RSS

Monthly Archives: Μαΐου 2014

Το σμήνος

Ήταν μία αγκαλιά αστέρια σε ποσότητα. Και ήθελα να σας την δείξω. Γιατί ήταν πανέμορφη. Και έψαξα πολύ ώρα μέσα στο Ιντερνέτ για να βρω κάτι που να της μοιάζει. Μέχρι που το είδα!!!
Ήταν οι Γίγαντες του Ωμέγα Κενταύρου!!! Το μεγαλύτερο από τα περίπου 200 γνωστά σφαιρωτά σμήνη που περιφέρονται στο φωτοστέφανο του Γαλαξία μας!!!
Πόση ήταν η έκπληξη μου!!!
Γίγαντες!!! Ωμέγα!!! Κένταυρος!!!
Τι συμβολισμός!!! Ανατρίχιασα…
Και το όνειρο μου είχε ως εξής. Ήμουν καθιστή μπροστά σε έναν πεντακάθαρο ουρανό γεμάτο με αστέρια που ξεκινούσαν από το πιο χαμηλό επίπεδο και απλώνονταν σε όλο το στερέωμα. Καθόμουν εκεί με το σύζυγο μου και με ένα γιο, διαφορετικό από τον δικό μου, που δεν γνώριζα μέχρι εκείνη την στιγμή την ύπαρξη του. Και καθώς τον είχα αγκαλιάσει, είδα να περνάει από το βάθος ψηλά αυτό το πανέμορφο σμήνος. Πρόσεξα όμως ότι δεν είχε γίνει αντιληπτό από τους άλλους δύο. Και τότε, την στιγμή που φίλησα τον γιο μου και καθώς του χάιδευα το κεφάλι, βλέπω το σμήνος να μας προσεγγίζει σιγά σιγά από τον ουρανό και μόλις έφθασε ακριβώς μπροστά μας στο ένα μέτρο, πέρασε απαλά δίπλα μας και εξαφανίστηκε.
Όπως έγραψα και στο facebook, το αίσθημα που με είχε πλημυρίσει ήταν ευτυχία, ηρεμία και μία ανεπαίσθητη έκπληξη!!!
Το πρωί που ξύπνησα φυσικά η διάθεση μου ήταν διαφορετική. Και πώς να μην ήταν άλλωστε… Γιατί μπορεί να υποστηρίζω με ένταση ότι πρέπει να «ξυπνήσω» γιατί κοιμάμαι και ονειρεύομαι, αλλά ο προσανατολισμός από το Είναι μου είναι πάντα επιθυμητός, αναμενόμενος και οπωσδήποτε αποδεκτός με ταπεινότητα και ιδίως αυτοσυγκράτηση!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 31 Μαΐου 2014 in Σκέψεις

 

Τέταρτα γενέθλια

Έκλεισε και τον τέταρτο μήνα λειτουργίας του το blog μου και ακόμα δεν παραδόθηκα! Απεναντίας συνεχίζω την προσπάθεια μου με υπερβάλλοντα ζήλο και ενθουσιασμό! Μία προσπάθεια που ένα μέρος της το οφείλω σε εσάς καλοί μου φίλοι!
Γιατί εάν δεν υπήρχαν τα άτομα που διαβάζουν αυτά που γράφω, δεν νομίζω ότι θα συνέχιζα με την ίδια ένταση!
«Συν Αθηνά και χείρα κίνει», έλεγαν οι αρχαίοι! Φυσικά η Αθηνά αντιπροσωπεύει το Είναι μου, τον Θεό μέσα μου στο οποίο οφείλω το μέγιστο των δράσεων μου. Αλλά η χείρα είναι εγώ και εσείς μαζί. Είστε οι συνοδοιπόροι μου! Οι σύντροφοι του Οδυσσέα στο ταξίδι της επιστροφής του στην Πατρίδα!!!
Και σας ευχαριστώ για αυτό!!!
Γιατί με εσάς παρέα, κατανόησα τόσα σημαντικά πράγματα αυτόν τον μήνα!!!
Εμφανίστηκε στο μυαλό μου η «φαεινή ιδέα» και λειτούργησε σε κάποιες λιγοστές καταστάσεις!
Κατάλαβα το πραγματικό νόημα της φιλίας!
Επανεκτίμησα την πράξη της προσευχής και την τεράστια δύναμη που μου προσφέρει!
Έζησα γεγονότα που αν και παρουσιάζονταν σαν συμπτώσεις, δεν ήταν!!!
Βυθίστηκα σιωπηλά για κάποιες ημέρες στον εσωτερικό μου κόσμο!
Κατανόησα σε άλλη κλίμακα την ποταπότητα και την μικρότητα μου, την σχεδόν ανυπαρξία μου μπροστά στο ακτινοβόλο Άπειρο και άρχισα να καλλιεργώ εκ νέου την αμφισβήτηση για όλα όσα νομίζω ότι είμαι και για όλα όσα με περιβάλλουν!!!
Και το σημαντικότερο! Έχω αρχίσει να ακούω λίγο λίγο, την ψιθυριστή φωνή της καρδιάς μου!!! Και αυτό είναι πραγματικά υπέροχο!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 28 Μαΐου 2014 in Σκέψεις

 

Διευρυμένη αντίληψη

Μου συνέβη και αυτό. Ξαπλωμένη επάνω στον καναπέ, σκεφτόμουν κάτι εντελώς ασήμαντο που όμως εκείνη την στιγμή με απασχολούσε σημαντικά. Και τότε άρχισα να βλέπω εμένα. Και την σχέση μου, τον παραλληλισμό μου με την γη επάνω στην οποία κινούνταν την ίδια ακριβώς στιγμή γύρω στα 7 δις άνθρωποι, με τις ποικίλες δραστηριότητές τους…
Εργασία, βόλτα, πόνος, γέννηση, θάνατος, ασθένεια, πείνα, ατύχημα, σύσκεψη, άγχος, ατιμωτικές πράξεις, ελεήμονες πράξεις κλπ.
Και εγώ, να είμαι αποκλειστικά ΕΓΩ, χωρίς να σκέφτομαι όλη αυτήν την πολυπλοκότητα που υπήρχε γύρω μου ταυτόχρονα την ίδια στιγμή.
Και τότε σκέφτηκα: Πως άραγε να μας βλέπουν οι ιεραρχίες από εκεί που βρίσκονται;
Και τότε διευρύνθηκε η αντίληψη μου.
Μεγάλωσε το νοητικό, το οπτικό και το αντιληπτικό μου πεδίο και χώρεσε όλον τον πλανήτη. Και ακόμα και τον ουράνιο θόλο. Και ακόμα πιο πέρα…
Και μέσα σε αυτήν την κατάσταση, εμφανίστηκε στον νου μου ο εξαιρετικός χαρακτηρισμός που δίνει ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ για τους ανθρώπους.
Μας ονομάζει σκουλήκια. Σκουλήκια της λάσπης της γης. Και μάλιστα όχι απλά σκουλήκια, αλλά άθλια σκουλήκια!
Και οραματίστηκα τον όμορφο κατά τα άλλα πλανήτη μας να κατοικείται από άθλια σκουλήκια βουτηγμένα μέσα στην λάσπη.
Και ήμασταν εδώ, ζώντας και αναπτυσσόμενοι μέσα στην λάσπη των μικροτήτων και των ελεεινών μας πεποιθήσεων, κάνοντας «ιαματικά» λασπόλουτρα και λασπώνοντας ο ένας τον άλλον.
Πως;
Με τις σκέψεις μας, με τα συναισθήματά μας, με τις υπερηφάνειες μας, με τις ασυνείδητες και παράλογες πράξεις μας, βουτηγμένοι στον λήθαργο της φαντασίας και της υποκειμενικής μας πραγματικότητας.
Και κάθε κάποτε να πιστεύουμε και να αναφωνούμε από την θέσης της αυτοσπουδαιότητας μας για το πόσο «υποχρεωμένες» είναι οι ιεραρχίες να μας συμπαραστέκονται στην κάθε μας βλακώδη δράση.
Και τότε λυπήθηκα. Με μία λύπη βαθιά και θανατηφόρα. Και συνάμα χάρηκα. Με μία χαρά βαθιά και ελπιδοφόρα.
Γιατί ήμουν ένα άθλιο σκουλήκι (τι λυπηρό!) που είχα την δυνατότητα να με βλέπω (τι χαρμόσυνο!)!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 24 Μαΐου 2014 in Σκέψεις

 

Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι

Πόσο δύσκολο να δεις το πρώτο, πόσο βολικό να λες το δεύτερο!!!

Δύο γυναίκες παλεύουν μέσα μου. Ποια θα πάρει τα ηνία για να εκσφενδονίσει την μεγαλύτερη σοφία.
Η μία, η καθηγήτρια, που 33 χρόνια τώρα δεν έκανε τίποτα άλλο από το να μεταφέρει τις γνώσεις της στους άλλους. Και να προσθέτει με περισσή αυτάρκεια τις προσωπικές της απόψεις και εμπειρίες, συμπληρώνοντας τα κενά από όπου και εάν εμφανιζόντουσαν.
Η άλλη, η εσωτερίστρια, που 30 χρόνια τώρα δεν έκανε τίποτα άλλο από το να μεταφέρει τις γνώσεις της στους άλλους. Και να προσθέτει με περισσή αυτάρκεια τις προσωπικές της απόψεις και εμπειρίες, συμπληρώνοντας τα κενά από όπου και εάν εμφανιζόντουσαν.
Να ήξεραν, μόνο να ήξεραν, έστω και λίγο, πώς να αμφισβητούν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους!!!
Γιατί τίποτα δεν είναι δικό τους. Τίποτα δεν είναι δικό μου. Απόλυτα δικό μου… Όλα από κάπου προήλθαν, από κάπου αποκτήθηκαν και από κάπου μου δόθηκαν.
Και οι δύο γυναίκες πάλεψαν για να αποτυπώσουν στο μυαλό και στην καρδιά τους, πλείστες όσες σοφίες βιβλίων και πλείστα όσα βιωμένα γεγονότα, αποτελέσματα επαφών και σχέσεων. Και έτσι έμαθαν! Και σαν να μην έφταναν αυτές τους οι μάχες, συνέχισαν να παλεύουν, για να τα μεταδώσουν… Τυφλοί οδηγοί τυφλών…!!!.

Και πόσο συχνά, μετά από τόσες μάχες, πόσο απίστευτα συχνά λέω έτσι απλά και το πιστεύω αυτό που λέω και πάλι χωρίς αμφισβήτηση, ότι δεν θυμάμαι…
Πόσο βολικό να δέχομαι την προσωρινή «αμνησία» μου, σαν λύση για όλα όσα έκανα στο παρελθόν… Για όλες τις μάχες της ζωής μου…
Και το στηρίζω κιόλας!!! «Το χθες δεν υπάρχει, το αύριο, άγνωστο. Μόνο το Τώρα υπάρχει».
Μεγάλα λόγια, δανεικά και αυτά!
Γιατί η μνήμη μου είναι επιλεκτική;;;
Γιατί θυμάμαι μόνο ότι θέλω (ποιος θέλει κάθε φορά, άγνωστο…), ενώ ξεχνάω όλα τα υπόλοιπα; Σε ποιο τμήμα του εγκεφάλου μου είναι τα πάντα καταγεγραμμένα, σε τόμους βιβλίων μιας σκονισμένης και πολυκαιρισμένης βιβλιοθήκης ετών και ίσως και γενεών;

Και μετά από όλα αυτά, θυμάμαι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της νεανικής μου ηλικίας!
ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ και ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ!!! Που πήγαν Θεέ μου;;;

 
2 Σχόλια

Posted by στο 19 Μαΐου 2014 in Σκέψεις

 

Είναι η ώρα

Είναι υπέροχη η λέξη «υπέροχο»!!!
Και είναι υπέροχο να έχω την δυνατότητα να ακούω την εσωτερική φωνή της καρδιάς μου!!!
Και σήμερα το πρωί, μου είπε σιωπηλά να μειώσω ταχύτητα, να σκύψω προσεκτικά βαθιά μέσα μου, να αφουγκράζομαι την σιωπή, να νιώθω την Ύπαρξη μου, να δίνω όλη μου την ενέργεια εκεί, να βυθίζομαι στην περισυλλογή, την χωρίς σκέψεις…
Δράση, περισσότερη Δράση!!! Όπως λέγεται Φως, περισσότερο Φως!!!
Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει, δεν ξέρω τι θα κάνω ακριβώς, δεν ξέρω εάν με οδηγήσει κάπου, δεν ξέρω τίποτα. Και τι σημασία έχει…
Δεν έχει σημασία αγαπημένοι μου φίλοι, γιατί υπάρχουν «ιδιαίτερες» στιγμές στην ζωή μας που οφείλουμε να κάνουμε ότι μας καλούν να κάνουμε.
Δέχομαι ότι ο Άνθρωπος που βαδίζει σε αυτόν τον Δρόμο, πρέπει να είναι στην ζωή του, στο 24ωρο του, σε μια διαρκή κατάσταση Διαλογισμού. Που σημαίνει πως, με ότι και εάν ασχολείται ή όπου και να βρίσκεται να έχει την Ανάμνηση του Εαυτού του σε συνεχή μορφή!!! Μακάριοι όσοι το έχουν πετύχει!!!
Εγώ όμως, ακόμα στιγμές έχω και για στιγμές μιλάω!
Μόνο που μέσα σε αυτές τις στιγμές, ακούω και τι μου λείπει και τι ακριβώς χρειάζομαι.
Και τώρα αυτό χρειάζομαι!
Αυτό που ο Armando Cosani περιγράφει καταπληκτικά στο βιβλίο «Το πέταγμα του φτερωτού φιδιού».
«Στο τέλος, θα κάνεις την μοναξιά και την σιωπή σου τις πιο πολύτιμες συντρόφισσές σου, βυθιζόμενος με αυτές στο πιο βαθύ μέρος του εαυτού σου, βαθμιαία θα διακρίνεις όλο τον τρόμο του Ύπνου που είναι η ανθρώπινη σκλαβιά σου. Και, για τον λόγο αυτό, θα αυξάνει η δύναμή σου για να απαιτείς την ελευθερία σου.
Δεν εκλέγουν όλοι αυτό το μονοπάτι που οδηγεί στην ίδια την καρδιά των πραγμάτων».

 
Σχολιάστε

Posted by στο 14 Μαΐου 2014 in Σκέψεις

 

Συμπτώσεις!!!

Χθες το μεσημέρι μας έκαναν το τραπέζι δύο καλοί μας φίλοι. Υπέροχο γεύμα όπως πάντα με κρασάκι (για όσους ήθελαν) και μία πολύ καλή παρέα με άλλους φίλους που είχαν έρθει από το νησί. Η συζήτηση, τι άλλο; Θέματα ενδιαφέροντος, δηλαδή εσωτεριστικά.
Κάποια στιγμή, θέλησα να επισημάνω κάτι που ήταν γραμμένο σε ένα βιβλίο, πάνω στο οποίο μιλούσαμε. Το βιβλίο (750 περίπου φύλλων, μεγέθους Α4) βρισκόταν στα χέρια του οικοδεσπότη, ο οποίος βρισκόταν απέναντι μου σε απόσταση περίπου 2,5 μέτρων και το ξεφύλλιζε. Του ζήτησα να κοιτάξει την σελίδα 241. Και εκείνος μου απάντησε ότι ήταν ακριβώς σε αυτήν την σελίδα!
Σύμπτωση;
Μία άλλη φορά, κατά την διάρκεια ενός περιπάτου, την στιγμή ακριβώς που προσπαθούσα να αποστασιοποιηθώ από την συζήτηση και δεν ήξερα αν έπρεπε να μιλήσω λέγοντας την άποψη μου ή να σωπάσω, νιώθοντας ταυτόχρονα μικρή ένταση στο συγκινησιακό μου κέντρο, διαβάζω δίπλα το όνομα ενός σκάφους: Ισορροπία!
Σύμπτωση;
Και λίγο παραπέρα, στην ίδια βόλτα, σε άλλη στιγμή ισχυρής ταύτισης με το Εγώ μου, πέφτει το μάτι μου στο όνομα άλλου σκάφους: Χίμαιρα!
Σύμπτωση;
Κάποτε ένας φίλος πάνω σε μία συζήτηση σχετικά με τα Εγώ και τους τρόπους αντιμετώπισης τους, μας περιέγραφε μία εικόνα του Αγίου Γεωργίου, εντελώς ιδιαίτερη και σπάνια, αντίγραφο βυζαντινής, την οποίαν είχε αγοράσει από ένα μαγαζί στην Θεσσαλονίκη. Στην επιστροφή της βόλτας μας από το Φρούριο της Φυλής στην Χασιά, αποφασίσαμε ξαφνικά να πάμε στην Μονή Κλειστών. Μέσα στην εκκλησία που ανάβαμε το κεράκι, πέσαμε ακριβώς επάνω στην σπάνια αυτήν εικόνα!
Σύμπτωση;
Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να πρωτοπροσέξω…
Ένα μονάχα έχω να πω! Όταν θέλουν να με διδάξουν, με διδάσκουν με όλους τους τρόπους. Μέσω όλων των πραγμάτων. Αυτά για εμένα είναι τα προσωπικά μου θαύματα! Και επειδή όλα πια τα προσέχω, γιατί είμαι η μαθήτρια που μαθαίνει να κάνει βήματα στο μονοπάτι της, όλα μου μιλούν. Και εγώ κάνω αυτιά για να ακούω και μάτια για να βλέπω!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 12 Μαΐου 2014 in Σκέψεις

 

Η προς-ευχή (Μέρος 5ο)

Εγώ είμαι πιστή. Και προσεύχομαι. Και όταν μιλάω με τον νου και νιώθω με την καρδιά μου το νόημα των λόγων μου, τότε όλα γίνονται εύκολα. Γιατί τότε πραγματικά μετα-νοώ! Δηλαδή αλλάζω τον τρόπο που σκέφτομαι, γιατί καταλαβαίνω ότι ο προηγούμενος ήταν λανθασμένος.
Πέρα όμως από αυτήν μου την δράση, έχω βοηθηθεί αφάνταστα και σε άλλες πιο απλοϊκές περιπτώσεις. Θα αναφέρω μόνο μία από τις πολλές, πολύ χαρακτηριστική και ενδιαφέρουσα.
Εγώ προέρχομαι από φτωχική οικογένεια. Λόγω αυτού, όταν ήμουν φοιτήτρια, ήμουν αναγκασμένη να εργάζομαι σε όλη την διάρκεια των σπουδών μου, ακατάπαυστα, χειμώνα καλοκαίρι. Φυσικά διάβαζα όποτε είχα χρόνο, μόνο από περιλήψεις των πανεπιστημιακών βιβλίων και έδινα εξετάσεις πάντα με τον φόβο της αποτυχίας. Όμως, επειδή λίγο πριν μας δώσουν τα θέματα, εγώ προσευχόμουν πάντα σιωπηλά, σας πληροφορώ με όλη μου την ειλικρίνεια, ότι ποτέ δεν απέτυχα. Και δεν έχασα εξεταστική και πήρα και με «λίαν καλώς» το πτυχίο μου, στην ώρα του.
Σύμπτωση θα μου πείτε; Μα τόσες πολλές;;;

Κλείνοντας αυτήν την σειρά των αναρτήσεων μου, παραθέτω απόσπασμα από το βιβλίο «Το πέταγμα του φτερωτού φιδιού» του Armando Cosani.

«Εάν δεν καίει στην καρδιά σου μια ανησυχία που να σε πυρπολήσει μέχρι την κατανάλωση του σώματός σου, δεν θα μπορέσεις να επικαλεστείς ούτε τον Θεό, ούτε το Άγιο Πνεύμα. Και δεν ξέρεις να ζητάς, γι’ αυτό η ώρα σου δεν έχει φτάσει ακόμη.
«Να επαγρυπνείτε και να προσεύχεστε» ήταν η κληρονομιά που άφησε ο Χριστός στους τολμηρούς. Το να επαγρυπνείς σημαίνει να τα κάνεις όλα ξύπνιος• να προσευχηθείς είναι να αισθανθείς μια φλογερή επιθυμία να είσαι.
Όμως, όποιος προσεύχεται και όποιος επαγρυπνεί, ακόμα και όταν το κάνει με ατελή τρόπο, θα λάβει γενναιόδωρη βοήθεια και θα πρέπει να μάθει επίσης να την λαμβάνει γενναιόδωρα…
Η βοήθεια είναι Εδώ, και είναι Τώρα».

 
Σχολιάστε

Posted by στο 8 Μαΐου 2014 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: