RSS

Διακοπές…

Διακοπές σημαίνουν ότι κάτι σταματάς… Όπως για παράδειγμα οι διακοπές νερού ή ρεύματος…
Εάν αυτό έχει γίνει κατανοητό, τότε στις διακοπές μας κάνουμε άλλα πράγματα, που δεν σχετίζονται με τα συνήθη, τα καθημερινά…
Το να μεταφέρουμε τις συνήθειές μας στον τόπο διακοπών είναι ανώφελο…
Και όμως, αυτό δυστυχώς κάνουμε οι περισσότεροι…

Έχω πρόταση:
Οι υπναράδες ας ξενυχτήσουν
Οι ξενύχτηδες ας κοιμηθούν
Οι εργασιομανείς, ας ξεχάσουν την δουλειά τους
Οι τεμπέληδες ας κουνηθούν
Οι θορυβώδεις ας ησυχάσουν
Οι ήσυχοι ας μπουν σε θόρυβο
Οι κουρασμένοι ας ξεκουραστούν
Οι ξεκούραστοι ας κουραστούν
Οι μετρημένοι ας ξεχάσουν το μέτρημα
Οι ζωηροί ας το θυμηθούν
Οι οργανωτικοί ας πάνε με την τύχη
Οι ανοργάνωτοι ας οργανωθούν
κλπ, κλπ, κλπ…

Εάν κάνετε τα ίδια με τα συνήθη και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό, γιατί δήθεν δεν μπορούσατε να τα κάνετε όπως τα θέλατε στην καθημερινότητά σας, τότε σας διαβεβαιώνω ότι τις μπαταρίες θα τις αδειάσετε αντί να τις γεμίσετε και θα επιστρέψετε σε χειρότερη κατάσταση από αυτήν που φύγατε…
Το μόνο που θα σας έχει μείνει θα είναι η ανάμνηση των διακοπών ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ… (συνήθης τακτική)…

Έφυγα………

Ηρώ

 
4 Σχόλια

Posted by στο 25 Ιουλίου 2017 in Σκέψεις

 

Καλό-γερος…

-καλός γέρος!
-γερός κάλος…

Σκέφτομαι…
Αν και η πολλή σκέψη βλάπτει, αναρωτιέμαι τι θέλω να γίνω από δω και μπρος…

Θα μου άρεσε να είμαι καλός γέρος! Σαν κάτι γεροντάκια που έχουν στόμα και μιλιά δεν έχουν και που τα μάτια τους στάζουν μέλι!!! Είναι από φυσικού τους άραγε, ή είναι γιατί στην δύση της ζωής τους έχουν καταλάβει κάτι παραπάνω από τους κοινούς θνητούς;
Στο δεύτερο προσανατολίζομαι… Μέχρι τώρα, έχοντας διανύσει σχεδόν τα 2/3 της επίγειας διαμονής μου, έχω κατασταλάξει στο συμπέρασμα πως η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ με οδηγεί αργά και σταθερά στην καλοσύνη…
Σε αυτήν την έμφυτη κατάσταση που την έχουμε κληρονομήσει από μωρά… Έτσι δεν είναι; Συμφωνείται για τα μωρά;
Και που στην διάρκεια της ζωής την χάσαμε… Γιατί προτιμήσαμε να είμαστε πονηροί, ανταγωνιστικοί, φοβητσιάρηδες, θυμώδεις και ζηλιάρηδες και γενικά μικρο ή μεγαλο-απατεώνες…
Εάν το έχεις καταλάβει, τότε κάνεις προσπάθειες να επανέλθεις… Όσο μεγαλώνεις όμως, τόσο αυτό γίνεται δυσκολότερο… Γιατί έχεις συνηθίσει να είσαι έτσι…
Αν τα καταφέρεις, τότε ξαναγίνεσαι μωρό… ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ όμως!!! Όχι μωρός…

Δεν θα μου άρεσε να είμαι γερός κάλος… Σαν κάτι ανθρωποειδή, που ενώ νιώθουν και καταλαβαίνουν ελάχιστα, θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα…
Γιατί ποτέ τους δεν σκέφτηκαν…
Τι είναι μπροστά στο μεγαλειώδες άπειρο…
Τι θέση κρατούν στο χωροχρονικό μεγαλείο…
Τι θα απογίνουν σε μία επανάσταση αίματος, φυσικών καταστροφών και δυσχερών ανακατατάξεων του πλανήτη…
Τι θα απογίνουν χωρίς ηλεκτρισμό, δηλαδή χωρίς τροφή, νερό και φάρμακα… Ιδίως φάρμακα… Με αυτά ζουν…
Πού θα στηρίξουν την μεγαλομανία τους, όταν τίποτα δεν είναι σταθερό…
Ποιός θα ακούσει τις δυνατές κραυγές τους καθώς θα βαδίζουν στην έρημο της μοναξιάς τους…
Αφού ποτέ τους δεν θέλησαν να δουν την Α-λήθεια… Προτιμούσαν την φαντασίωση της φαντασίας τους…

Και έτσι το αποφάσισα!!!
Καλό-γερος θα γίνω!!!

 
2 Σχόλια

Posted by στο 16 Ιουλίου 2017 in Σκέψεις

 

Λάμψεις-εκλάμψεις ωσάν συνέχεια…

γνωμικών…
19.
“Ήλθον, είδον και ακόμα δεν απήλθον…
Ήλθα… Οίδα;
Και εάν δεν οίδα, πώς θα απέλθω;”

και ποίησης…
8.
Κάπως έτσι, από την δίνη της αλμύρας έφυγα,
όταν ξεκλείδωσε μυστηριακά η μεσοθέση μου.
Και, κάπως έτσι, στην πτήση με βοήθησαν,
τώρα, που μακριά απ’ την συννεφότρυπα με πάνε.
Κάπως έτσι…
9.
Σσσς…
Σου μιλούν, σιωπάς…
Σε γελούν, σιωπάς…
Με σιωπή πάντα δρας!
Με σιωπή απαντάς!
Ωωωω! Σιωπή!
Στην οπή του μυαλού κυβερνάς!
10.
Και πορεύομαι…
Πατάω τα πόδια μου!
Σ’ αυτά τα πόδια από πηλό…
που ποτίστηκαν απ’ το ουράνιο νερό
και στέγνωσαν απ’ την ζέστη της καρδιάς!
Και στάθηκαν στα βήματα της νιότης μου!
Και αντέχουν τα πρώιμα γηρατειά μου!
11.
Καθοδόν…
Ολόγυρα με μάντρωσαν σκέψεις τραχιές, τάχα γλυκές…
Εικόνες αφουγκράστηκα στην σιγαλιά του νου μου…
Πλημμύρησε η ηδονή και χάθηκε το κάλος…
Δοξάστηκε η μοναξιά, η κένωση, η ερημιά…
Αλλά…
Το τίποτα εξέβρασε ένα καινούριο κάτι…
Τα τίποτα μου θύμισε…
Ζαφείρι το πετράδι μου!
Το τίποτα με ώθησε
στο σκάλισμα να αναλωθώ,
ώστε να μην ξαναχαθώ!

Με αγάπη από εμένα, όπως πάντα!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 14 Ιουλίου 2017 in Σκέψεις

 

Η Μαρίτσα η δασκάλα ξανακτυπά;

Όταν ήμουν στο σχολείο προτιμούσα να μιλάω όσο το δυνατόν λιγότερο… Είτε πρακτικής φύσης ήταν τα μαθήματα, είτε θεωρητικής, ακολουθούσα την ίδια τακτική… Τα χώριζα σε μικρές υποομάδες με πάρα πολλά παραδείγματα…
Έτσι κατάφερνα (και σε συνδυασμό με το μεγάλο μου ενδιαφέρον και την αγάπη προς τους μαθητές) να ακούγομαι λίγο και να ακούω πολύ!!!

Μπορώ να πω, ότι είμαι πάρα πολύ καλή σε αυτό…
Και φαίνεται στο ότι, όταν είμαι σε μια μεγάλη παρέα, ο εκάστοτε ομιλητής απευθύνεται σε εμένα (τις πιο πολλές φορές), ασχέτως θέματος συζήτησης, γιατί νιώθει ότι είμαι από τους λίγους που το ακούνε και τον προσέχουν…
Το να κοιτάς στα μάτια τον άλλον, το να τεντώνεις τα αυτιά σου σε αυτό που λέει, το να προσπαθείς να εισέλθεις στον εσωτερικό του κόσμο, να αφουγκραστείς τον παλμό των λόγων του, νομίζω ότι βοηθάει πολύ!!!
Άλλωστε ΟΛΟΙ θέλουν να μιλούν…
Να πουν την χαρά τους, τον πόνο τους, την αγωνία τους, τις ανησυχίες τους, τους φόβους τους και τα μικρά ή μεγάλα προβλήματά τους…
Να πουν όσα έχουν σπουδάσει, όσα έχουν καταλάβει, αυτά που πιστεύουν και όσα έχουν πειραματιστεί…

Όταν, αφού έχουν αρχίσει να μιλούν για να σου πουν για παράδειγμα ότι πήγαν στον γιατρό, γιατί έπαθαν αυτό και αυτό κλπ., κλπ., πεταχτείς εσύ για να πεις αυτό το ανεπανάληπτο ‘εγώ να δεις’, το έχασες το παιχνίδι…
Γιατί ο άλλος έχει έρθει για να σου πει το πρόβλημά του, όχι για να του πεις εσύ το δικό σου… Σε μία άλλη ευκαιρία που θα σου δοθεί, θα πεις και εσύ το δικό σου… Ένας-ένας βρε παιδιά…

Και εάν είμαστε υπομονετικοί, τότε θα μάθουμε πάρα πολλά… Ακούγοντας και παρατηρώντας… Τον άλλον και τον εαυτόν μας… Τον εσωτερικό εαυτόν μας… Αυτόν που όλα τα ξέρει και τα ξέρει καλύτερα από τον άλλον, που έχει άποψη για όλα, που μπορεί ΜΟΝΟ αυτός να προτείνει την καλύτερη λύση και ΜΟΝΟ αυτός να βοηθήσει με τον τελειότερο τρόπο τον άλλον…
Λες και ξαφνικά έχει χαθεί από το αντιληπτικό μας πεδίο κάθε άλλη δυνατή και πιθανή λύση στην γη, για το πρόβλημα του άλλου…
Είναι δυνατόν;;;
Και όμως, εάν είσαστε παρατηρητικοί θα το διαπιστώσετε…

Οπότε, η σιωπή, που είναι πραγματικός χρυσός, θα μας προσφέρει Γνώση!!!
Και να θυμάστε αγαπημένοι μου φίλοι, ότι μαθαίνουμε από όλους και από όλα… Ας είμαστε ανοικτοί και ας βάζουμε τις ιδέες, πεποιθήσεις και προσωπικές μας αντιλήψεις σε δεύτερο, τρίτο ή νιοστό πλάνο επιτρέποντας στον άλλον, στον κάθε άλλον να έχει τον πρώτο λόγο!!!

Αυτό είναι ένα θερινό μάθημα από την Μαρίτσα την δασκάλα, την Ηρώ την γράφουσα, που αποφάσισε να ξαναχτυπήσει, γιατί νομίζει ότι αυτή η δράση είναι καλύτερη για όλους μας!!!

Με την αγάπη μου, όπως πάντα!!!

η

 
2 Σχόλια

Posted by στο 11 Ιουλίου 2017 in Σκέψεις

 

Κατά της θλίψης…

είναι το σημερινό μου άρθρο για όλους μας!!!
Και για όσους είναι φανερά θλιμμένοι και για όσους είναι κρυφά θλιμμένοι, αλλά και για όσους δεν είναι…
Διαπιστώσεις
Όπως υπάρχει η θλίψη, έτσι υπάρχει και η χαρά.
Και τα δύο συμβαίνουν για κάποιο λόγο, ή χωρίς λόγο.
Η χαρά είναι προτιμότερη από τους περισσότερους.
Η ανυπαρξία και των δύο, δεν σημαίνει αδιαφορία.
Μονιμότητα στην θλίψη δεν υπάρχει. Μεγαλύτερη διάρκεια υπάρχει.
Όταν όλα φαίνονται μαύρα ή άσπρα, θυμήσου ότι απλά φαίνονται.
Όλα περνούν.
Προτίμησε να ανασαίνεις βαθιά. Συνέχεια.
Είναι σημαντικό να είσαι και όχι να φαίνεσαι..
Φιλοσόφησε την ζωή. Φιλοσόφησε στην ζωή.
Όπου βλέπεις πρόβλημα, εκεί ακριβώς είναι η λύση του.
Κάθε σπίτι έχει τον καπνό του. ΟΛΑ τον έχουν.
Σκέψου θεληματικά, όχι μηχανικά.
Η ζωή σου είναι αιώνια, επειδή η ψυχή σου είναι.
Επέλεξε να μαθαίνεις την ζωή, από το να την δαπανάς άστοχα.
Σήκω και χόρεψε. Και μετά μπορείς και να κλάψεις από πληρότητα.
Είσαι μοναδικός, μάθε το.
Υποτίμηση και υπερεκτίμηση είναι εκτός της απλής εκτίμησης.
Τίποτα δεν χάνεται, ούτε και εσύ. Απλά ανακυκλώνονται.
Κάνε τον κύκλο σου Θεληματικά. Έσω ευτυχής εάν Θέλεις.
Βρες σε. Εκεί μέσα σου Είσαι.
Οι άλλοι είναι απασχολημένοι, άφησέ τους.
Κουβαλάς μόνο όσα μπορείς. Ούτε γραμμάριο παραπάνω.
Όσο ‘σκύβεις’, τόσο θα γλιστρούν τα βάρη από πάνω σου.
Μετά, θα είσαι όρθιος με ανοικτούς ορίζοντες και ακριβή αντίληψη.

η

 
4 Σχόλια

Posted by στο 10 Ιουλίου 2017 in Σκέψεις

 

Εάν δεν το είδατε, τουλάχιστον κρατείστε το…

Κρατείστε το και όταν θα σας έρθει όρεξη, μελλοντικά, δείτε το…
Είναι αυτό το καταπληκτικό βίντεο στο τέλος του άρθρου και παραθέτω ενημερωτικά, κάποια σημαντικά (κατά την κρίση μου…) αποσπάσματά του!!!
1)…Στο βιβλίο του “Ο προφήτης”, ο Kahlil Gibran, ποιητικά αναφέρει: “Σας λέγω, όπως οι άγιοι και οι δίκαιοι δεν μπορούν να ξεπεράσουν τον ανώτερο από εσάς, έτσι οι κακοί και οι αδύναμοι δεν μπορούν να πέσουν χαμηλότερα από τον χαμηλότερο που βρίσκεται επίσης μέσα σας. Ο καθένας μας έχει την ικανότητα να πράξει την πιο απεχθή αμαρτία ή να δείξει την πιο όμορφη συμπόνια για έναν συνάνθρωπό του”. Αυτός είναι ο ορισμός της ασθένειας της ανθρώπινης ψυχής.

2)…Όλα αυτά συμβαίνουν γιατί δεν παλεύουμε ενάντια σε σάρκα και αίμα αλλά ενάντια σε αρχές, ενάντια σε δυνάμεις, ενάντια στους σκοτεινούς κυβερνήτες αυτού του τόπου, ενάντια στην κακία που βρίσκεται σε υψηλές θέσεις. Σκεφτείτε οποιαδήποτε θέση εξουσίας ανώτερη από εσάς, βασιλικές οικογένειες, ηγέτες κυβερνήσεων, ενωμένα έθνη, οικονομικοί οργανισμοί, μονοπώλια και η καταστροφική δύναμη των πολυμέσων. Όλα αυτά αποτελούν όψεις του ψευδο-Εγώ μας. Είναι τα φυσικά συμπτώματα της ασθένειάς μας. Έχουν ανάγκη τη συνειδητή μας συμμετοχή, τη συνειδητή μας ενέργεια για να επιβιώσουν. Γιατί, χωρίς τη δική μας συνεργασία, χωρίς την παροχή της συνενοχής μας, θα πεινάσουν. Η ίδια τους η φύση εξαρτάται στην επιθυμία μας να μας κυβερνούν. Κι ένα τυπικό σύμπτωμα αυτής της ασθένειας στην ανθρωπότητα σήμερα είναι η συνεχή μας άρνηση της ασθένειάς μας.

3)…Διαρκώς καταπιέζουμε όσα δεν αποδεχόμαστε για εμάς. Γι’ αυτό είναι τόσο δύσκολο να δούμε το ψευδο-Εγώ μας και τις παραλλαγές του όπως πραγματικά είναι. “Ένα έθνος μπορεί να αντέξει τους ηλίθιους και ακόμα και τους φιλόδοξους. Δεν μπορεί όμως να επιβιώσει από την προδοσία εκ των έσω.” Αυτό είναι το αληθινό ψευδο-Εγώ μας, το οποίο μας παραπλανά και μας απομακρύνει από την ελευθερία που πραγματικά έχουμε. Για να επιβιώσει αυτό το ψυχικό παράσιτο, πρέπει να μας δώσει μία χημική ουσία που θα μας αναγκάσει να είμαστε εξαρτημένοι από αυτό. Σε αυτή την περίπτωση, η τροφή είναι η συνειδητή μας ενέργεια και για να θρέψουμε το παράσιτο, η χημική ουσία του φόβου μας αναγκάζει να αποζητούμε προστασία και άμυνα.

4)…Να θυμάστε πως το ψευδο-Εγώ έχει μόνον μία επιθυμία – να μεγαλώσει και να γίνει πιο δυνατό από τον αληθινό εαυτό μας. Αυτή η ασθένεια μας αναγκάζει να πιστέψουμε ότι είμαστε κάτι ξέχωρο από τη φύση. Γι’ αυτόν τον λόγο εξαρτόμαστε τόσο πολύ από την τεχνολογία. Γι’ αυτό υπάρχει τόση αμέλεια για τη Γη και το περιβάλλον. Και γι’ αυτό βλέπουμε τόσο φανατισμό, ρατσισμό και σεξισμό και κάθε άλλη πιθανή μορφή διάκρισης που οδηγεί στο έγκλημα, τη βία, τους πολέμους και τελικά στην ολική καταστροφή του οργανισμού.
Αυτή η ατέρμονη κατάσταση φόβου, σύγχυσης και απομόνωσης στην οποία ζει ο κόσμος, είναι ένα σύμπτωμα του ψευδο-Εγώ που δημιουργεί μία πλασματική απειλή.
Αν οι άνθρωποι ταυτιστούν με την εξουσία, τότε η ελευθερία προκαλεί άγχος. Πρέπει να κρύψουν το θύμα μέσα τους καταφεύγοντας στη βία εναντίον άλλων.

https://www.youtube.com/watch?v=FMC1r_624fU
http://www.metafysiko.gr/?p=5075

 
Σχολιάστε

Posted by στο 28 Ιουνίου 2017 in Σκέψεις

 

Ερώτηση με απάντηση… Τι καλά!!!

‘Ο δάσκαλος είναι μια πισίνα, όπου μπορείς να μάθεις να κολυμπάς. Όταν το μάθεις, όλοι οι ωκεανοί είναι δικοί σου’.
Έτσι ήταν και ο δικός μου ο δάσκαλος!!!
Τώρα πια, όχι μόνο κολυμπώ, αλλά κάνω και μακροβούτια!!!
Και καθώς, πριν κάποιες μέρες, ήμουν σε ένα από αυτά τα μακροβούτια, κατάλαβα για άλλη μια φορά την απάντηση στο ερώτημα ‘ποιός φταίει’…

Όταν βρίσκομαι σε κατάσταση ύπνωσης, που σημαίνει ότι ενεργώ με βάση την εσφαλμένη μου προσωπικότητα και δεν έχω αίσθηση του τι δημιουργώ στους ψυχισμούς άλλων ανθρώπων όταν μιλάω, τι πρέπει να περιμένω από αυτούς;
Δεν είναι φυσικό, να περιμένω τις αντιδράσεις τους στις λανθασμένες δράσεις μου;
Και τότε, αφού οι άλλοι αντιδρούν με τον δικό τους τρόπο, που πιθανόν να είναι προσβλητικός, γιατί δεν σκέφτομαι ότι ΕΓΩ ήμουν η πρώτη που τους προσέβαλα και αυτοί απλά απάντησαν;

Οπότε σκέφτομαι το εξής…
Πότε επιτέλους θα πάψω να βλέπω τις αντιδράσεις των άλλων και θα αρχίσω να βλέπω τις δικές μου δράσεις;
Πότε επιτέλους θα πάψω να βλέπω τα αποτελέσματα και θα αρχίσω να βλέπω τις αιτίες που τα προκαλούν;
Πότε επιτέλους θα πάψω να πληγώνομαι από άλλους και θα αρχίσω να ‘πληγώνω’ με την θέλησή μου τον ‘λάθος’ εαυτόν μου;
Πότε θα πάψω να κριτικάρω τους γύρω για όσα θα όφειλα να κριτικάρω ΠΡΩΤΑ εμένα;
Πότε θα πάψω να δρω υπνωτισμένα, ώστε να μην ενοχλώ κανέναν;
Πότε;

Πόσο πια αργώ να καταλάβω την αναγκαιότητα της αλλαγής;
Γιατί επιστρέφω στα ίδια και τα ίδια, χωρίς σταματημό;
Γιατί δεν βαρέθηκα ακόμα να παρατηρώ τους άλλους και να αρχίσω να παρατηρώ με σοβαρότητα τον εσωτερικό μου κόσμο;

Πόσο θέλω ακόμα για να Συνειδητοποιήσω ότι οι άλλοι αποτελούν την δικιά μου αντανάκλαση; Και εάν είναι ‘εκτός τόπου και χρόνου’, αυτό ισχύει πρωτίστως για εμένα;
Πότε επιτέλους θα αρχίσω να ‘δέχομαι με ευχαρίστηση τις δυσάρεστες εκδηλώσεις των ομοίων μου’, όπως εύστοχα έγραψε και ο δάσκαλός μου;
Και πως σε τίποτα δεν φταίνε οι άλλοι, εάν ΕΓΩ είμαι αυτή που τους έχω προκαλέσει; Που σημαίνει ότι ΕΓΩ φταίω;

Αχχχ…
Ο Δρόμος είναι δύσκολος, γιατί τα βέλη πρέπει να κατευθυνθούν επάνω μας, από εμάς τους ίδιους…
Ο Δρόμος είναι ανηφορικός και όσο και να το αποφεύγουμε, η πραγματικότητα είναι μία…
Δεν υπάρχει άλλος Δρόμος!!!

winding-road

 
Σχολιάστε

Posted by στο 16 Ιουνίου 2017 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: