RSS

Το αύριο που είναι χθες…

Εάν τα πράγματα στην καθημερινότητά μας είναι επαναλήψεις, εάν τα γεγονότα της ζωής μας τα έχουμε ξαναζήσει, εάν αυτό που είναι «γραμμένο» γίνεται, τότε τι άλλο μας απομένει να κάνουμε, εκτός από το να περιμένουμε να ζήσουμε το μέλλον με την ακρίβεια του παρελθόντος;
“Εάν”, “εάν”, “εάν”…
Σχετικά με το πρώτο “εάν” και σύμφωνα με την άποψή μου που έχει δημιουργηθεί από προσωπική παρατήρηση, η κάθε νέα ημέρα μου, είναι πανομοιότυπη με την κάθε προηγούμενη… Όσο και να μην θέλω να το παραδεχτώ, λέω και σκέφτομαι και αισθάνομαι και κάνω τα ίδια πράγματα, απέναντι σε ίδια ή σε παρόμοια γεγονότα, παρά την ψευδή αίσθηση ότι δρω έτσι, για πρώτη φορά…
Το δεύτερο “εάν”, επίσης μου έχει συμβεί… Είναι το γνωστό deja-vu και ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη που έχει σχετική εμπειρία σε αυτό…
Το τρίτο “εάν”, ίσως να έχει σχέση με την μοίρα και με το κάρμα ή το ντάρμα ή ακόμα και με την μετεμψύχωση…

Το θέμα γίνεται αρκετά σοβαρό, εάν όλα αυτά τα παραπάνω ισχύουν, γιατί δημιουργείται στον άνθρωπο μία αίσθηση ματαιότητας, κενότητας και αδιαφορίας πολλάκις, για την ίδια την ζωή και τον σκοπό της ύπαρξής του πάνω στην γη…

Εμφανίζεται στο μυαλό του αναρώτηση για το νόημα της ζωής, απορία για την πραγματικότητα ή μη της έκπληξης μπροστά στο άγνωστο και για την ύπαρξη ή μη καινοφανούς δημιουργίας καθώς και αμφισβήτηση των αποφάσεων που καλείται να λάβει κάθε φορά…

Όμως…
Έχω καταλάβει ότι το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος που είναι αποφασισμένος να σπάσει αυτήν την μηχανικότητα και να βγει από την επανάληψη, είναι να σταματήσει να είναι ο ίδιος άνθρωπος…
Καθόλου εύκολο βέβαια, μιας και όλη του η ζωή είναι δομημένη με συνήθειες ακριβούς επανάληψης…
Εάν…
Αντί να σκεφτεί με τον ίδιο τρόπο, αλλάξει θεληματικά τις σκέψεις του και αλλάξει θεληματικά και τα συναισθήματά του και επίσης τις δράσεις του, τότε οι καταστάσεις που θα βιώσει, θα είναι σίγουρα διαφορετικές από τις συνήθεις…

Πάντα αρχίζοντας από απλές μικρές συνήθειες του κινητικού σας κέντρου… Για παράδειγμα παρατηρείστε τι κάνετε σχεδόν πάντα μέσα στο σπίτι, και αλλάξτε το… Και παρατηρήστε τι θα σας συμβεί… Θα υπάρξει αντίδραση; Παρατηρήστε…
Το συναισθηματικό κέντρο είναι δυσκολότερο, όπως και το διανοητικό επίσης…
Εάν θα δυσκολευτείτε, για παράδειγμα, να σταματήσετε να πλένετε η να σκουπίζετε το πρόσωπό σας με την πετσέτα, με τον ίδιο τρόπο που το κάνετε πάντα, φανταστείτε πόσο δυσκολότερο θα είναι να μην χαρείτε, έστω και κρυφά, σε κολακευτικά λόγια που θα σας απευθύνουν ή πόσο ακόμα πιο δύσκολο θα είναι να μετατρέψετε μία σίγουρα δικαιολογημένη σκέψη ανεπιείκιας για κάποιον, που θα εμφανιστεί στο μυαλό σας και να της δώσετε θετική χροιά…

Αυτό είναι ένα νέο ξεκίνημα μιας νέας ζωής…

η

 
1 σχόλιο

Posted by στο 20 Αυγούστου 2016 in Σκέψεις

 

Πιστοί και θαύματα…

Υπάρχει μία πραγματικότητα, που φαίνεται σαν φαντασία… Ο λόγος είναι ότι, επειδή η πραγματικότητα αυτή είναι αδιόρατη, λεπτή, αιθέρια και αβίαστη στην εμφάνισή της, μας διαφεύγει…
Αυτή η πραγματικότητα βεβαιώνει ότι, όσοι πιστεύουν σε ό,τι πιστεύουν, αυτό πραγματοποιείται!!! Αρκεί η πίστη τους να είναι ειλικρινής και δυνατή!!!

Δεν βιώνουν θαύματα οι άπιστοι… Γιατί δεν μοιάζουν με τους πιστούς…
Οι πιστοί βάζουν όλο τους τον εαυτό στην πίστη τους!!! Πιστεύουν με τον νου και με την καρδιά και με τις πράξεις τους!!!

Το μόνο μειονέκτημα για τους πιστούς είναι η ανυπομονησία και η έλλειψη παρατηρητικότητας… Γιατί το θαύμα έρχεται σαν απάντηση, στον χρόνο του και ο πιστός οφείλει να είναι σε κατάσταση επαγρύπνησης για να το συλλάβει!!!

Πράγμα που σημαίνει ότι (όπως έχω ξαναγράψει), δεν είμαστε ποτέ μόνοι μας!!!
Κάποιοι; (αόρατοι στα φυσικά μας μάτια) είναι μέσα μας; ή δίπλα μας; ή από πάνω μας; και λόγω της μεγάλης τους αγάπης, ακούν προσεκτικά τις ικεσίες μας και μας προσφέρουν απαλά, σχεδόν σιωπηλά, ό,τι ζητήσουμε!!!
Αρκεί αυτό που θα ζητήσουμε να είναι για καλό!!!

Και τι είναι το θαύμα; Είναι κάτι πρωτόγνωρο για εμάς, κάτι που μας κάνει να ταραζόμαστε από την έκπληξη, κάτι που ο νους μας αδυνατεί να το συλλάβει, κάτι που ακόμα και εμείς που το βιώνουμε, αμφιβάλλουμε πολλάκις για την ύπαρξή του…
Εάν δεν είχε αυτά τα παραπάνω χαρακτηριστικά και ίσως και περισσότερα, δεν θα το ονομάζαμε θαύμα!!!

Οπότε… Όσοι πιστοί, ανεξαρτήτως πίστης, προσέλθετε στην Πίστη σας!!!

kingdom-of-god-heaven-on-earth

 
Σχολιάστε

Posted by στο 17 Αυγούστου 2016 in Σκέψεις

 

Φυσική καταστροφή και..

Όλοι πια γνωρίζουμε τι σημαίνει φυσική καταστροφή… Είναι τα 4 στοιχεία της Φύσης που όταν έχει έρθει η ώρα, αυτά εκδηλώνονται με όλο τους το μεγαλείο, μην αφήνοντας τίποτα στο πέρασμά τους…
Και ο άνθρωπος;
Αυτό το ανθρωπάκι που θέλει να πιστεύει ότι μπορεί να σταθεί απέναντι σε μία Φύση που σαρώνει τα πάντα στο διάβα της;
Τι μπορεί να κάνει εκτός από το να τρέχει να σωθεί; Αν φυσικά μπορεί να τρέξει… Γιατί έτσι που έχουμε καταντήσει να γίνουμε, μόνο από το καναπέ του σαλονιού στο κρεβάτι της κρεβατοκάμαρας φτάνουν οι αντοχές μας να πάμε…
Αλλά όσο και να τρέχει, πάνω σε μία γη που ανακατεύει τα σπλάχνα της, δίπλα σε μία θάλασσα που ξερνά τον εαυτόν της, μέσα σε ένα αέρα που ξεφυσάει με λύσσα και σε μία φωτιά που αγκαλιάζει θανατηφόρα τα πάντα, δεν μπορεί να σωθεί…
Αν πετάει όμως, μπορεί!!!
Γιατί τίποτα δεν μπορεί να τον αναγκάσει να παραμείνει εκεί, και να γίνει κατανάλωμα της Φύσης!!!
Το πέταγμα φίλοι μου στον κόσμο των ονείρων μπορεί να γίνεται, Συνειδητά ή ασυνείδητα… Και αυτό πολλοί εξ ημών το έχουν πειραματιστεί!!!
Υπάρχει όμως και τα πέταγμα στο φυσικό επίπεδο, κάτι που απαιτεί γνώσεις και δεξιότητες σχεδόν απρόσιτες στον κοινό θνητό!!!
Είναι το ταξίδι μέσω της γνωστής(;) σε αρκετούς τέταρτης διάστασης του Σύμπαντος, όπου ο άνθρωπος με όλο του το σώμα, με σάρκα και οστά, έχει την δυνατότητα να ξεφεύγει και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται να καβαλάει καμία μαγική σκούπα!!!
Και αυτό γιατί, έχει δημιουργήσει μέσα από πολλές και επίπονες πολλάκις εξασκήσεις αυτήν την ικανότητα…
Όμως…
Επειδή αυτά τα θέματα, τρομοκρατούν αρκετούς και επειδή οι περισσότεροι προτιμούν να μην τα σκέφτονται καν, υπάρχει και η άλλη περίπτωση διαφυγής!!!
Αυτή που θα σε οδηγήσουν την κατάλληλη στιγμή, αυτοί που Βλέπουν και Γνωρίζουν και πάντα με την προϋπόθεση ότι κάτι παραπάνω αξίζεις για να σωθείς…
Αλλά και αυτή η περίπτωση για να συμβεί, εμφανίζεται σαν το αποτέλεσμα πολλών συσσωρευμένων πνευματικών αξιών που έχουν συγκεντρωθεί μετά από αγωνιώδεις, μακροχρόνιες και επίπονες πολλάκις προσπάθειες αυτοτελειοποίησης και απελευθέρωσης από τις προσωπικές μας φυλακές…

Ουφ μωρέ Ηρώ, θέμα που βρήκες να μας αναλύσεις για σήμερα…
Άσε μας πρωί πρωί και Δευτεριάτικα και καλοκαιριάτικα…
ΕΓΩ είμαι άτρωτος…

earth-sad-eye-tears-peace-war

 
Σχολιάστε

Posted by στο 25 Ιουλίου 2016 in Σκέψεις

 

Τι ψάχνεις και ψάχνεις και ψάχνεις; Αχχχ…

Σκέψου… Τι έχεις χάσει;

ΤΩΡΑ, αυτό το μοναδικό δευτερόλεπτο, είσαι ΕΔΩ και…
Είσαι ζωντανός!!!
Και βλέπεις!!!
Και διαβάζεις!!!
Δεν πεινάς, δεν διψάς, δεν πονάς…

Γιατί σκέφτεσαι; Και τι δεν φαντάζεσαι…
-Εάν τα πράγματα ήταν αλλιώς…
-Εάν είχα περισσότερο από αυτό και εκείνο και το άλλο…
-Εάν ήμουν εκεί και εκεί και εκεί…
-Και εάν ήμουν με εκείνον και εκείνον και τον άλλον…

Και εγώ εάν είχα γένια θα ήμουν παπάς… Αλλά δεν έχω…

Πάψε άνθρωπε…

Πάρε μια βαθιά ανάσα και πες ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτό το ΤΩΡΑ που σου έχει προσφερθεί!!! Άφησε το ΠΡΙΝ γιατί πέθανε και το ΜΕΤΑ γιατί θα πεθάνει και αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ μετά από αυτό το μαγικό, εκπληκτικό δευτερόλεπτο ζωής!!!

Ζήσε καλέ μου φίλε!!!
Και αγάπησε με όλη την Αγάπη που υπάρχει μέσα σου!!!
Γιατί και αυτή σου έχει προσφερθεί!!!
Άδραξέ την!!!

ευτυχία-11

 
4 σχόλια

Posted by στο 18 Ιουλίου 2016 in Σκέψεις

 

Αυτό που ΕΙΝΑΙ!!!

Έγραψα στις 20 Μαΐου:
“Δεν είμαστε μόνοι μας φίλοι μου!!! Η ζωή ΔΕΝ είναι αυτό που φαίνεται!!! Ο αόρατος στα φυσικά μας μάτια κόσμος, είναι πιο πραγματικός από αυτόν που ζούμε!!!”

Πόσο όμως εμπιστευόμαστε την πραγματική μας Ύπαρξη και αφήνουμε την ζωή μας να ρέει μέσω Αυτού του ΕΙΝΑΙ μέσα μας;
Αυτό ανταποκρίνεται άμεσα!!! Γιατί Είναι πάντα Εδώ!!!

Και όπως έγραψε, μεταξύ άλλων σημαντικών, σήμερα το πρωί στο ιστολόγιό του και ο αγαπητός φίλος Ιωάννης Τσιλίδης (και κοινοποίησα αργότερα στο φατσοβιβλίο):
“Η Αλήθεια δεν είναι κάπου μακριά που πρέπει να φτάσουμε, είναι ακριβώς μπροστά μας, και θέλει να μας αποκαλυφθεί· αλλά με τις σκοτούρες, τους προβληματισμούς, και τις εγωιστικές ιδέες που έχουμε πάνω στην ίδια την αλήθεια, της κλείνουμε την πόρτα.”

Αυτό ΕΙΝΑΙ!!!

kids-mood-smile-girl-wallpaper-1

????????????????????????????????????????????????????????????

 
Σχολιάστε

Posted by στο 9 Ιουλίου 2016 in Σκέψεις

 

Καλό καλοκαίρι!!!

Αργά και απαλά μία αφόρητη δίψα αναδύεται μέσα μου!!!
Πώς να αντισταθώ;
“Οφείλω” να αφουγκραστώ την ενδόμυχη κραυγή…
Νιώθω την αγωνία της για νέες, άγνωστες πτυχές ζωής…
Δεν ξέρω που, πως και γιατί… Δεν ξέρω τίποτα…
Θα αφεθώ…
Σε αυτό που Είμαι…
Αυτό ξέρει!!!

13418985_264673233893240_4914129740071640176_n

 
Σχολιάστε

Posted by στο 14 Ιουνίου 2016 in Σκέψεις

 

Η Μαρίτσα η δασκάλα…

Ξανακτυπά…
Μετά από τρείς απόπειρες στο παρελθόν, σιώπησα σαν “Μαρίτσα δασκάλα”…
Όμως τώρα, έχω την υποχρέωση να “ξανακτυπήσω” για να απολογηθώ… Σε όλους εσάς, γιατί σας θεωρώ καλούς φίλους και εμπιστεύομαι την κρίση σας…

Πριν κάποιο διάστημα (γύρω στο έτος, αν θυμάμαι καλά) κάποια αγαπημένη φίλη με μπλόκαρε στο facebook και με το δίκιο της… Αφού έγραψε χαρακτηριστικά ότι η Ηρώ η “Δασκάλα” έκανε αυτό και το άλλο και μπλα… μπλα… μπλα…
Τότε είχα παραξενευτεί που το διάβασα, γιατί θεωρούσα ότι ποτέ, αν μη τι άλλο, δεν το είχα παίξει Δασκάλα με την έννοια που μου δόθηκε…
Σήμερα όμως, επανεξετάζοντάς το θέμα (και μην μου πείτε: «περσινά ξινά σταφύλια», γιατί αυτό το γνωμικό δεν ισχύει για όσους ασχολούνται με την έρευνα του εαυτού τους…) διαπίστωσα την αλήθεια του χαρακτηρισμού της!!!

Έχω παρατηρήσει λοιπόν ότι έχω δύο ειδών εμπειρίες ως δασκάλα, από τις οποίες δυσκολεύομαι να αποστασιοποιηθώ…
Η πρώτη, αφορά την 30ετή και βάλε εμπειρία μου στα σχολεία, με τους μαθητές όλων των ηλικιών… Από 13 έως 83 ετών!!!
Και η δεύτερη, αφορά την εμπειρία που απέκτησα κάνοντας διαλέξεις δια ζώσης, με θέμα την Αυτογνωσία!!!
Και στις δύο περιπτώσεις, μπορώ να πω ότι σε σχέση με τους υπόλοιπους, ήμουν η «αυθεντία», τίτλος που κατά τα άλλα απεχθάνομαι… Εννοώ εδώ σαν αυθεντία, την μεγαλύτερη γνώση του αντικειμένου σε σχέση με τους υπόλοιπους…
Αν και αυτό ήταν ένα γεγονός, θεωρώ ότι θα έπρεπε να έχω απαλλαγεί από τον υποτιθέμενο τίτλο μετά το πέρας των δύο παραπάνω ασχολιών μου… Έτσι δεν είναι;
Εγώ λοιπόν, όχι μόνο δεν απαλλάχθηκα, αλλά συνέχισα και συνεχίζω να «διδάσκω» προκαλώντας ενίοτε τους άλλους (όπως στο παράδειγμα που προανέφερα) και με τον ιδιαίτερο τρόπο μου, έχω δημιουργήσει ένα κοινό που δέχεται τις απόψεις μου και δεν τις αμφισβητεί………
Βέβαια ποτέ δεν είπα ότι είμαι δασκάλα, ούτε και το εννόησα, αλλά ούτε και μου αρέσει να το διαβάζω ή να το ακούω…

Όμως… Αναρωτιέμαι…
Πόσο επιτρέπω στους άλλους να μην γνωρίζουν;
Πόσο τους επιβάλλω τις απόψεις μου;
Πόσο τους πιπιλίζω το μυαλό με τις θεωρίες μου;
Πόσο τους αποδέχομαι σαν ίσος προς ίσον;
Πόσο τους κριτικάρω όταν δεν καταλαβαίνουν;
Πόσο τους «βαθμολογώ» με τα σχόλιά μου;
Πόσο τους εκλαμβάνω σαν ειδήμονες;
Πόσο είμαι σε θέση να μαθητεύω δίπλα τους;
Και…
Στην τελική, πόσο μπορώ να μην ταυτίζομαι με εμένα; Με τον τίτλο Μου; Με τα προσόντα ΜΟΥ; Με την καλοσύνη ΜΟΥ; Με την επιείκεια ΜΟΥ; Με την εξυπνάδα ΜΟΥ; Με την τιμιότητά ΜΟΥ;…
Βάλτε όλα του ΜΟΥ… Έχω από όλα, ζωή να ‘χω………
Και μη χειρότερα…

cf80cebfceb9ceb7cebcceb1

 
5 σχόλια

Posted by στο 11 Ιουνίου 2016 in Σκέψεις

 
 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 41 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: