RSS

Monthly Archives: Ιουνίου 2014

Μάτια ανοιχτά…

Κατά καιρούς έχω περιγράψει διάφορες εμπειρίες που έχω βιώσει μέσα στην καθημερινότητα μου. Δεν μπορώ να μην σας αναφέρω τις τρεις πιο πρόσφατες. Γιατί έχω την πεποίθηση, ότι όταν είμαι εντελώς ανοικτή στην ζωή περιμένοντας σημάδια και μαθήματα από παντού, τότε όλα μου μιλούν!!!
….. Καθώς ήμουν μπροστά στο laptop επικοινωνώντας, την ακριβή στιγμή που δύο καλοί μου φίλοι (άνδρας και γυναίκα) μου έκαναν ταυτόχρονα like σε ένα μου σχόλιο, δίπλα στο μικρό μου μπαλκονάκι σε απόσταση ενός μέτρου από εμένα, ένα ζευγαράκι σπουργίτια ήρθαν στιγμιαία, έκατσαν στο δάπεδο και αμέσως μετά έφυγαν! Και αυτό είναι κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ!!! Και τότε αμέσως κατάλαβα ότι αυτό μου το σχόλιο ήταν πραγματικά αρεστό στους φίλους μου!!!
….. Επιστρέφοντας από κοντινή εκδρομούλα με αγαπημένους φίλους, μάθαμε τηλεφωνικά για το θάνατο ενός γνωστού τους. Καθώς προσπαθούσα να μετατρέψω την εντύπωση τους για το δυσάρεστο αυτό γεγονός, αναφέροντας πρόσφατο δικό μου περιστατικό, παρατηρούσα έξω από το αυτοκίνητο. Το μάτι μου έπεφτε συνεχώς σε γραφεία τελετών, το ένα μετά το άλλο. Το αποκορύφωμα ήταν, όταν μπροστά από ένα γραφείο τελετών, στο πεζοδρόμιο του, είχαν στήσει σούβλα με δύο αρνιά και ένα κοκορέτσι, έτοιμοι για γλέντι. Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γλεντούσαν, αυτό όμως που σίγουρα ξέρω είναι ότι εκείνη ακριβώς την στιγμή αισθάνθηκα να γίνεται η τέλεια και ακριβής μετατροπή για την εντύπωση που μας δημιουργεί ο θάνατος!!!
….. Και τώρα το πιο σημαντικό! Χωρίς να θέλω να μειώσω τίποτα και κανέναν θα σας γράψω αυτό που εγώ εισέπραξα από τον χθεσινό αγώνα της Εθνικής μας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά έδωσαν το καλύτερο εαυτό τους και ότι εγώ το παρακολούθησα μέχρι το τέλος, παρά το ότι δεν είμαι γενικά φίλαθλος, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων (έτη 2004 και τώρα). Αυτό που κατάλαβα όμως για μια ακόμα φορά είναι η Δύναμη της προσευχής! Ακόμα και εάν με θεωρήσετε γραφική, που αυτό είναι το πιθανότερο, σε εμένα έκανε τεράστια εντύπωση η στάση των Κοσταρικανών σε αυτό το θέμα. Το γεγονός ότι αυτοί οι παίκτες έκαναν τον σταυρό τους σε διάφορες φάσεις, ήταν κατά την γνώμη μου καθοριστικής σημασίας για την έκβαση του αγώνα. Δεν με ενδιέφερε ποτέ σε ποιο Θεό πιστεύει ο καθένας. Γιατί ξέρω πολύ καλά ότι ο Θεός είναι Ένας. Και όσο ζητάς, σημαίνει ότι αναγνωρίζεις το Μεγαλείο Του και παράλληλα την δική σου μικρότητα. Και ζητάς γιατί ξέρεις ότι χωρίς Αυτόν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα απολύτως. Γιατί και την ζωή σου, Αυτός σου την έχει προσφέρει!!!
Και αυτό για εμένα προσωπικά ήταν το καλύτερο μάθημα που πήρα από την εκεί τρίωρη παραμονή μου!!!
Και επειδή αναγνωρίζω ότι θα υπάρξουν ενστάσεις σε αυτή την τελευταία μου διαπίστωση, γιατί το γεγονός είναι πρόσφατο και ακόμα «αιμορραγεί», θέλω να επισημάνω μόνο την εμπειρία μου, που θα είναι και οδηγός για την συνέχεια της προσωπικής μου προσπάθειας!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 30 Ιουνίου 2014 in Σκέψεις

 

Πέμπτα γενέθλια

Χαράς Ευαγγέλιο!!!
Πλησίασα, έφτασα και ολοκλήρωσα τον 5ο μήνα λειτουργίας του blog μου!!! Εύχομαι με την καρδιά και την ψυχή μου να έχω καλή συνέχεια στην προσπάθεια που κάνω!
Για να συνεχίσω να ισορροπώ τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μου και να μπορώ να μεταφέρω τα αποτέλεσμα αυτής μου της δράσης στο χαρτί!
Ευχαριστώ το Είναι μου πρώτα από όλα, αλλά και εσάς αγαπημένοι μου φίλοι που συνεχίζετε και με διαβάζετε και να με στηρίζετε με την αγάπη σας!!!

28.6

 
Σχολιάστε

Posted by στο 28 Ιουνίου 2014 in Σκέψεις

 

Εγγράφως και παραστατικά

Πριν μερικές ημέρες είχα δηλώσει ότι ήταν ώρα για όραση. Εσωτερική όραση. Βέβαια η ώρα αυτή είναι απαραίτητο να είναι συνεχής και ακατάπαυστη.
Αλλά τι να κάνω που δεν μπορώ;;;
Θα προσπαθήσω λοιπόν να σας ενημερώσω για τις δράσεις μου. Και επειδή μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, φανταστείτε τι γίνεται με τρείς εικόνες…

Εικόνα 1η

76574_720082834684438_1413713934_n Στην αρχή είπα να διαβάσω. Και έπεσα πάλι με τα μούτρα να ξαναδιαβάζω αγαπημένα βιβλία που περιέχουν απεριόριστη σοφία και προτροπή προς πρακτική εξάσκηση. Ότι ακριβώς επιθυμούσα για να ξεδιψάσω.
Και ξεδίψαζα διαβάζοντας την Επαναστατική Ψυχολογία και την Μεγάλη Ανταρσία του Σ.Α.Β και τα 5 τεύχη της Φιλοκαλίας. Το 1ο τεύχος εξαιρετικό! Νήψις και Προσευχή!!!

Εικόνα 2η

head Μετά από κάθε ανάγνωση και όταν αισθανόμουν ότι ήμουν «έτοιμη», άρχιζα την εξάσκηση. Όραση μέσα στο μυαλό μου. Εικόνες «απίστευτου κάλλους…». Εάν εξαιρέσω τις σκέψεις ή τις εικόνες που είχαν λογική χροιά (αρχή, μέση, τέλος και σκοπό), οι υπόλοιπες δεν είχαν ούτε ειρμό, ούτε νόημα, ούτε αξία, ούτε στόχο, ούτε συνέχεια… Ατάκτως ερημένες και εμφανώς παρανοϊκές. Εμφανίζονταν από το πουθενά, ξαφνικά, μόνες τους ή ανάμεσα στις άλλες… Πόσο θα ήθελα εκείνες τις στιγμές να ηχογραφώ ή να βιντεοσκοπώ τα συμβάντα… Όμως, ψύχραιμα και υπομονετικά περίμενα, «κοιτούσα» και παράλληλα προσευχόμουν. «Κύριε Ιησού Χριστέ…», «Θεϊκή μου Μητέρα…». Και σιγά, σιγά υπήρχε ελάττωση των σκέψεων, χαλάρωση του νου, ηρεμία και εάν ήμουν και τυχερή ξεπεταγόταν και κάτι συμβολικό. Έτσι για να ξαποσταίνω και να παίρνω νέες δυνάμεις.
Όταν με τα πολλά με έπαιρνε ο ύπνος, τα όνειρα ήταν άκρως προσανατολιστικά και γεμάτα συμβολισμούς κατανοητούς από εμένα. Όπως για παράδειγμα εκείνο το όνειρο με το πολύ μεγάλο περιστέρι που μου είπε ότι θα καθόταν στο κλουβί επειδή του είχα τροφή και νερό, μόνο με την προϋπόθεση να ασχολούμαι αποκλειστικά μόνο με αυτό και με τίποτα άλλο. Παρά τις ενστάσεις μου (γιατί βλέπετε δεν είναι καθόλου εύκολο τώρα πια να ασχολείται ο άνθρωπος με ένα πράγμα μόνο), προσπάθησα να του αποδείξω ότι του προσφέρω αρκετά μεγάλη προσοχή και φροντίδα. Και έτσι του καθάρισα κάποια σπιθουράκια που είχε στην κοιλίτσα του, σε ένδειξη-απόδειξη του ενδιαφέροντός μου.
Το περιστέρι ήταν η Ουσία μου αγαπημένοι μου φίλοι, κομμάτι της Ψυχής μου, που όσο την παραμελώ ασθενεί, ενώ όσο την φροντίζω και μάλιστα κατά αποκλειστικότητα, είναι καλά. Και πότε ασθενεί; Όταν δίνω τροφή στα Εγώ μου, αντί σε αυτήν, όταν την δίνω σαν τροφή στα Εγώ μου και αυτή λιμοκτονεί, σιγοσβήνει και αργοπεθάνει…
Και όταν δεν ήμουν ξαπλωμένη, αλλά έβγαινα βόλτες, η αντίληψη μου ήταν αρκετά πιο οξυμένη σε σχέση με την συνηθισμένη μου κατάσταση και ευρισκόμουν γενικά σε μεγαλύτερη εγρήγορση.

Εικόνα 3η

tumblr_lqx11mamwj1qjnc56o1_500 Και όταν ήρθε η ώρα της αλλαγής (γιατί ποτέ δεν αντέχεις να κάνεις συνεχώς τα ίδια πράγματα, είναι η βαρεμάρα του Εγώ…) και ενώ δεν ήξερα τι άλλο να κάνω και ενώ είχα αρχίσει να αδιαφορώ, τότε, είδα όνειρο ότι πετούσα!!! Πόσο αναζωογονητικό!!! Ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν!!!
Και τότε άρχισε να κυλάει πάλι το αίμα στις φλέβες μου, να έχω όρεξη, δύναμη, κουράγιο, ανάσανα και είπα πάλι το καταπληκτικό «Έχει ο Θεός…»!!!

Η δουλειά αυτή αγαπημένοι μου φίλοι δεν πρέπει να σταματά. Έχω πολλή σαβούρα μέσα μου και οφείλω με την βοήθεια του Δημιουργού (συν Αθηνά και χείρα κίνει) να την καθαρίσω. Όπως έκανε ο Ηρακλής στους στάβλους του Αυγεία!!!

 
2 Σχόλια

Posted by στο 27 Ιουνίου 2014 in Σκέψεις

 

Και μετά την ποίηση, τι;

Έχω την πεποίθηση ότι όλοι οι άνθρωποι, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, έχουν την ικανότητα και την δυνατότητα να γράφουν λόγια καρδιάς μελο-ποιημένα ή μελοποιημένα, ανάλογα με την έμπνευση της στιγμής.
Αυτό όμως που δεν μπορούν και δεν θέλουν να κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι, είναι να σκύψουν πάνω στον εαυτό τους, με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, με αποκλειστικό σκοπό να τον γνωρίσουν.
Μία από αυτούς είμαι και εγώ…
Παρά τα όσα έχω γράψει κατά καιρούς, παρά τις όποιες διαπιστώσεις έχω κάνει, παρά τις όποιες εμπειρίες έχω αποκτήσει, είτε από την προσωπική μου προσπάθεια, είτε από όσα το Είναι μου έχει προσφέρει, ένα είναι σίγουρο.
Εγώ και μπορώ και θέλω. Αλλά…
Η θεωρία απέχει από την πράξη παρασάγγας…
Έτσι λοιπόν, όσο και να σας φαίνεται παράξενο, όσο και αν το αμφισβητήσετε, όσο και εάν το δικαιολογήσετε, όλες οι δραστηριότητες της ημέρας μας έχουν ένα και μοναδικό σκοπό. Τον ύπνο της Συνείδησης και την συνέχιση αυτού του ύπνου, με όλα τα μέσα, με νύχια και με δόντια.
Ακόμα και αυτές οι δραστηριότητες που «φαίνεται» να είναι προσανατολισμένες προς τον σκοπό της Αφύπνισης. Ναι φίλοι μου, ακόμα και αυτές…
Αναρωτηθείτε
Μέσα στο 24ωρο, σε πόσα άγνωστα μονοπάτια βαδίσατε; Τι κάνατε που δεν σας το πρόσταξε η φωνή μέσα στο κεφάλι σας; Πότε ησυχάσατε ολοκληρωτικά και για πόσο χρονικό διάστημα; Τι καινούργιο, μα εντελώς καινούργιο, ανακαλύψατε; Και πόσες φορές ρωτήσατε τον εαυτό σας για τον πραγματικό λόγο που γεννηθήκατε πάνω σε αυτήν την γη; Και πόσες φορές σκεφτήκατε εάν θα ζείτε την αμέσως επόμενη στιγμή;
Θαρρώ πως επιτέλους τώρα ήρθε η ώρα. Χωρίς αναβολές, παιχνίδια και άλλες κοροϊδίες προς εμένα την ίδια, κατά κύριο λόγο.
Ώρα για όραση… Πραγματική εσωτερική όραση…
Εις το επανιδείν…

 
Σχολιάστε

Posted by στο 17 Ιουνίου 2014 in Σκέψεις

 

Δειλό βήμα.3

Τρίτη απόπειρα ποίησης!
Περαστικά μου!!!

Λόγια δίχως νόημα,
με ύμνους κεντημένα

χρυσή αυγή τα ράντισε
τα πότισε με αίμα!

Έργα δίχως «αξία»,
από Πηγή ανείπωτη
παίρνουνε σημασία!

και στάζουν μέσα στην καρδιά!

Πόθοι δίχως ουσία
ζητούν να σβήσουν την φωτιά
που άναψες μες την βραδιά

και φούντωσε και έσβησε
σε μιας στιγμής την λησμονιά!!!

13.6

 
Σχολιάστε

Posted by στο 13 Ιουνίου 2014 in Σκέψεις

 

Η απάντηση της «πεταλούδας»

Την εικόνα της πεταλούδας μέσα στο αναποδογυρισμένο μπουκάλι, μπροστά σε ένα ρολόι που έδειχνε 8.30, την είδα πριν κάμποσες ημέρες ακριβώς στις 8.30 το πρωί. Και φυσικά, δεν ήταν τυχαίο!
Μήπως ήταν τότε ακριβώς η μοναδική στιγμή για να βγω από το μπουκάλι και να πετάξω; Δεν ξέρω…
Και όμως…

Ενώ ήξερα ότι ήταν η ώρα της μελωδίας για την αγάπη, για την ζωή, φίλη μου Anastasia Naskoy,
ενώ ήξερα ότι ήταν η κατάλληλη ώρα, γιατί δεν ήταν αργά, γιατί ποτέ δεν είναι αργά, φίλη μου Jenny Spireug,
ενώ ήξερα ότι η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα, φίλη μου Λυδία Περιστερά,
ενώ ήξερα ότι ήταν η ώρα να εξελιχθώ περισσότερο και να βλέπω πάντα μπροστά, γιατί πίσω θα πηγαίνω μόνο όταν θέλω να θυμάμαι τις διδαχές και τις ωραίες αναμνήσεις, φίλη μου Eleni Yakumi,
ενώ ήξερα ότι ο σκοπός είναι να πιάνω την στιγμή, γιατί τότε ναι, μπορώ, φίλη μου Βασιλική Μακρή,
ενώ ήξερα ότι θα σπάσω τα δεσμά και θα πω ότι ήρθε η ώρα να νιώσω ελεύθερη, φίλη μου θεανω φοινικου,
ενώ ήξερα ότι όταν έρθει η ώρα θα το καταλάβω. Γιατί εάν είμαι σ’ εγρήγορση και συνειδητή, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το καταλάβω. Θα το νοιώσω και θα ανοίξω τα φτερά μου προς το άνοιγμα και την ελευθερία, φίλη μου Deny Argyropoulou,
ενώ ήξερα ότι δεν χρησιμοποιώ τον νου για να σπρώξω τον χρόνο. Ότι απλά συμβαίνει γιατί είναι προκαθορισμένο να συμβεί. Ότι οι απαντήσεις έρχονται όταν δεν το περιμένω και ο νους είναι σε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ακινησία, φίλε μου Ιωαννης Πετρης,
ενώ ήξερα ότι πρέπει να βγω από το μπουκάλι και μετά να επιστρέψω για να το σπάσω. Μπορώ έτσι εύθραυστη που είμαι να σπάσω ένα μπουκάλι; φίλε μου Makis Moutsatsos,
ενώ ήξερα ότι είμαι ψυχή… και σαν ψυχή, είμαι πάντα ελεύθερη, αιώνια, διαφανής… και δεν υπάρχει για εμένα ΧΩΡΟΣ και ΧΡΟΝΟΣ…, φίλη μου ‘Ολυ Βούλγαρη,
ενώ ήξερα ότι η μοναδική ώρα για όλα είναι το Τώρα… και η ευθύνη της επιλογής μου για κάθε Τώρα…, φίλη μου Βικυ Καλου,
ενώ ήξερα ότι ΕΙΝΑΙ η ώρα φίλη μου, Roula Gerazouni,
ενώ ήξερα ότι γνωρίζω πολύ καλύτερα το χρόνο, απ’ ό,τι το μυαλό μου, φίλη μου Myrtle Myrtle,
και ενώ ήξερα ότι Τώρα είναι η ώρα, την στιγμή που θα αποκτήσω επίγνωση ότι είμαι φυλακισμένη σε μια διάφανη φυλακή και θα ξεκινήσω την προσπάθεια να ξεφύγω από τα δεσμά μου… Μάλλον αφήνοντας πίσω αυτό που νομίζω πως είναι… και συναντώντας αυτό που ΕΙΝΑΙ…, φίλη μου Μαρια Αβοριτη

…Δεν βγήκα!
Και ξέρετε γιατί;
Γιατί όλα αυτά τα ήξερα……….
Αλλά…
Η θεωρία απέχει από την πράξη, παρασάγγας!!!!!!!!!!
Και γιατί όλα αυτά συμβαίνουν, όταν συμβαίνουν, στο Άγνωστο από στιγμή σε στιγμή!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 11 Ιουνίου 2014 in Σκέψεις

 

Βοριάς-Νοτιάς

Μένω στον 4ο όροφο οικοδομής και έχω μία πραγματικά όμορφη θέα της Αθήνας από τα δύο μπαλκόνια μου.
Αυτό όμως που μου στερεί αυτήν την ομορφιά μερικές φορές, είναι όταν φυσάει Νοτιάς. Τότε ναι μεν βλέπω σχεδόν τα πάντα, αλλά τα βλέπω ελαφρά θολά.
Ενώ είναι φορές, που το Βοριαδάκι καθαρίζει τα πάντα. Και μάλιστα όταν έχει προηγηθεί μαζί με αυτόν και καμιά βροχούλα, τότε πραγματικά όλα γυαλίζουν. Τουλάχιστον δίνουν αυτήν την εντύπωση. Όλα φαίνονται απίστευτα κοντά από άποψη απόστασης, με όλες τους τις λεπτομέρειες και μοιάζουν σαν να έχουν ζωή. Τα κτίρια, το βουνό, τα όποια δέντρα…
Έτσι και εγώ καλοί μου φίλοι!
Τις περισσότερες στιγμές της ημέρας μου φυσάει Νοτιάς. Ο άνεμος που θολώνει το τοπίο και που με κάνει να βλέπω χωρίς να βλέπω.
Είναι ο άνεμος της φαντασίας μου.
Έχω παρατηρήσει ότι εγώ φαντάζομαι με τρείς διαφορετικούς τρόπους.
Ο πρώτος, είναι ο τρόπος του Νοτιά. Φαντάζομαι, όντας τοποθετημένη μέσα στις σκέψεις μου, με αποτέλεσμα να βλέπω θολά τα μέσα και τα έξω ή και να μην τα βλέπω καθόλου, όταν το δόσιμο στο νου μου είναι ολοκληρωτικό. Ή όπως μπορώ να πω μεταφορικά, όταν ο άνεμος φέρνει μαζί και σκόνη και μου σβήνει την όραση.
Ο δεύτερος, είναι ο θεληματικός τρόπος. Είναι ο τρόπος που φαντάζομαι-σκέφτομαι ό,τι θέλω για όσο το θέλω και για τον σκοπό που το θέλω. Και τότε, βλέπω καθαρά μόνο ό,τι θέλω, μέσα και έξω. Τότε μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει κυριολεκτικά Άπνοια. Γιατί είμαι εγώ που δημιουργώ την κίνηση του Ανέμου, εάν το θελήσω.
Και ο τρίτος, είναι ο συνειδητός τρόπος. Είναι ο τρόπος του Βοριά. Που φυσάει και καθαρίζει τα πάντα. Μέσα και έξω. Τα πάντα!!!
Δεν τον κινώ εγώ, δεν τον ορίζω εγώ, δεν βλέπω τμηματικά. Μου επιτρέπει να βλέπω ολοκληρωτικά, σφαιρικά, καθαρά, ζωντανά!!!
Και μάλιστα όταν έχει προηγηθεί μαζί με αυτόν και καμιά βροχούλα, βροχούλα των ματιών μου, απόσταγμα της ψυχής μου, μετά-νοια της καρδιάς μου, τότε πραγματικά, όλα γυαλίζουν!!!

 
2 Σχόλια

Posted by στο 8 Ιουνίου 2014 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: