RSS

Monthly Archives: Απρίλιος 2014

Η φαεινή ιδέα

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι είναι η φαεινή ιδέα; Πως εμφανίζεται, πότε, από πού και γιατί εμφανίζεται;
Ξεπετάγεται κυριολεκτικά μέσα στον νου, είναι φωτεινή, λαμπερή και δεν την περιμένουμε γιατί δεν την έχουμε προσχεδιάσει. Μας δημιουργεί ευχάριστη έκπληξη και μερικές φορές την αναφέρουμε στους άλλους άμεσα, χωρίς περαιτέρω ανάλυση, όντας σίγουροι για την αποτελεσματικότητα της.
Θυμίζει λίγο το μήλο που έπεσε πάνω στο κεφάλι του Νεύτωνα και που τον οδήγησε να ανακαλύψει τον Νόμο της Βαρύτητας!
Έτσι βέβαια που είμαστε εγκλωβισμένοι μέσα στις συνήθειες μας, όταν μας συμβαίνει αυτό, τις περισσότερες φορές αρκούμαστε να πούμε απλά και με ικανοποίηση: «Έχω μία φαεινή ιδέα», ή «Μου ήρθε μια ιδέα».
Είναι βέβαια εύκολο για οποιονδήποτε, να ισχυρισθεί ότι πρόκειται για ασυνείδητη λειτουργία του εγκεφάλου.
Εγώ πάντως, χωρίς να είμαι ειδική επί του θέματος, θέλω να πω ότι η ακριβής αυτή «σκέψη» στην οποία αναφέρομαι, εμφανίζεται από το πουθενά και χωρίς λόγο.
Από όσα εγώ έχω τουλάχιστον καταλάβει, θα πρέπει να υπάρχουν πέρα από τον νου, τον εγκέφαλο και τις αισθήσεις, δυνατότητες αντίληψης πιο λεπτοφυείς και αιθέριες. Έτσι πληροφορούμαστε, έξω από τις συνήθεις διαδικασίες, για απλά ή σοβαρά θέματα, που δεν τα έχουμε επεξεργαστεί εκ των προτέρων, έστω και εάν έχουμε αναρωτηθεί σχετικά με αυτά.
Μπορούμε να αποκαλέσουμε αυτές τις ιδέες διαισθητικές, γιατί είναι σκέψεις χωρίς σκέψη, και γνώσεις χωρίς γνώση.
Όταν αυτό το φαινόμενο λειτουργεί, γνωρίζεις πράγματα που σε κανονικές συνθήκες είναι αδύνατον να γνωρίζεις. Γιατί καμία από τις 5 αισθήσεις σου δεν έχει συμμετάσχει σε αυτό.
Και με αρωγό αυτήν την δυνατότητα, μπορείς να προλαμβάνεις δυσάρεστα γεγονότα, να βρίσκεις λύσεις εκεί που δεν υπάρχουν και προπάντων να κινείσαι με βεβαιότητα.
Γιατί αυτό που τελικά «νιώθεις» ή «ακούς», ή «βλέπεις», είναι ΕΤΣΙ. Δεν αμφιταλαντεύεσαι.
Είμαι βέβαια σίγουρη ότι όλο αυτό σχετίζεται με την επαγρύπνηση και την αφύπνιση για τις οποίες έχω αναφερθεί σε άλλες αναρτήσεις μου.
Οπότε το θέμα μου είναι, η παράταση της διάρκειας αυτής της λειτουργίας.
Δύσκολο δεν λέω, αλλά όχι ακατόρθωτο!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 30 Απριλίου 2014 in Σκέψεις

 

Τρίτα γενέθλια

Δεν ξέρω εάν μετά τα γενέθλια του blog μου (κλείνει αισίως ο τρίτος του μήνας σήμερα) θα συνεχίσω με τον ίδιο πόθο τις αναρτήσεις μου, αλλά ένα είναι σίγουρο. Θα συνεχίσω τις αναζητήσεις μου όχι μόνο με την ίδια αλλά με αυξανόμενη ένταση.
Γιατί το ψάξιμο του εαυτού μου δεν μπορεί και δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ!
Γιατί είναι ο λόγος που γεννήθηκα! Να με αναζητάω και να με ανακαλύπτω!
Γιατί δεν μπορώ πια να ζω μέσα σε αυταπάτες!
Γιατί η ζωή είναι ένα μυστήριο που πρέπει να κατανοήσω, ένα αίνιγμα που οφείλω να λύσω!
Γιατί τα χρόνια μου έφυγαν κατά τα 2/3 και ο υποτιθέμενος γήινος χρόνος που μου απέμεινε, είναι λιγοστός!
Και γιατί το επόμενο βήμα μου είναι άγνωστο. Αλλά ξέρω που βρίσκεται. Είναι στον ωκεανό του Άγνωστου, μέσα στον οποίον οφείλω να κολυμπήσω!
Και κολυμπάω… Με όποιο κόστος…
Αγαπημένοι μου, καλοί μου φίλοι! Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με διαβάζετε. Για την προσφορά του πολύτιμου χρόνου σας!
Με βοηθάτε πάρα πολύ. Δεν ξέρετε πόσο…
Είναι η ενέργεια που ανταλλάσουμε σε άλλες συχνότητες, αόρατες για τα κοινά μάτια.
Γιατί τα πάντα γύρω μας είναι ενέργεια που ρέει. Δίνεις, παίρνεις, ξαναδίνεις, ξαναπαίρνεις και πάλι το ίδιο! Είναι ένα κύκλος ανταλλαγής και μετουσίωσης!!!
Και όλα αυτά με έναν και μοναδικό σκοπό. Την τελείωση του ανθρώπου πάνω στην γη μέσω της επαγρύπνησης και την επιστροφή του στην Πηγή του Αιώνιου!!!

 
2 Σχόλια

Posted by στο 28 Απριλίου 2014 in Σκέψεις

 

Εν κατακλείδι

Σχετικά με τις εννέα στιγμές πραγματικού ξυπνήματος, θεωρώ υποχρέωσή μου να επαναλάβω και να διευκρινίσω τον λόγο που τις δημοσίευσα.
Έχω αναφερθεί επανειλημμένα και πολλές φορές με ένταση, στο πολυπόθητο ξύπνημα. Δεν θα μπορούσα να μην «εξηγήσω» με τον δικό μου τρόπο τι είναι και πως το έχω βιώσει, για να μην υπάρχουν άλλες ερμηνείες από αυτήν που εγώ ήθελα να δώσω.
Εφόσον λοιπόν πιστεύω πως έχω γίνει κάπως κατανοητή, δικαιούμαι να επαναλάβω ότι βρίσκομαι σε μία προσπάθεια αφύπνισης από τον προσωπικό μου λήθαργο.
Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό και δεν ξέρω εάν τα καταφέρω, γιατί δεν μπορώ να ξέρω τίποτα ακόμα.
Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρη είναι, ότι όλα εκείνα τα Μεγάλα Όντα που έχουν περάσει από τον πλανήτη μας ανά τους αιώνες, μιλούσαν φανερά ή συμβολικά για το ίδιο πράγμα.
Και φυσικά Αυτά τα κατάφεραν. Και το Έργο τους είναι ο προσανατολισμός για τον Δρόμο που οφείλουμε να βαδίσουμε και το Φως που τον φωτίζει καθώς τον περπατάμε ψαχουλεύοντας και παραπατώντας.
Γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να περπατήσει στο μονοπάτι μας, εκτός από εμάς. Γιατί εμείς ποθούμε να το ανακαλύπτουμε κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, σε κάθε ζωή που μας προσφέρεται από το Είναι μας για αυτόν τον σκοπό.
Είναι επιτακτική η ανάγκη μου να πληροφορηθώ για τις αιτίες και τα αποτελέσματα που συμβαίνουν στον εαυτόν μου και στον κόσμο που με περιβάλλει.
Όχι όμως τις γνωστές αιτίες και αποτελέσματα, τις χιλιοειπωμένες και χιλιοερμηνευμένες κατά το δοκούν, από τους εκάστοτε «σοφούς και ειδήμονες» της γης.
Αλλά, από την Πηγή! Που μου είναι Άγνωστη προς το παρόν.
Διψώ και αυτή μου η δίψα δεν θα καταλαγιάσει μέχρι να πιω το νερό της Σοφίας.
Το μυαλό μου καίγεται, η καρδιά μου δονείται, το σώμα μου σκιρτάει όταν κάτι ΝΕΟ πλησιάζει την Αντίληψή μου!
Γιατί μόνο εγώ ξέρω, ότι είναι η σταγόνα που στάζει αργά και βασανιστικά από την Πηγή.
Αυτός ο Δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Είναι σκληρός, ανηφορικός και μοναχικός!
Εάν θελήσει κάποιος να τον βαδίσει, πρέπει να ξέρει να υπομένει και να περιμένει.
Τίποτα δεν κατακτιέται μεμιάς και τίποτα δεν χαρίζεται!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 27 Απριλίου 2014 in Σκέψεις

 

Στιγμές Πραγματικού Ξυπνήματος-Μέρος 9ο

Έφτασε επιτέλους η στιγμή να κλείσω αυτήν την σειρά των αναρτήσεων!
Αλλά αυτή η εμπειρία που θα περιγράψω, είναι η πιο συγκλονιστική και ρεαλιστική που μου συνέβη στο φυσικό επίπεδο. Συγκλονιστική, γιατί την βίωνα για περίπου 20 λεπτά συνεχώς.
Για να μπορέσετε να καταλάβετε περίπου το σκηνικό, θυμηθείτε τον Κιάνου Ρίβς στην ταινία Μάτριξ. Όταν περπατά ανάμεσα στο πλήθος, με ένα επίπεδο αντιληπτικότητας διαφορετικό από των υπολοίπων ανθρώπων. Ελεύθερος και ξύπνιος!!!
Βέβαια στην δική μου περίπτωση τα πράγματα ήταν κάπως πιο φοβερά, για τον λόγο ότι αντανακλούσαν την αλήθεια του κόσμου μας. Άλλωστε, άλλο η ταινία και άλλο η πραγματικότητα…
Είχα μόλις τελειώσει από μία τρίωρη προσπάθεια σχετική με την αυτογνωσία στο σπίτι μου και έπρεπε να πάω σε μία συνάντηση που είχα με κάποια άτομα, για να συζητήσουμε ανάλογα θέματα.
Ήταν απογευματάκι. Ετοιμάζομαι και βγαίνω από το σπίτι. Δεν προλαβαίνω να κάνω μερικά βήματα και τότε βλέπω κάποιους ανθρώπους που περπατούσαν αδιάφορα στο απέναντι πεζοδρόμιο από το δικό μου. Μόλις τους είδα, έπαθα σοκ!
Ήταν όλοι τους σαν ζόμπι! Με αδυνατισμένα, κατάχλωμα σχεδόν κάτασπρα πρόσωπα, με τραβηγμένα χαρακτηριστικά, τρομακτικά άτονα και όλοι τους το ίδιο! Λες και ήταν βγαλμένοι από το ίδιο καλούπι! Μόνο τα ρούχα τους άλλαζαν!
Θεέ και Κύριε λέω και τρίβω τα μάτια μου. Κοιτάζω πάλι δεξιά, αριστερά, παντού. Όλοι οι άνθρωποι που έβλεπα, περπατούσαν με αυτό το κοιμισμένο, αδιάφορο, απλανές και αρρωστημένο βλέμμα πάνω στα αλλοιωμένα πρόσωπά τους, αν και κατά τα άλλα έμοιαζαν φυσιολογικοί. Ήταν δηλαδή άτομα που πήγαιναν στις δουλειές τους, χωρίς αντίληψη της κατάστασης τους.
Όπου και να κοίταξα και όσους και να είδα, ήταν πανομοιότυποι. Κινούμενα, ρομποτοειδή, ζόμπι. Ένιωθα την καρδιά μου να κτυπάει με άλλους ρυθμούς από τους συνηθισμένους.
Φτάνω στην αίθουσα της συνάντησης και βλέπω και εκεί τα άτομα να βρίσκονται ακριβώς στην ίδια κατάσταση.
Ασφαλώς και δεν πίστευα στα μάτια μου. Πώς άραγε θα μπορούσε κανείς να πιστέψει αυτό το τραγικό συμβάν;
Όμως, τι ανακούφιση αισθάνθηκα όταν είδα τους εισηγητές της συζήτησης με ένα ελαφρό ροδαλό χρώμα στα μάγουλά τους (η κυρία περισσότερο από τον κύριο). Αμέσως κατάλαβα και την αιτία. Τα άτομα αυτά, ήταν εκείνη την εποχή (περίπου 27 χρόνια πριν, αν θυμάμαι καλά), πιο προχωρημένα όσον αφορά τις ενέργειές τους.
Όλα τελείωσαν όταν αποφασίσαμε να συγκεντρωθούμε σε ένα αντικείμενο με κλειστά τα μάτια. Τότε, μετά το πέρας της συγκέντρωσης, αφού ανοίξαμε τα μάτια, όλα είχαν επανέλθει στα γνωστά, «φυσιολογικά» επίπεδα.
Παρά το σοκ που υπέστην, παρά την δυνατή έκπληξη, παρά τον ελαφρύ φόβο που με κατέλαβε, θα ήθελα να μπορούσα να βρεθώ πάλι σε αυτήν την κατάσταση.
Γιατί «Η πραγματικότητα ξεπερνά και την πιο τρομερή φαντασία», όπως είπε ο Επίκτητος. Και γιατί δεν θέλω πια να κοιμάμαι. Αλλά, ούτε και τότε το ήθελα.
Μα δυστυχώς, ακόμα κοιμάμαι…

 
Σχολιάστε

Posted by στο 25 Απριλίου 2014 in Σκέψεις

 

Στιγμές Πραγματικού Ξυπνήματος-Μέρος 8ο

Με αυτήν και την αυριανή ανάρτηση θα κλείσω προς το παρόν τον κύκλο των στιγμών Πραγματικού Ξυπνήματος, γιατί θεωρώ ότι έχω καλύψει αρκετά ικανοποιητικά αυτό το θέμα.
Οι δύο παρακάτω στιγμές μου είναι εντελώς πρόσφατες.
Μέσα σε όνειρο βλέπω τον σύζυγό μου να είναι μέσα σε ένα ταξί το οποίο με πλησίασε και σταμάτησε κοντά μου. Κατεβαίνει, ανοίγει την πόρτα του οδηγού και βλέπω να βγαίνει από αυτήν ο πατέρας μου. Επειδή όμως ο πατέρας μου έχει πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια, μόλις τον είδα ολοζώντανο μπροστά μου, τον πιάνω από το μπράτσο για να μπορέσω να διαπιστώσω την αλήθεια όσων έβλεπα. Το χέρι του, έτσι που το κράτησα για λίγο, ήταν τόσο ζεστό και απαλό που με μεγάλη έκπληξη αναφώνησα: «Δεν είναι δυνατό να συμβαίνει αυτό. Είμαι σίγουρα στο αστρικό».
Αμέσως τότε αιωρήθηκα και καθώς βρισκόμουν ψηλά, θέλησα να μεταφερθώ σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος. Έβαλα όμως τόση συναισθηματική πίεση για εκείνο το μέρος, που λόγω αυτής της φόρτισης και της υπερβάλλουσας ταύτισης, δεν τα κατάφερα.
Σε κάποια άλλη στιγμή, ενώ ήμουν εντελώς ξυπνητή στο αστρικό επίπεδο και βρισκόμουν με δύο φίλους σε κάποιο δωμάτιο, συνέβη το εξής καταπληκτικό.
Καθώς ήμουν καθιστή σε έναν καναπέ, αντιλαμβάνομαι ότι οι φίλοι μου ενώ κοιτούσαν προς εμένα, δεν με έβλεπαν, προφανώς γιατί βρισκόντουσαν σε κατάσταση βαθιάς ύπνωσης.
Το περίεργο ήταν πως ψάχνοντας με τα χέρια τους για μία πρίζα στον τοίχο, ακριβώς στο μέρος που ήταν το κεφάλι μου και ενώ το ακουμπούσαν ψαχουλεύοντας, δεν το καταλάβαιναν. Εγώ ένιωθα κανονικά τα χέρια τους που με άγγιζαν και ένιωθα έντονα και το ελαφρύ κτύπημα (τακ, τακ, τακ) που έκαναν πάνω στο μέτωπό μου, στην προσπάθειά τους να βρουν την πρίζα πάνω στον τοίχο. Απορούσαν μάλιστα για το που στο καλό πήγε η πρίζα που ήταν εκεί μέχρι πρότινος. Δεν με έβλεπαν, δεν είχαν καταλάβει καν πως αυτό που έπιαναν ήταν το κεφάλι μου, είχαν την εντύπωση πως ήταν ο τοίχος.
Είχα σοκαριστεί τόσο πολύ από όλο αυτό το σκηνικό, που κοίταξα και ένιωσα πάλι την ύπαρξή μου, το δωμάτιο, τα πράγματα, τους ανθρώπους και διαπίστωσα ότι όλα ήταν φυσιολογικά και απόλυτα ζωντανά. Και ενώ εγώ ήμουν υπαρκτή και αληθινή, για τους φίλους μου παρέμενα εντελώς αόρατη…

 
Σχολιάστε

Posted by στο 23 Απριλίου 2014 in Σκέψεις

 

Στιγμές Πραγματικού Ξυπνήματος-Μέρος 7ο

Συνεχίζω τις αναρτήσεις μου για τις στιγμές ξυπνήματος, αφού πριν σας αναφέρω ότι δεν προσπαθώ να επηρεάσω κανέναν από τους αναγνώστες μου σε καμία κατεύθυνση.
Σκοπός μου είναι να κάνω την διάκριση μεταξύ της φαντασίας και της πραγματικότητας.
Γιατί «η πραγματικότητα ξεπερνά και την πιο τολμηρή φαντασία», όπως είπε και ο Επίκτητος.
Από αυτήν λοιπόν την θέση, να σας πω ότι, αφού κάποιος βρεθεί στο αστρικό συνειδητά, έχει κάποιες επιλογές που μπορεί να τις πραγματοποιήσει, εφόσον έχει την ανάλογη ενέργεια για να παραμείνει επί μακρόν σε αυτήν την κατάσταση.
Εάν το ενδιαφέρον του είναι σε σχέση με την Αυτογνωσία, τι καλύτερο από το να συναντηθεί με τον προσωπικό του εκπαιδευτή, από τον οποίον να παίρνει καθοδήγηση σε σχέση με την προσπάθειά του.
Πολλές φορές όμως, επειδή είμαστε πολύ διανοητικοί, δεν έχουμε την δυνατότητα να φτάσουμε ως εκεί και βολοδέρνουμε γύρω από τα κτίρια της πόλης μέχρι να ξαναχαθούμε πάλι μέσα σε ένα όνειρο.
Ενώ άλλες φορές δεν μπορούμε ούτε και έξω από το σπίτι να βγούμε. Κολλάμε στον τοίχο ή κάπου αλλού, όντας πεπεισμένοι ότι δεν μπορούμε να περάσουμε μέσα από αυτά. Θεωρούμε ότι η ύλη του αστρικού επιπέδου έχει την ίδια υφή με αυτήν του φυσικού. Μέχρι που κάποτε ένιωθα να υποχωρεί ο τοίχος από τη πίεση που ασκούσε το κεφάλι μου, σαν να ήταν ελαστικός. Όλα αυτά και άλλα πολλά, είναι εμπόδια που μας βάζει ο νους μας.
Σχετικά τώρα με το παραπάνω επίπεδο, κάποια φορά που ευρισκόμουν στο αστρικό συνειδητή, ξεκίνησε η διαδικασία ξεδιπλώματος από το αστρικό στο διανοητικό. Αλλά εκεί έμεινε. Στην αρχή της.
Αλλά κάποια άλλη φορά σε μία προσπάθεια που έκανα για διαλογισμό, βρέθηκα ξαφνικά στον ουρανό ή στο Σύμπαν, δεν ξέρω ακριβώς, χωρίς να υπάρχω σαν σώμα, χωρίς δηλαδή να με αντιλαμβάνομαι σαν υπόσταση, αλλά ήμουν στην μέση μιας πανέμορφης ακουστικής μελωδίας που πλημύριζε εμένα και τα πάντα γύρω μου και που όμοιά της δεν έχω ακούσει ποτέ ξανά στην ζωή μου.
Έμοιαζε πολύ λίγο με κλασσική μουσική, αλλά ήταν απείρως καλύτερη, μελωδικότερη, αρμονικότερη και τελειότερη. Τα λόγια είναι φτωχά για να εκφράσουν την εμπειρία.
Ίσως να ήταν αυτό που ονομάζουν «Μουσική των Σφαιρών»!!! Τι να πω…

 
2 Σχόλια

Posted by στο 11 Απριλίου 2014 in Σκέψεις

 

Στιγμές Πραγματικού Ξυπνήματος-Μέρος 6ο

Οφείλω να κάνω μία διόρθωση στην προηγούμενη ανάρτηση.
Σχετικά με το αν κάποιος γίνεται αντιληπτός από όλους όταν ξυπνάει ολοκληρωτικά, υπάρχει λάθος. Όχι αντιληπτός από όλους, αλλά μόνο από όσους είναι στο ανάλογο επίπεδο αφύπνισης με αυτόν. Οι υπόλοιποι θα αντιληφθούν υποσυνείδητα κάτι και το Εγώ τους θα διαστρέψει αυτή τους την αντίληψη.
Εμπειρίες
Κάποια περίοδο της ζωής μου, στις αρχές της Γνώσης, αφού με έπαιρνε ο ύπνος, ανέβαινα οριζοντιωμένη πάνω από το σώμα μου και κάτω από το ταβάνι, χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα άλλο. Ούτε να ανέβω άλλο, αλλά ούτε και να κατέβω. Φανταστείτε το, όπως βλέπουμε σε κάποιες ταινίες με εξορκισμούς. Φυσικά ήξερα ότι το άλλο μου σώμα, ήταν πάνω στο κρεβάτι, εξίσου οριζοντιωμένο και αυτό. Περίμενα τότε εκεί, λόγω άγνοιας, μέχρι που αυτό κάποια στιγμή σταματούσε. Γιατί χανόμουν σε κάποιο όνειρο.
Άλλη φορά, αφού συνειδητοποιήθηκα μέσα σε όνειρο και έφυγα πετώντας, γυρίζω το κεφάλι για να δω που βρίσκομαι σε σχέση με το πριν και μόλις βλέπω το σώμα μου ξαπλωμένο, το ένιωσα να με τραβάει σαν ένας τεράστιος μαγνήτης που τελικά με ρούφηξε κυριολεκτικά μέσα του. Ένιωσα τα πάντα.
Αφού όμως έμαθα από αυτό, την επόμενη φορά, προέβαλα τέτοια αντίσταση σε αυτήν την έλξη, που ακόμα θυμάμαι αυτήν την αίσθηση και τελικά κατάφερα να απομακρυνθώ νικηφόρα.
Να πω επίσης ότι η συνειδητή έξοδος, μπορεί να συνοδεύεται από ένα μεγάλο βουητό, ή από ένα βούλιαγμα του σώματος, από ένα γλίστρημα από το κρεβάτι ή από ένα τράνταγμα ή ένα τίναγμα του σώματος ή κάποιου μέλους.
Μπορεί να έχει προηγηθεί επίσης μία αίσθηση φουσκώματος σε όλο το σώμα, σαν να έχεις γίνει μπαλόνι.
Μπορείς να βγεις από το κεφάλι σου ή να φύγουν πρώτα τα πόδια και μετά το υπόλοιπο σώμα, ή να σηκωθεί όλο το σώμα μαζί.
Κάποια άλλη φορά μου συνέβη, την στιγμή που πήγαινε να με πάρει ο ύπνος, σηκώνω απαλά, απαλά το σώμα από το κρεβάτι μου και μόλις έφυγαν και τα πόδια μου, γυρίζω, βλέπω το σώμα μου να κοιμάται και τον σύντροφο μου δίπλα και βγαίνω πετώντας μέσα από τον τοίχο.
Τα πράγματα άλλοτε είναι απλά και άλλοτε όχι. Εξαρτάται από τι συγκέντρωση έχω πετύχει και σε πόση ένταση. Και για το αν θα παραμείνω σε αυτήν την κατάσταση, εξαρτάται από την διάρκεια της συγκέντρωσης, η οποία να πω ότι είναι πολύ μικρή.
Ας μην ξεχνιόμαστε. Μιλάω για στιγμές ξυπνήματος μόνο.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 10 Απριλίου 2014 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: