RSS

Monthly Archives: Μαρτίου 2014

Ενθουσιασμός, Πίστη, Ξύπνημα

Εγώ ανήκω στα άτομα που ενθουσιάζονται εύκολα. Ιδιαίτερα με τα πνευματικά θέματα. Όπως όλα τα πράγματα, έτσι και αυτό, είναι και καλό και κακό. Καλό, γιατί εμπνέομαι. Κακό, γιατί ταυτίζομαι.
Έτσι και σήμερα. Εμπνεύστηκα με την κοινοποίηση στο χρονολόγιο του facebook του άρθρου του Γκουρτζίεφ περί ξυπνήματος και ταυτόχρονα ταυτίστηκα.
Γιατί δεν κατάλαβα, ενώ το γνωρίζω, ότι όλα με αφορούν. Και το άρθρο, επίσης, για εμένα ήταν.
Είχα φτάσει λοιπόν μέχρι σήμερα την προσπάθειά μου σε ένα επίπεδο, που εάν συνέχιζα έτσι, θα ευρισκόμουν σε ένα άλλο είδος ύπνωσης.
Εεε δεν πάω «καλά»… Μόλις το κατάλαβα, πήρα μπρος.
Το δεδομένο είναι ότι κοιμάμαι.
Πως γίνεται;
Συνεχίζω και δέχομαι την κάθε σκέψη, το κάθε συναίσθημα, την κάθε δράση, σαν δική μου;
Εάν ναι, που έτσι γίνεται, πως λέω ότι Υπάρχω; Σαν τι Υπάρχω; Σαν Ουσία ή σαν Εγώ;
Όταν η κάθε σκέψη, που ανήκει σε διαφορετικό Εγώ, με παρασύρει και με ταυτίζει και με κοιμίζει, γιατί δεν βρίσκω λόγο την στιγμή εκείνη να αποστασιοποιούμαι από αυτήν; Αφού είναι δική μου…
Που είναι η αντίληψή μου; Δηλαδή, αυτό το μαγικό κάτι, που με κάνει να καταλαβαίνω μεμιάς τα πάντα, χωρίς σκέψη;
Και γιατί εμπιστεύομαι και τις αισθήσεις μου, αφού αυτές δεν με πληροφορούν για την πραγματικότητα, παρά μόνο για όσα τα Εγώ μου θέλουν να πληροφορούμαι;
Και καθώς αναρωτιόμουν και ταυτόχρονα βίωνα την Ανάμνηση του Εαυτού μου, έπαθα άλλο πατατράκ.
Είχα πάρει από το γραμματοκιβώτιο ένα φάκελο τον οποίον τον άνοιξα όταν παρκάρισα το αυτοκίνητο και ακριβώς πάνω στην απορία μου του τι «δεν είναι ξύπνημα».
Ήταν μία διαφήμιση-πρόσκληση των Ιεχωβάδων για μία ομιλία τους.
Δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους, γιατί όπως λέει και ο Σαμαέλ, όλες οι θρησκείες, όλες οι αιρέσεις, όλα τα πνευματικά και πνευματιστικά κινήματα είναι χρυσοί κρίκοι στην αλυσίδα τις Θεϊκότητας. Και αυτό το δέχομαι αναντίρρητα.
Αλλά, για εμένα εκείνη την στιγμή, ήταν η απάντηση στην απορία μου.
Να τι «δεν είναι ξύπνημα». Η πίστη. Όχι μία οποιαδήποτε πίστη, όχι αυτή που είναι αποτέλεσμα εμπειρίας και βίωσης, αλλά μίας πίστης χωρίς αμφισβήτηση.
Σαν αυτήν που προανέφερα για εμένα.
Πιστεύω λοιπόν!!! Και γιαυτό δεν ξυπνάω ακόμα!!!
Πιστεύω όσα βλέπω, ακούω, μυρίζω, γεύομαι, αγγίζω, νιώθω, σκέφτομαι, κάνω. Και δεν αμφισβητώ τίποτα. Τι κρίμα!!!
Ήρθε η ώρα της αλλαγής, της ανάπτυξης, της προόδου, της βελτίωσης!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 31 Μαρτίου 2014 in Σκέψεις

 

Νέα ανακοίνωση

Και ενώ μέχρι εχθές το βράδυ αργά, είχα αποφασίσει να αναρτήσω σήμερα ανακοίνωση που θα έλεγε ότι θα αποσυρθώ για λίγες ημέρες από τις αναρτήσεις μου, είδα όνειρα. Ο λόγος ήταν, γιατί θεωρούσα ότι κάτι δεν τραβάει με εμένα και ότι δεν υπάρχουν επίσης και άτομα να καταλαβαίνουν και να προσπαθούν μαζί μου για την Απελευθέρωση, την Υπέρβαση.
Αλλά το Είναι μου, ο Θεϊκός μου Πατέρας, δεν εφησυχάζει.
Μου έδειξε λοιπόν δύο όνειρα. Ένα «καλό» και ένα «κακό». Στο πρώτο, είδα να κολυμπάω με απίστευτη ταχύτητα, κυριολεκτικά σαν σφαίρα, μέσα σε θάλασσα και κατόπιν να βαδίζω με όλη μου την άνεση πάνω στο νερό, σαν να ήταν στέρεο έδαφος. Στο δεύτερο, ήμουν μαζί με κάποιους άλλους μέσα σε ένα τραίνο και πηγαίναμε. Ξαφνικά ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος και είδα από το κλειστό του παράθυρο ότι είχαν βγει οι ρόδες της μιας πλευράς του, από τις ράγες. Φυσικά κινδύνευε να εκτροχιαστεί. Κανείς δεν έδειχνε να ανησυχεί από τους ανθρώπους εκεί μέσα, εκτός από εμένα. Τότε, βγάζω γρήγορα το ένα μου παπούτσι με σκοπό να σπάσω το παράθυρο. Ήμουν βέβαια απόλυτα πεπεισμένη ότι δεν υπήρχε περίπτωση να σπάσει με αυτό το παπούτσι. Ήταν ένα απλό σπορτέξ. Όμως δεν παραδόθηκα. Άρχισα να κτυπάω με όλη μου την δύναμη, ξανά και ξανά και ακούω αυτούς που ήταν μαζί μου να λένε: «Θα ακολουθήσουμε την Ηρώ», αλλά δεν έκαναν τίποτα. Απλά καθόντουσαν και με κοιτούσαν.
Τελικά, με τα πολλά κτυπήματα, κατάφερα να το σπάσω και αφού καθάρισα γύρω γύρω τα κομμάτια των γυαλιών που περίσσευαν, πήδηξα μέσα από το παράθυρο προς τα έξω, ενώ το τρένο ήταν φυσικά σε κίνηση. Το ίδιο έκαναν και οι άλλοι που με ακολουθούσαν. Δεν πάθαμε απολύτως τίποτα. Το τραίνο συνέχισε την πορεία του, δεν το είδαμε να εκτροχιάζεται, αλλά είδαμε ότι και από κάποια άλλα παράθυρα είχαν κάνει το ίδιο με εμάς και μερικοί άλλοι άνθρωποι.
Έτσι, μετά από αυτό το όνειρο, αποφάσισα να μην κάνω την αρχική μου ανακοίνωση. Ότι πρέπει να συνεχίσω να αναρτώ διάφορα, γιατί αν και πιστεύω ότι η εργασία μου δεν οδηγεί στον επιθυμητό σκοπό (το απλό σπορτέξ), τελικά με αυτήν την σχεδόν μηδαμινή προσπάθεια και με πολύ και συνεχιζόμενη «πίεση», υπάρχουν αποτελέσματα, αν και δεν είναι άμεσα ορατά.
Σημειωτέον ότι το τρένο συμβολίζει την ζωή. Εάν φυσικά συνεχίζουμε να ζούμε την ζωή μας με αδιαφορία, επαναπαυμένοι στις λανθασμένες ιδέες και τα συναισθήματά μας και στηριζόμενοι στους άλλους, δεν πρόκειται να πετύχουμε την Θέωση, ή την επιστροφή μας στην Πηγή, που τόσο πολύ επιθυμούμε.

 
13 Σχόλια

Posted by στο 29 Μαρτίου 2014 in Σκέψεις

 

Δεύτερα γενέθλια

Είμαι ευτυχής γιατί σήμερα το blog μου έκλεισε τον δεύτερο μήνα λειτουργίας του.
Γιατί μπορώ να σας μιλάω μέσω αυτού, μέσα από την καρδιά μου και με όλη μου την ειλικρίνεια, για όσα σκέφτομαι, όσα αισθάνομαι, όσα κάνω, όσα με προβληματίζουν, όσα με απασχολούν και για όσα με κάνουν ευτυχισμένη.
Μπορώ να σας μιλάω ελεύθερα για τα βιώματά μου, τις εμπειρίες μου, για αυτό που είμαι και για αυτό που θέλω να είμαι.
Και όσο ανοίγομαι, όσο περισσότερο ξεδιπλώνω την κατανόησή μου, τόσο μαθαίνω. Για εμένα, για τους άλλους, για την ζωή, για τα πρέπει μου και μη, για τα λάθη και τα σωστά μου.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν πάει χαμένο.
Θέλω να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για την συμμετοχή σας, την έκδηλη ή άδηλη, αλλά κυρίως άδολη, γιατί με βοηθάτε να συνεχίζω να βαδίζω αργά και σταθερά στο μονοπάτι της αυτογνωσίας που έχω επιλέξει.
Κεραστείτε αγαπημένοι μου φίλοι!!!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 
2 Σχόλια

Posted by στο 28 Μαρτίου 2014 in Σκέψεις

 

Καζαμίας και σύνοψη

Τα όνειρα που βλέπω σχεδόν καθημερινά, έχουν άμεση σχέση με την προσπάθεια που κάνω για την Αφύπνιση της Συνείδησής μου. Αυτό, που σε άλλες αναρτήσεις έχω αναφέρει σαν ξύπνημα.
Με αυτήν την έννοια, δεν μπορούν, τουλάχιστον τα περισσότερα από αυτά, να γίνουν ευρέως γνωστά, γιατί είναι τόσο συγκεκριμένα και σχετικά με τα Εγώ μου, δηλαδή με τα χάλια που βρίσκομαι και βολοδέρνω, που δεν θα βοηθούσαν κανέναν άλλον εκτός από εμένα προσωπικά.
Άρα λοιπόν, αν και κάποια από τα όνειρα που έχω ήδη αναφέρει, μπορούν να ερμηνευτούν και από άλλους, δηλώνω απερίφραστα ότι εγώ δεν διεκδικώ σε καμία περίπτωση την θέση του Καζαμία.
Σχετικά τώρα με την σύνοψη, θέλω να αναφερθώ στην δουλειά που κάνω, πολύ περιληπτικά, γιατί όσοι από εσάς παρακολουθούν το blog μου από την αρχή, θέλω να πιστεύω ότι θα έχουν καταλάβει πολύ περισσότερα.
Εργάζομαι με την Ανάμνηση του Εαυτού μου. Δηλαδή προσπαθώ, όσο το θυμάμαι, να έχω την προσοχή μου εστιασμένη μέσα μου, πότε στο κέντρο του κεφαλιού μου και πότε στην καρδιά μου, να βιώνω με αυτόν τον τρόπο την Ύπαρξή μου και να μην απομακρύνομαι από αυτήν ότι και να συμβαίνει.
Όταν, καθώς βρίσκομαι σε αυτήν την θέση, πάει κάτι, οτιδήποτε, να με απομακρύνει, δηλαδή πάω να ταυτιστώ με άσχετα θέματα, παίρνω βαθιά εισπνοή, κοιτάζοντας αυτό το κάτι και εκεί αντιλαμβάνομαι ότι τελειώνει η αρχική του δράση επάνω μου. Μιλάω για γεγονότα της εξωτερικής ζωής, καθώς επίσης και για εσωτερικές καταστάσεις, δηλαδή σκέψεις και συναισθήματα.
Όταν όμως δεν τα καταφέρω και ταυτιστώ, εννοείται με το ανάλογο Εγώ, τότε επικαλούμαι τον Θάνατο στην Πορεία. Δηλαδή λέω: «Θεϊκή μου Μητέρα, διάλυσέ το αυτό, σε παρακαλώ». Και αυτό το κάνω άμεσα, την στιγμή της ταύτισης.
Φυσικά, αυτά είναι τα αρχικά βήματα μιας προσπάθειας που έχει απεριόριστο εύρος και ανάπτυξη. Γιατί καθώς την κάνεις, μαθαίνεις. Μαθαίνεις να την κάνεις καλύτερα, βλέπεις, αυτογνωρίζεσαι, πειραματίζεσαι και φτάνεις στο σημείο να την επιζητάς όλο και περισσότερο, γιατί πλέον νιώθεις ότι μόνο μέσω αυτής θα οδηγηθείς αργά και σταθερά στην Απελευθέρωσή σου.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 27 Μαρτίου 2014 in Σκέψεις

 

Και για του λόγου το αληθές

Σαν συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μου, θα αναφέρω μία ιστορία του Μεγάλου Σοφού Τσουάνγκ Τσου.
Με αυτήν θέλω να διασαφηνίσω και να κάνω διάκριση μεταξύ της έννοιας «Ξύπνιος και Συνειδητός», από την έννοια «κοιμισμένος και ασυνείδητος». Οι Συνειδητές Δράσεις, μπορεί να φαίνονται κακές, αλλά δεν είναι. Είναι Δράσεις με Γνώση της αιτίας και του αποτελέσματος!!!
«Ένας δάσκαλος με τους μαθητές του έφτασε σε ένα ποτάμι. Ο μόνος τρόπος να περάσουν απέναντι ήταν ένας βαρκάρης. Εκείνος, τους πέρασε στην αντίπερα όχθη και τότε ο δάσκαλος μόλις έφτασαν, πήρε ένα τσεκούρι και του κατέστρεψε την βάρκα.
Η ομάδα συνέχισε να προχωράει και έφτασε σε μία κοντινή πόλη. Εκεί οι κάτοικοι, αντί να τους φιλοξενήσουν, τους έδιωξαν κακήν κακώς.
Η ομάδα στην συνέχεια έφτασε στην άκρη της πόλης, όπου υπήρχε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Ο δάσκαλος σταμάτησε και έβαλε τους μαθητές του να το επισκευάσουν.
Όταν τελείωσαν και έφυγαν από εκεί, ένας μαθητής τον ρώτησε:
-Δάσκαλε, γιατί το έκανες αυτό; Στον βαρκάρη που μας εξυπηρέτησε του έσπασες την βάρκα. Ενώ για την πόλη που ήταν τόσο αφιλόξενη, έφτιαξες το σπίτι.
Και τότε ο δάσκαλος απάντησε:
-Σε μερικές ημέρες, μία συμμορία ληστών θα χρησιμοποιούσε την βάρκα για να περάσει το ποτάμι, με σκοπό να λεηλατήσει αυτήν την πόλη. Το σπίτι της πόλης, ανήκει σε κάποιον, ο οποίος θα επιστρέψει σύντομα και με την σωστή του συμπεριφορά, θα αλλάξει τους κατοίκους της».
Ποιό είναι το σωστό και ποιό το λάθος; Υπάρχει; Τι λέτε;

 
Σχολιάστε

Posted by στο 26 Μαρτίου 2014 in Σκέψεις

 

Καρδιά και Νους

Μου συμβαίνει συχνά πυκνά να διαχωρίζω αυτές τις δύο έννοιες και να λειτουργώ πότε με την μία, πότε με την άλλη. Αυτό θα πω βέβαια, για άλλη μια φορά, αν και γίνομαι κουραστική, ότι οφείλεται στο Εγώ που εκείνη την στιγμή ελέγχει το ανάλογο κέντρο μου.
Έτσι λοιπόν, πότε μιλάω περισσότερο χρησιμοποιώντας το διανοητικό μου κέντρο σχεδόν κατά αποκλειστικότητα και πότε το συγκινησιακό μου κέντρο, πάλι σχεδόν κατά αποκλειστικότητα.
Και οι δύο αυτές δράσεις είναι λανθασμένες, γιατί είναι μηχανικές, γιατί είναι εγωϊκές.
Ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ, αναφερόμενος στο σχετικό θέμα, λέει ότι κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε «ανόητοι άγιοι ή διανοητικοί απατεώνες».
Πράγματι, έτσι είναι. Γιατί ο άνθρωπος ο υπνωτισμένος, όπως είμαστε σχεδόν όλοι μας, ενώ δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για την Αλήθεια και το Πραγματικό, βεβαιώνουμε με έμφαση τις γνώσεις μας, κοροϊδεύοντας εαυτόν και αλλήλους. Ενώ, ο ίδιος άνθρωπος, σε άλλη περίπτωση, βεβαιώνει για την αλήθεια των συναισθημάτων του, πειθόμενος για αυτά και πείθοντας και τους άλλους, ενώ στην πραγματικότητα παραμένει αφελής μέσα στην καλοσύνη του, αγνοώντας ότι και με την καλοσύνη και με την αγιότητα μπορεί να κάνει μεγαλύτερη ζημιά, παρά καλό.
Το ιδανικό βέβαια, είναι να ξυπνήσουμε για να Γνωρίσουμε, γιατί μόνο τότε θα είμαστε Αντικειμενικοί και μόνο τότε δεν θα μπορέσουμε να βλάψουμε πραγματικά κανένα συνάνθρωπό μας.
Το πάντρεμα του νου και της καρδιάς είναι εφικτό.
Όσον αφορά την δική μας κατάσταση, εφόσον ακόμη κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου, ας προσπαθούμε τουλάχιστον πριν κάνουμε οτιδήποτε, να βουτάμε τον νου στην καρδιά και την καρδιά στον νου. Αυτό το βούτηγμα, θα είναι αρκετό σε πρώτη φάση, για να μας αποτρέπει από πολλά λάθη.

 
2 Σχόλια

Posted by στο 26 Μαρτίου 2014 in Σκέψεις

 

Αφιέρωμα: Η παρθενική σύλληψη

Τολμώ να γράψω για ένα θέμα που όταν το σκέφτομαι με συγκλονίζει. Το γεγονός της σύλληψης του Υιού του Θεού, από την Παρθένο Μαρία.
Εισαγωγικά θα παραθέσω τμήμα από το απόκρυφο Ευαγγέλιο του Βαρθολομαίου, γιατί με συγκινεί περισσότερο από άλλα.
«-Πως συνέλαβες τον ασύλληπτο, πως βάσταξες αυτόν που είναι αβάσταχτος;
-Το καταπέτασμα του Ναού σχίστηκε και έγινε ένας πολύ μεγάλος σεισμός […] Εκείνος (ο Άγγελος) άπλωσε το χέρι του και με σήκωσε. Κοίταξα ψηλά στον ουρανό και ήρθε ένα σύννεφο δροσιάς και με ράντισε…»!!!
Δεν γνωρίζω, όπως όλοι μας άλλωστε, την Αλήθεια των γεγονότων της εποχής εκείνης. Τα δέχομαι από βαθειά πίστη και ευλάβεια και δεν αμφισβητώ σε καμία περίπτωση την αυθεντικότητα της παρθενικής αυτής σύλληψης. Το μόνο που μπορώ να πω είναι, ότι αποτελούν θαυμάσιες διδαχές για τις άπειρες δυνατότητες που έχουν εμφυτευτεί μέσα μας από τον Δημιουργό μας.
Και ρωτάω. Πως θα μπορούσε ο ίδιος ο Δημιουργός του Σύμπαντος να στείλει τον Μονάκριβό Του, εδώ σε εμάς, που το μόνο που γνωρίζαμε μέχρι τότε ήταν η γέννηση από μία μήτρα θηλυκή; Και πως θα μας έδειχνε μέσω αυτού, ότι η πράξη αυτή, ήταν δυνατόν να γίνει διαφορετικά από όσα ήταν γνωστά στους ανθρώπους της εποχής, μήπως και αρχίσουν να αναρωτιούνται για την Πραγματικότητα της Ύπαρξής Του; Και στην συνέχεια, πολλαπλασιαζόμενο όλο αυτό εις τους αιώνες, να αναρωτιόμαστε και εμείς σήμερα για το ίδιο πράγμα;
Αδυνατώ να βρω τα κατάλληλα λόγια για να εκφράσω τα αισθήματά μου.
Ζούμε σε στιγμές ακραίας διαστροφής και εκφυλισμού. Ότι έχει σχέση με την Θεικότητα, το προσπερνάμε απλά, είτε ανήκουμε στην υλιστική παράταξη, είτε στην πνευματική. Θεωρούμε δεδομένες τις ιδέες που μας έχουν εμφυτευτεί από τα παιδικά μας χρόνια και δεν σκύβουμε, δεν στοχαζόμαστε, δεν αναλύουμε, βουτώντας τον νου στην καρδιά και την καρδιά στον νου.
Μιλάμε για το Θαύμα των Θαυμάτων. Τον πρώτο ερχομό του Υιού του Θεού ανάμεσά μας. Μέσω της Παρθένου Μαρίας!!!
Δεν νομίζω ότι πρέπει να το προσπερνάμε έτσι απλά αυτό. Και δεν είναι θέμα εορτασμού. Είναι θέμα βαθιάς περισυλλογής…

 
Σχολιάστε

Posted by στο 25 Μαρτίου 2014 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: