RSS

Πες μου… Πώς να αδιαφορήσεις;

Δεν γίνεται…

Εάν καταλάβεις καλά την κατάστασή σου και δεις ότι είσαι ένα τενεκές ξεγάνωτος και τίποτα παραπάνω…
Εάν νιώσεις βαθιά την αλήθεια σου και δεις ότι είσαι ένα τεράστιο ψεύτικο ΠΡΑΓΜΑ…
Εάν δεις ότι τίποτα δεν σου ανήκει…

Και τότε σκύψεις για να βρεις την Πηγή που θα γιατρέψει την πονεμένη σου καρδιά και θα σε οδηγήσει πίσω στην αξία της ζωής που σου προσφέρθηκε και στην πραγματική αιτία αυτής της προσφοράς…

Ίσως και να πάψεις να αδιαφορείς…
Γίνεται!!!

Μέχρι τότε όμως, πρέπει να περάσεις από την Σκύλλα και την Χάρυβδη, διανοητικά και συναισθηματικά…
Γιατί τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται… Τίποτα δεν είναι σταθερό και ακλόνητο… Δεν υπάρχει αυτός ο κόσμος που βλέπουμε, γιατί αυτό που βλέπουμε είναι μόνο στην φαντασία μας… Έξω από αυτήν, τα πράγματα αλλάζουν… Αλλά εμείς δεν το ξέρουμε… Και εάν για λίγο το πληροφορηθούμε, το παραβλέπουμε και επιστρέφουμε γρήγορα στην ψεύτικη ασφάλεια του Εγώ, συνεχίζοντας τον ύπνο του δικαίου…

Τι ουτοπία (αυτό που αντιλαμβανόμαστε)…
Τι δυστυχία (αυτό που ζούμε)…

Τι ευτυχία αυτό το ξύπνημα!!!

%ce%b7

 
1 σχόλιο

Posted by στο 27 Σεπτεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Το γιασεμί, ο Φερδινάνδος και η απογείωση!!!

Υπάρχει κάποιο κινούμενο σχέδιο του Walt Disney του 1938, με τίτλο “Ferdinand the Bull”, όπου ο πρωταγωνιστής-καρτούν το μόνο που θέλει είναι να μυρίζει λουλούδια… Τα αστείο είναι να βλέπεις τον τρόπο που απολαμβάνει το άρωμά τους…

Και μιας και εγώ απολαμβάνω το γιασεμί μου σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, ο σύζυγός μου κάθε φορά που βγαίνουμε από το σπίτι  και κάθε που μπαίνουμε, μου λέει: “Έλα Φερδινάνδε, μύρισε”… Γιατί ένα κλαδάκι του βρίσκεται εκεί έξω από την εξώπορτά μας, σκυμμένο ακριβώς στο ύψος της μύτης μου και έχει πάντα επάνω του 2-3 φρέσκα λουλουδάκια ακόμα και εάν κάποια από αυτά έχουν μαραθεί!!!

Τις τελευταίες ημέρες έχω πέσει με τα μούτρα στην ανάγνωση ενός βιβλίου 492 σελίδων με τίτλο “Η ασκητική της αγάπης”, της Γερόντισσας Γαβριηλίας… Ένα βιβλίο-σταθμός για εμένα, γιατί στις σελίδες του ξαναανακαλύπτω πτυχές της Θεϊκής αγάπης, έτσι όπως έχει βιωθεί ολοκληρωτικά και απόλυτα από την ίδια την Γερόντισσα και έχει προσφερθεί και μεταλαμπαδευτεί σε χιλιάδες ανθρώπους, που την είχαν ξεχασμένη…

Διαβάζω λοιπόν σε ένα από τα αποφθέγματα της Γερόντισσας:

“Είτε βραδιάζει, είτε φέγγει, μένει λευκό το γιασεμί. Για Σε ειμί

Ανατρίχιασα…

Για Σε ειμί!!!

file

 
6 σχόλια

Posted by στο 18 Σεπτεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Βολτάροντας στους τοίχους σας…

Άλλοτε στο εσωτερικό τμήμα του τοίχου, άλλοτε στο εξωτερικό του τμήμα, άλλοτε στο πλαϊνό και άλλοτε επάνω του…
Εννοείται στο φατσοβιβλίο…
Αυτό που διαπιστώνω σχεδόν σε καθημερινή βάση είναι ότι όλοι εσείς οι φίλοι μου, δημοσιεύετε τόσο αξιόλογα πράγματα, που πραγματικά μένω άφωνη…

Και έτσι…
Δεν ξέρω πότε θα έχω κάτι καινούριο να σας γράψω… Πότε θα γράψω πάλι κάτι που να με έχει συνθλίψει συθέμελα ή να με έχει απογειώσει ανάλογα…
Κάτι που να μου έχει έρθει ουρανοκατέβατο, ή σαν καταστάλαγμα της εργασίας μου…
Δεν ξέρω…
Σήμερα, αύριο, μεθαύριο, ποτέ… Αν και λένε “ποτέ μην λες ποτέ”…

Θέλω μόνο, προς το παρόν, να σας ευχαριστήσω για όλα τα όμορφα που έχω μοιραστεί μαζί σας!!!
Είσαστε οι καλοί μου φίλοι!!!

Μακρινοί οι περισσότεροι, αν και τι σημαίνει αυτό στον ασταθή χωροχρόνο, ακόμα δεν έχω καταλάβει…
Σημασία έχει το πώς σας νιώθω… Και, μα τον Θεό, είσαστε πάντα πολύ κοντά μου!!!

Εύχομαι οι μέρες μας να είναι ουσιώδεις και αποκαλυπτικές!!! Γιατί η κάθε στιγμή που μας προσφέρεται είναι σημαντική!!!

%ce%b6

 
9 σχόλια

Posted by στο 15 Σεπτεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Πόσο σας λάτρεψα!!! Μα πόσο!!! Αλλά το ξέρατε, γιατί το νιώθατε!!!

Πρώτη μέρα στα σχολεία σήμερα!!!
Μνήμες ατελείωτες… Αλλά ας μην σταθώ εκεί…
Τώρα, για σήμερα, μία κατάθεση ψυχής από εμένα, με πολλή αγάπη!!!

Το σχολείο, σαν μαθήτρια, ποτέ δεν το αγάπησα…
Δεν μου άρεσε η αναγκαστική μάθηση πραγμάτων, που το μόνο που θα μου προσέφεραν ήταν μία επαγγελματική αποκατάσταση…
Ήταν και οι δάσκαλοι… Προσανατολισμένοι στην τήρηση του ωρολογίου προγράμματος και όχι στην ιδιαιτερότητα του κάθε παιδιού…
Άλλοι αδιάφοροι, άλλοι ενδιαφέροντες, μα όλοι με τα προβλήματά τους, που τα κουβαλούσαν από το σπίτι, πιόνια του εκάστοτε συστήματος και πιόνια της δικής τους ψυχολογικής ταυτότητας…
Υπάκουη εξωτερικά, υπήρξα καλή παπαγάλος, οπότε και καλή μαθήτρια…
Εσωτερικά όμως, εκεί που κανείς δεν κατάφερε να με αγγίξει, ήμουν πνεύμα ανεξάρτητο και ατίθασο!!!

Άρχισα να αγαπάω το σχολείο σαν καθηγήτρια…
Υπάκουη στην τήρηση του ωρολογίου προγράμματος και εγώ, όπως όλοι, μα φορτωμένη με όλες τις μνήμες του ανικανοποίητου της νιότης μου…
Έτσι ούσα, η επαφή μου με τους μαθητές υπήρξε ουσιαστική!!! Αγάπησα τον καθένα σαν κάτι ξεχωριστό… Γιατί ήταν ξεχωριστός!!!
Τα μάτια μου κολλημένα στα πρόσωπά τους, γύρευαν την ανταπόκριση στα λόγια μου… Και όταν σε κάποια από αυτά τα πρόσωπα δεν υπήρχε, τότε η στάση μου άλλαζε και γινόταν πιο τρυφερή, πιο αισθαντική, πιο αυθόρμητα παρορμητική για αυτό το ένα παιδί… Το κάθε ένα παιδί, με το ιδιαίτερο πρόβλημα… Είτε αυτό ήταν αδυναμία μάθησης, είτε ήταν αδυναμία συγκέντρωσης, είτε ήταν βαρεμάρα, είτε ήταν κάτι προσωπικό που το απασχολούσε…
Και έτσι σιγά σιγά, κύλησαν τα χρόνια, με μαθητές που λάτρεψα και με λάτρεψαν…

Σας παραθέτω με μεγάλη συγκίνηση, το ποιηματάκι του αποχωρισμού που μου έγραψαν, οι ενήλικες μαθητές μου (στα Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας που δίδασκα τα τελευταία χρόνια) όταν πια έφυγα για την συνταξιοδότησή μου…
Το ποιηματάκι που θα το πάρω μαζί μου, όταν θα φύγω και από την ζωή…
Έτσι, για να θυμάμαι!!!!!!!!!

Κουρουπάκη Κουρουπάκη
μάθημα μας κάνεις με μεράκι.
Για σας πάντα στρωνόμαστε για διάβασμα,
το μάθημα να μάθουμε νεράκι, το βραδάκι.

Το μάθημα τελειώνει μες την τάξη στη στιγμή
και καθηγήτρια είστε, μάθετέ το φ ο β ε ρ ή.

Όλοι διαβάζουμε,
το μάθημα πάει ρολόι
κανέναν δεν αφήνεις να χαζέψει
ούτε με το τηλέφωνο
ούτε με κομπολόι.

Κουρουπάκη Κουρουπάκη σ’ αγαπάμε
και με την δική σου συμβολή του χρόνου,
όλοι στο Λύκειο θα πάμε!

%ce%b6

 
2 σχόλια

Posted by στο 12 Σεπτεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Η εξω-ομολόγηση…

Θαυμάζω ανθρώπους
με δυνατή σκέψη και λεπτό χιούμορ…
με απλοϊκή σκέψη και χοντροκομμένο χιούμορ…
με τρέλα και κορδέλα…
με σοβαρότητα και σοβαροφάνεια…
με ψαγμένες ιδέες και ιδανικά…
με απαντήσεις επί παντός επιστητού…
με περίεργους εφησυχασμούς…
με ερωτήσεις μικρού παιδιού…

Μικρούς και μεγάλους, δραστήριους και βαριεστημένους, λαϊκούς και ελιτίστικους, ερωτευμένους και ανέραστους, ζήτουλες και κατασταλαγμένους, ηθικούς και ανήθικους, ειλικρινείς και ψεύτες, επικοινωνιακούς και αντικοινωνικούς…

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, έχουν αυτό το κάτι τις, που τους δίνει μία μοναδική ιδιαιτερότητα… Αλλά αυτοί δεν το γνωρίζουν… Όπως επίσης δεν γνωρίζουν ότι αυτό το χαρακτηριστικό, έρχεται και παρέρχεται… Σε μια στιγμή, σε μία ώρα, σε μία ημέρα, εβδομάδα, μήνα, έτος, έτη…

Κάπου ανάμεσά τους είμαι και εγώ… Πότε με την μία ταμπέλα και πότε με την άλλη…
Τρελή εγώ, βλέπω τον εαυτόν μου να ταλαντεύεται, προσπαθώντας να ισορροπήσει και να σταματήσει, να σταθεροποιηθεί σε κάποια από τις παραπάνω καταστάσεις…
Εις μάτην, όμως…

Αλλά…
Κάθε κάποτε, ακουμπώ ενοχικά, μα ευλαβικά, σε κάτι σταθερό που είναι μέσα μου… Αλλά για πόσο λίγο… Αχχχ… Για τόσο λίγο!!!
Μετά πάλι μου ξεφεύγει, πάλι γλιστρά και χάνεται…

Και πάλι απ’ την αρχή…

Escritora

 
Σχολιάστε

Posted by στο 4 Σεπτεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Όλα για να μοιράζονται είναι!!!

Το ιστολόγιό μου, το ΙΔΟΥ, σας το χαρίζω!!!
Φυσικά θα συνεχίζω να γράφω σε αυτό, όποτε υπάρχει “έμπνευση”…
Όποιος θέλει όμως, μπορεί να το κατεβάσει (download) ανώνυμα και με ασφάλεια από τον σύνδεσμο του TransferXL (όπου θα παραμείνει μόνο για 15 ημέρες) και θα τον γνωστοποιήσω σε λίγο στο facebook, στον τοίχο μου με τίτλο Ηρώ Κουρουπάκη, https://www.facebook.com/irokour
Έτσι, εάν το φυλάξετε στον Υπολογιστή σας, δεν θα χρειάζεται να ψάχνετε παλιές μου αναρτήσεις…
Όλα θα είναι εκεί, σε μορφή εγγράφου, σελίδα στην σελίδα, από την αρχή μέχρι και σήμερα!!!
Και εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου κάτι από όλα να σας αρέσει… Κάτι να σας δονήσει… Κάτι να σας κάνει να αναρωτηθείτε… Γιατί είναι όλα γραμμένα από ειλικρινείς και άδολες προσωπικές αναζητήσεις!!!
Με την αγάπη μου, όπως πάντα!!!

istock_000013728517_medium

 
2 σχόλια

Posted by στο 27 Αυγούστου 2016 in Σκέψεις

 

Το αύριο που είναι χθες…

Εάν τα πράγματα στην καθημερινότητά μας είναι επαναλήψεις, εάν τα γεγονότα της ζωής μας τα έχουμε ξαναζήσει, εάν αυτό που είναι «γραμμένο» γίνεται, τότε τι άλλο μας απομένει να κάνουμε, εκτός από το να περιμένουμε να ζήσουμε το μέλλον με την ακρίβεια του παρελθόντος;
“Εάν”, “εάν”, “εάν”…
Σχετικά με το πρώτο “εάν” και σύμφωνα με την άποψή μου που έχει δημιουργηθεί από προσωπική παρατήρηση, η κάθε νέα ημέρα μου, είναι πανομοιότυπη με την κάθε προηγούμενη… Όσο και να μην θέλω να το παραδεχτώ, λέω και σκέφτομαι και αισθάνομαι και κάνω τα ίδια πράγματα, απέναντι σε ίδια ή σε παρόμοια γεγονότα, παρά την ψευδή αίσθηση ότι δρω έτσι, για πρώτη φορά…
Το δεύτερο “εάν”, επίσης μου έχει συμβεί… Είναι το γνωστό deja-vu και ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη που έχει σχετική εμπειρία σε αυτό…
Το τρίτο “εάν”, ίσως να έχει σχέση με την μοίρα και με το κάρμα ή το ντάρμα ή ακόμα και με την μετεμψύχωση…

Το θέμα γίνεται αρκετά σοβαρό, εάν όλα αυτά τα παραπάνω ισχύουν, γιατί δημιουργείται στον άνθρωπο μία αίσθηση ματαιότητας, κενότητας και αδιαφορίας πολλάκις, για την ίδια την ζωή και τον σκοπό της ύπαρξής του πάνω στην γη…

Εμφανίζεται στο μυαλό του αναρώτηση για το νόημα της ζωής, απορία για την πραγματικότητα ή μη της έκπληξης μπροστά στο άγνωστο και για την ύπαρξη ή μη καινοφανούς δημιουργίας καθώς και αμφισβήτηση των αποφάσεων που καλείται να λάβει κάθε φορά…

Όμως…
Έχω καταλάβει ότι το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος που είναι αποφασισμένος να σπάσει αυτήν την μηχανικότητα και να βγει από την επανάληψη, είναι να σταματήσει να είναι ο ίδιος άνθρωπος…
Καθόλου εύκολο βέβαια, μιας και όλη του η ζωή είναι δομημένη με συνήθειες ακριβούς επανάληψης…
Εάν…
Αντί να σκεφτεί με τον ίδιο τρόπο, αλλάξει θεληματικά τις σκέψεις του και αλλάξει θεληματικά και τα συναισθήματά του και επίσης τις δράσεις του, τότε οι καταστάσεις που θα βιώσει, θα είναι σίγουρα διαφορετικές από τις συνήθεις…

Πάντα αρχίζοντας από απλές μικρές συνήθειες του κινητικού σας κέντρου… Για παράδειγμα παρατηρείστε τι κάνετε σχεδόν πάντα μέσα στο σπίτι, και αλλάξτε το… Και παρατηρήστε τι θα σας συμβεί… Θα υπάρξει αντίδραση; Παρατηρήστε…
Το συναισθηματικό κέντρο είναι δυσκολότερο, όπως και το διανοητικό επίσης…
Εάν θα δυσκολευτείτε, για παράδειγμα, να σταματήσετε να πλένετε η να σκουπίζετε το πρόσωπό σας με την πετσέτα, με τον ίδιο τρόπο που το κάνετε πάντα, φανταστείτε πόσο δυσκολότερο θα είναι να μην χαρείτε, έστω και κρυφά, σε κολακευτικά λόγια που θα σας απευθύνουν ή πόσο ακόμα πιο δύσκολο θα είναι να μετατρέψετε μία σίγουρα δικαιολογημένη σκέψη ανεπιείκιας για κάποιον, που θα εμφανιστεί στο μυαλό σας και να της δώσετε θετική χροιά…

Αυτό είναι ένα νέο ξεκίνημα μιας νέας ζωής…

η

 
3 σχόλια

Posted by στο 20 Αυγούστου 2016 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: