RSS

Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2015

Ποίημα.20

Εικοστή απόπειρα ποίησης!!!
Τίτλος
Η ζωή μου…
Πώς είναι η ζωή μου; Κόλαση ή Παράδεισος;
Τι είναι η ψυχή μου; Όπως το λένε: Άβυσσος;
Πώς ζω την κάθε μέρα μου; Στα ίδια και στα ίδια…
Ε τότε μα την βέρα μου, ας πάω στα τσακίδια…

Ποιός είναι ο σκοπός μου; Τι λέω στον εαυτό μου;
Άλλη μια μέρα πέρασε, γ….ώ το κέρατο μου;
Πού παίρνω τον αέρα μου; Στα όρη, στα άγρια βουνά;
Τι λέω για την λέρα μου; Ανάθεμά τον τον ντουνιά;

Δεν ξέρω προς την κόλαση ποιος είναι ο οδηγός μου;
Εγώ τον δημιούργησα και είναι το Εγώ μου!!!
Για πόσο θα με ακολουθεί; Δεν χόρτασε ακόμα;
Θα μου την πάρει την πνοή και θα βρεθώ σε κώμα;

Μα τι μου λέει συνέχεια και μ΄ έχει στην ανέχεια;
Ας κλείσει πια το στόμα!!! Γιατί μου κλείνει το όμμα;
Στον δρόμο του Παράδεισου κάποιος μου κάνει νεύμα…
Κοιτάω πιο προσεκτικά… μήπως είναι το ΠΝΕΥΜΑ;

9. Η ΖΩΗ ΜΟΥ...

 
2 Σχόλια

Posted by στο 28 Φεβρουαρίου 2015 in Σκέψεις

 

8η Διάλεξη «Παρατηρητής και παρατηρούμενος»

Σε προηγούμενες διαλέξεις αναφερθήκαμε στην φράση: «Το εξωτερικό είναι η αντανάκλαση του εσωτερικού» και τονίσαμε το γεγονός ότι για να αλλάξει το έξω, πρέπει να αλλάξει πρώτα το μέσα.
Για να αλλάξει το μέσα, δηλαδή ο εαυτός μας, πρέπει πρώτα να τον γνωρίσουμε. Για να τον γνωρίσουμε, πρέπει να τον παρατηρήσουμε. Για να τον παρατηρήσουμε πρέπει να χωριστούμε σε δύο: Παρατηρητή και Παρατηρούμενο. Δεν μπορεί να υπάρξει άλλη διαδικασία.
Αν αρχίσει κάποιος να παρατηρείται ειλικρινά, είναι σημάδι ότι έχει σκοπό να αλλάξει. Γίνεται αυτόματα διαφορετικός από τους άλλους και καταλήγει να διαχωριστεί σε Παρατηρητή και Παρατηρούμενο.
Είναι σημαντικό αρχικά να διακρίνουμε την έννοια της σκέψης-γνώσης από την έννοια της παρατήρησης. Πολλοί άνθρωποι τις συγχέουν, παρόλο που είναι κατανοητό ότι όταν λέμε ότι γνωρίζουμε κάτι ή κάποιον, δεν σημαίνει ότι τον παρατηρούμε κιόλας.
Μιλώντας για εσωτερικές καταστάσεις, αρκετές φορές αναφέρουμε πως ξέρουμε για παράδειγμα ότι είμαστε θυμωμένοι, απογοητευμένοι, λυπημένοι, χαρούμενοι κλπ, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως παρατηρούμε την κατάστασή μας.
Η γνώση είναι του νου, ενώ η παρατήρηση είναι της Ουσίας. Το 3% της ελεύθερης Ουσίας μας, αντιστοιχεί με την δυνατότητα της προσοχής που έχουμε μέσα μας.
Όταν η προσοχή προβάλλεται μηχανικά μέσω των αισθήσεων προς τα έξω, τότε μιλάμε για παθητική γνώση μέσω του νου. Ενώ όταν στέκεται δυναμικά αντιληπτική πίσω από τις αισθήσεις, τότε μιλάμε για ενεργητική γνώση μέσω της Ουσίας.
Μπορούμε να πούμε ότι η Προσοχή-Ουσία είναι ο Παρατηρητής που σαν εσωτερικός δικαστής δεν καταδικάζει χωρίς στοιχεία και δεν δικαιολογεί, αλλά προσπαθεί ήσυχα και σιωπηλά να μάθει το κρυφό ελατήριο των πράξεών μας.
Στο παράδειγμα του θυμού, παρατηρούμε ενεργητικά όλη την διαδικασία της ταύτισής μας με αυτό το Εγώ, από τις αρχικές σκέψεις και συναισθήματα, μέχρι την πλήρη δράση του στο κινητικό μας κέντρο.
Σαν αποτέλεσμα αυτού του είδους παρατήρησης, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι, αφού είδαμε το Εγώ σε όλες τις φάσεις της δράσης του, το γνωρίσαμε. Και αφού το γνωρίσαμε και αναγνωρίσαμε την ζημιά που μας δημιούργησε, επιθυμήσαμε τον θάνατό του.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι όμως η παραδοχή της ύπαρξης των πολλών Εγώ-στοχαστών μέσα μας. Εάν αυτό δεν συμβαίνει, τότε είναι σίγουρα ανούσιο και ανόητο να παρατηρούμε κάτι που εκ των προτέρων θεωρούμε αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης μας και που πολλές φορές θεωρούμε ότι είναι κληρονομικού χαρακτήρα.
Είναι πολλοί οι άνθρωποι που δεν έχουν ούτε θέλουν να αποκτήσουν την ικανότητα της αυτοπαρατήρησης, γιατί είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι διακατέχονται από ένα μόνιμο και διαρκές Εγώ και όλα τα άλλα που τους συμβαίνουν είναι απλά διαφορετικές αντιδράσεις του ψυχισμού τους σε διάφορες καταστάσεις.
Εάν οι άνθρωποι άφηναν στην άκρη την Μεγαλομανία τους και προσπαθούσαν έστω για λίγο, έστω για μερικές στιγμές να παρατηρήσουν ειλικρινά τον εαυτόν τους από την άποψη ότι δεν είναι ένας, αλλά πολλοί, ίσως να καταλάβαιναν την αιτίας της τόσης κακομοιριάς τους.
Αλλά δυστυχώς υπάρχουν τρία μεγάλα εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσουν οι αθλητές της αυτοπαρατήρησης: Παράνοια, Εγωλατρία και Μεγαλομανία. Το να σκέφτεσαι ότι είσαι αλάθητος μη μπορώντας να δεις την άποψη του άλλου, είναι Παράνοια. Το να λατρεύεις τον εαυτό σου και να πιστεύεις, να αισθάνεσαι σαν Θεός, είναι Εγωλατρία. Το να νομίζεις και να δρας σαν Θεός, είναι Μεγαλομανία-μυθομανία.
Ένας Θεός γιατί να παρατηρηθεί; Έχει να διορθώσει τίποτα;
Εν κατακλείδι
Για να σταματήσουμε να είμαστε θύματα των περιστάσεων της άθλιας ύπαρξης μας για την οποίαν τόσο καυχιόμαστε, ας προσπαθήσουμε να δούμε την ζωή μας σαν το ψυχολογικό γυμναστήριο με το οποίο θα επωφελούμαστε από τις δυσάρεστες καταστάσεις της ζωής μας.
Πρέπει όμως να το κάνουμε «αποστασιοποιημένα». Γιατί μοιάζει με το παράδειγμα των λύσεων και συμβουλών που προτείνουμε σε άλλους, αλλά δεν μπορούμε να τις εφαρμόσουμε εμείς. Αν είσαι «μέσα στο πρόβλημα» δεν μπορείς να δεις σημαντικές λεπτομέρειες που τις βλέπεις όταν είσαι «σε απόσταση».
Άρα ο διαχωρισμός σε Παρατηρητή και Παρατηρούμενο θα μας βοηθήσει τελικά να προχωρήσουμε νικηφόρα στον θαυμαστό δρόμο της Αυτογνωσίας.

Σημείωση
Αυτή η διάλεξη έχει προέλθει από την συγκέντρωση, ταξινόμηση, συνδυασμό και καταγραφή αποσπασμάτων, από διάφορα βιβλία του Σαμαέλ Αούν Βεόρ.
Σε κάποια σημεία, πιθανόν να έχουν αφαιρεθεί ή προστεθεί κάποια στοιχεία (κατά την κρίση μου), για την πληρέστερη κατανόηση του κειμένου.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 27 Φεβρουαρίου 2015 in Σκέψεις

 

7η Διάλεξη «Η ζωή»

Σε αυτήν την διάλεξη θα προσπαθήσουμε να δούμε την ζωή από την εξωτερική της άποψη, έτσι όπως εμφανίζεται και εκτυλίσσεται καθημερινά, με το μάτι ενός ειλικρινούς παρατηρητή.
Κανένας πλέον δεν αμφιβάλλει ότι αυτός ο όμορφος γαλάζιος πλανήτης μας, η γη, νοσεί σοβαρά και αργοπεθαίνει. Επιστήμονες από όλο τον κόσμο κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και πολλοί από αυτούς, τελείως απογοητευμένοι, μαρτυρούν ότι είναι αργά για οποιαδήποτε διορθωτική κίνηση. Ομιλούν για μη αναστρέψιμη κατάσταση.
Οι κυβερνήσεις κάποιων κρατών συμφωνούν σε κάποια βήματα αποτροπής του μοιραίου, αλλά σκοντάφτουν στην εφαρμογή τους, ιδιαίτερα όταν αντιλαμβάνονται ότι τα κράτη που ευθύνονται περισσότερο για αυτήν την κατάσταση, αδιαφορούν επιδεικτικά.
Όσο και αν παραπονιούνται οι κάτοικοι της γης για το επερχόμενο κακό, όσο και αν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις κάνουν διαβήματα διαμαρτυρίας, δεν φαίνεται να συγκινούνται οι ισχυροί της γης. Κανείς πια δεν μπορεί να τους επηρεάσει θετικά ώστε να σταματήσουν να θυσιάζουν τα πάντα στο βωμό του κέρδους.
Ας κάνουμε μία σύντομη ανασκόπηση στα ορατά σε όλους μας αποτελέσματα της δράσης των κερδοφόρων και παράλληλα ρυπογόνων πολυεθνικών βιομηχανικών μονάδων.
Οτιδήποτε μας περιβάλλει στην γη που κατοικούμε, είναι μολυσμένο.
Το νερό που πίνουμε πρέπει να καθαριστεί και να χλωριωθεί για να γίνει κατάλληλο προς πόση. Πολλοί άνθρωποι ήδη στερούνται αυτού του βασικού είδους για την ζωή μας, ενώ διαδίδεται ευρέως ότι ο επόμενος πόλεμος θα γίνει λόγω της έλλειψής του.
Η θάλασσα που αποτελεί τον κύριο τροφοδότη του οξυγόνου που αναπνέουμε και την κατοικία τόσων ζωντανών οργανισμών, ήδη αδυνατεί να προσφέρει ζωή. Έχει γίνει ένας τεράστιος σκουπιδότοπος πυρηνικών αποβλήτων, δηλητηριάζοντας αργά και σταθερά και σκοτώνοντας όλα τα έμβια όντα που κατοικούν σε αυτήν.
Ο αέρας είναι τελείως επιβλαβής για τους πνεύμονες και την υγεία μας γενικότερα. Όπου και να ζεις, στην πόλη ή στην ύπαιθρο, η διαφορά είναι πια μικρή. Όλη η γη μέχρις ενός συγκεκριμένου ύψους στην ατμόσφαιρά της, φαίνεται να είναι καλυμμένη από ένα πέπλο τέφρας και άλλων αιωρούμενων σωματιδίων που δυσχεραίνουν την αναπνοή στους κατοίκους της, επιβαρύνοντας τους με ασθένειες της εποχής (άσθμα, αλλεργικές ρινίτιδες κλπ).
Το έδαφος, λόγω της υπέρμετρης αύξησης του πληθυσμού και της αλόγιστης χρήσης χημικών λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων και κυρίως λόγω της υπερεκμετάλλευσής του, αδυνατεί να μας θρέψει. Τα καλλιεργούμενα είδη διατροφής, τόσο απαραίτητα για την επιβίωσή μας, είναι σχεδόν ακατάλληλα προς βρώση.
Το υπέδαφος δεν έχει να μας προσφέρει τίποτα πια. Η ανεξέλεγκτη εξόρυξη των ορυκτών που βρίσκονται στα σπλάχνα της γης, έχουν μολύνει τα υπόγεια ύδατα με ότι συνεπάγεται αυτό.
Αλλά, ας αφήσουμε λίγο την φύση και ας ρίξουμε μια ματιά γύρω μας. Τι βλέπουμε;
Στις ασφυκτικές μεγαλουπόλεις μας, τριγυρισμένοι από τις πολυκατοικίες που μοιάζουν με ποντικοπαγίδες, η ζωή είναι αφόρητη.
Κατασκευάζουμε έξυπνες βόμβες και αόρατα αεροσκάφη για να χτυπάμε τους κατώτερους, ευαισθητοποιούμαστε γιορτάζοντας την ημέρα των ερωτευμένων, των ζώων, της μητέρας κλπ, ενώ δίπλα μας στον τρίτο κόσμο βασιλεύει η πείνα, η αθλιότητα και η μιζέρια. Βλέπεις, τους χρησιμοποιούμε σαν εργατικό δυναμικό για να φθάνουν τα καταναλωτικά προϊόντα φθηνότερα σε εμάς, τους πολιτισμένους.
Κανείς δεν φαίνεται ευχαριστημένος με αυτά που κάνει. Πίσω από την βιτρίνα βλέπουμε πάντα εσωτερική γύμνια, δυστυχία, κακομοιριά και άδεια ζωή. Βρισκόμαστε σε ένα φαύλο κύκλο ανίας και ανεκπλήρωτων επιθυμιών.
Στην προσπάθειά του ο άνθρωπος να αισθανθεί καλά, καταναλώνει διαρκώς χρήματα αποκτώντας υλικά αγαθά. Το γνωστό σε όλους μας shopping therapy. Προσπαθεί να γεμίσει με την ελπίδα του «πιο» για να είναι «in» (πχ καινούργιο κινητό). Αγοράζει σπίτια, έπιπλα, πολυτελή αυτοκίνητα, ακριβά ρούχα και παπούτσια, αλλά η ευτυχία είναι ανύπαρκτη. Αυτή βλέπεις δεν πουλιέται πουθενά… Και συνεχίζει να την ψάχνει σε όλη την ζωή του.
Οι πλούσιοι και οι διάσημοι, σαν κορδωμένα παγόνια, εγκλωβισμένοι μέσα στα χρυσά κλουβιά τους και περιτριγυρισμένοι πάντα από ασφαλίτες, σέρνουν τις αλυσίδες του πλούτου και της δόξας τους από τον λαιμό τους, μη μπορώντας να αναπνεύσουν.
Οι φτωχοί βιώνουν το μαρτύριο του Ταντάλου ζώντας μέσα στην κοινωνία της αφθονίας και αδυνατώντας να αποκτήσουν τα πολυπόθητα αγαθά.
Από τη άλλη μεριά, καθημερινά οι φόροι γίνονται αβάσταχτοι, τα δάνεια πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, η διαφθορά στον δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο ανθεί και η σκληρότητα βασιλεύει στο πρόσωπο της γης, αφού έχει χαθεί το άρωμα της αγάπης, της φιλίας, της ειλικρίνειας και της συμπόνιας.
Τα προβλήματα σκίζουν μυαλά. Οι «φίλοι» που δεν μας εγκαταλείπουν ποτέ είναι η μοναξιά, ο φόβος, το άγχος, η ανεργία και η ακρίβεια. Οι υποτιθέμενοι ψυχολόγοι και ψυχοθεραπευτές, τα μέντιουμ και οι καφετζούδες φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια παντού. Προτείνουν θεωρίες και λύσεις για τα προβλήματα, αλλά τελικά τα ποτά (για να ξεχαστούν τα βάσανα) και τα ναρκωτικά (για να ξεφεύγουμε από τον εαυτό μας), έχουν συνεχώς την τιμητική τους (δηλαδή βρίσκονται πάντοτε σε άνθιση).
Υπάρχει λύση; Υπάρχει, αλλά δεν πρέπει να την ψάχνουμε έξω αλλά μέσα. Αφού εμείς οι ίδιοι είμαστε το πρόβλημα, εμείς θα δώσουμε και την λύση.
Χρειάζεται να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε για όλα αυτά που αναφερθήκαμε πριν και να προσπαθούμε να βρούμε τις αιτίες της τόσης μιζέριας και αθλιότητάς μας. Να δούμε αυτήν την ανιαρή επανάληψη της καθημερινότητάς μας και να συνειδητοποιήσουμε το εάν και κατά πόσο ποθούμε πραγματικά την αλλαγή.
Εάν κάποια μέρα αποφασίσουμε να ξεκινήσουμε αυτήν την προσπάθεια (η αρχή όπως ξέρουμε είναι το ήμισυ του παντός), θα παρατηρήσουμε με έκπληξη ότι η κάθε μέρα μας ουδόλως διαφέρει από την προηγούμενη. Επαναλαμβάνονται τα γεγονότα, οι καταστάσεις, τα λόγια, οι σκέψεις, οι επιθυμίες και οι θελήσεις μας. Επαναλαμβανόμαστε παντού. Στο σπίτι, στα ψώνια, στον δρόμο, στην δουλειά και στην διασκέδαση.
Σε ένα τοίχο ήταν γραμμένο : «Γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, δουλέψαμε, κάναμε παιδιά, πεθάναμε. Τι ωραία που περάσαμε, ε;;;».
Για να αλλάξουμε, απαιτείται να γίνουμε πιο σοβαροί και να σταματήσουμε να λειτουργούμε σαν καλοκουρδισμένα ρομπότ υπό τις εντολές του αφέντη του, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ίδιο το Εγώ.
Να αρχίσουμε να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της άγνοιας μας και να σταματήσουμε να πιστεύουμε στην μεγαλομανία μας και στην παντοδυναμία μας. «Άσε με για μία εβδομάδα να γίνω πρωθυπουργός και θα δεις». Έτσι λέμε όλοι κατά καιρούς.
Παρόλο που όλες οι μηχανοποιημένες δράσεις και αντιδράσεις μας, οι συνήθειές μας, είναι το βαρύ φορτίο που σέρνουμε στην ανούσια ζωή μας, είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι αυτό δεν ισχύει και ότι κάποια μέρα όλο το τοπίο θα αλλάξει προς το καλύτερο από μόνο του, ως δια μαγείας.
Κάποια ασυνήθιστη μέρα θα πάψουν οι άνθρωποι να είναι κερδοσκόποι, φιλάργυροι, κακοί, ζηλόφθονοι, απατεώνες, ψεύτες, άτιμοι, εριστικοί και συκοφάντες.
Η γη μας θα γίνει ξαφνικά παραδεισένια. Θα βρεθούμε ξαφνικά σε μία ανώτερη φάση ανάπτυξης. Θα σταματήσουν οι πόλεμοι, η βία και η εγκληματικότητα και η αγάπη θα βασιλεύει παντού.
Είμαστε σοβαροί;;; Δεν έχουμε καταλάβει ότι οι παράγοντες της πείνας, των πολέμων και της καταστροφής είναι μέσα μας;
Για να γίνουμε σοβαροί, οφείλουμε να ζούμε και να εκμεταλλευόμαστε κάθε στιγμή της ζωής μας παρατηρώντας και καταστρέφοντας τον δυνάστη που μας κρατάει φυλακισμένους. «Ένδον σκάπτε», είπε κάποιος αρχαίος.
Όταν καταφέρουμε να το πετύχουμε αυτό, τότε θα ανακαλύψουμε με έκπληξη, ότι ένα βάρος έφυγε από πάνω μας, ότι είμαστε πιο ανακουφισμένοι και ίσως πιο ευτυχισμένοι. Και τότε θα μπορέσει να αλλάξει και το τοπίο γύρω μας. Ο κύριος του εαυτού του είναι κύριος και της ζωής. Ο S.A.W. είπε ότι «η Ευτυχία έχει μία γεύση που το Εγώ ποτέ δεν γνώρισε».

Σημείωση
Αυτή η διάλεξη έχει προέλθει από την συγκέντρωση, ταξινόμηση, συνδυασμό και καταγραφή αποσπασμάτων, από διάφορα βιβλία του Σαμαέλ Αούν Βεόρ.
Σε κάποια σημεία, πιθανόν να έχουν αφαιρεθεί ή προστεθεί κάποια στοιχεία (κατά την κρίση μου), για την πληρέστερη κατανόηση του κειμένου.

 
4 Σχόλια

Posted by στο 25 Φεβρουαρίου 2015 in Σκέψεις

 

6η Διάλεξη «Εσωτερικές καταστάσεις-Εξωτερικά συμβάντα»

Η διάλεξη αυτή αφορά στην περιγραφή της ταινίας μιας συνηθισμένης μας ημέρας ή ακόμα και της ζωής μας ολόκληρης.
Κατά την διάρκεια της αφήγησης μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι συνήθως γίνεται αναφορά μόνο στα γεγονότα που έλαβαν χώρα το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και μάλιστα με αρκετές ατέλειες και ασάφειες.
Αυτό συμβαίνει γιατί καθώς διαδικάζονταν τα πραγματικά περιστατικά, η προσοχή μας προβαλλόταν συνεχώς προς τα έξω, με αποτέλεσμα να περιγράφουμε μόνο χρόνους, τόπους και ανθρώπους γιατί αυτά είναι που έχουν για τους πιο πολλούς ανθρώπους την μεγαλύτερη σημασία για παρατήρηση και ενθύμηση.
Σπάνια αναφερόμαστε στις εσωτερικές καταστάσεις που βιώσαμε κατά την διάρκεια των γεγονότων και που είναι οι φόβοι, υποψίες, ανησυχίες, διαθέσεις, αυτοθεωρήσεις, τα αισθήματα ευχαρίστησης και ευτυχίας, γιατί αυτά δεν έχουν την ίδια αξία με τα συμβάντα.
Παρατηρούμε επίσης ότι τις περισσότερες φορές, οι περιγραφές αυτές καταλήγουν με την χρήση λογικών και αληθοφανών επιχειρημάτων σε προσωπική δικαίωση, γιατί όλα τα γεγονότα που μας συμβαίνουν έχουν συνήθως σαν κεντρικό ήρωα και πρωταγωνιστή εμάς τους ίδιους.
Συχνά διαμαρτυρόμαστε και λέμε ότι η ζωή μας θα ήταν καλύτερη εάν δεν μας είχαν συμβεί στο παρελθόν κάποια πράγματα.
Λυπόμαστε ενθυμούμενοι τις ευκαιρίες που χάσαμε, λέγοντας ότι θα μπορούσαμε να ήμασταν πιο πλούσιοι, πιο ελεύθεροι και πιο ευτυχισμένοι.
Βεβαίως ρίχνουμε όλο το φταίξιμο ή στην κακιά μας τύχη ή στους συνανθρώπους μας που είναι οι συγγενείς, οι φίλοι ή ακόμα και οι γείτονές μας.
Έχουμε την τάση να αποποιούμαστε το μερίδιο ευθύνης των κακοδαιμονιών μας και λέμε ότι αν ξαναγεννιόμασταν θα δρούσαμε σίγουρα διαφορετικά και δεν θα επαναλαμβάναμε τα παλιά λάθη και τις συμφορές.
Αδυνατούμε να καταλάβουμε ότι ο θίασος, που είναι οι ρόλοι των ηθοποιών που δεν είναι τίποτε άλλο από τα Εγώ μας και το έργο, που είναι ή ίδια η ζωή μας, είναι πάντα ίδια και το μόνο που αλλάζει είναι το φόντο της σκηνής, δηλαδή οι εξωτερικές μορφές.
Μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι :
Οι καταστάσεις μπορεί να αντιστοιχούν στα γεγονότα ή να προέρχονται από αυτά ή να μην έχουν καμία σχέση με αυτά.
Κάποιες φορές γεγονότα που τα περιμέναμε πολύ καιρό αισθανόμαστε ότι κάτι λείπει. Αυτό που λείπει όντως είναι ο ακριβής συνδυασμός του εξωτερικού με το εσωτερικό. Για παράδειγμα ο γάμος μας μπορεί να καταλήξει να είναι μία ξερή και κρύα εθιμοτυπία λόγω των πολλών ασχολιών μας πριν από αυτόν και του άγχους μας κατά την διάρκειά του. Ο γάμος ενός φίλου που πήρε μία πλούσια και όμορφη νύφη (ενώ αυτό θα έπρεπε να είχε συμβεί σε εμάς γιατί το αξίζαμε περισσότερο…), μπορεί να καταλήξει να είναι ένα σκέτο μαρτύριο λόγω ζήλειας.
Άλλες φορές αναπάντεχα γεγονότα μας έχουν προσφέρει τις καλύτερες στιγμές.
Τελικά παρατηρώντας πίσω από την βιτρίνα, διαπιστώνουμε ότι όμορφα γεγονότα όπως μία γιορτή ή η γέννηση ενός παιδιού να καταλήγουν μονότονα και βαρετά και άσχημα γεγονότα όπως μία κηδεία να χλευάζονται παρά την σοβαροφάνεια της στιγμής.
Και αυτό όλο να συμβαίνει λόγω των λανθασμένων εσωτερικών καταστάσεων.
Έχουμε επίσης παρατηρήσει ότι υπάρχουν γύρω μας πολλοί δυστυχισμένοι άνθρωποι που βλέπουν πάντα το ποτήρι μισοάδειο, άνθρωποι που είναι συνήθως μελαγχολικοί και απαισιόδοξοι και που εκτός από την δική τους ζωή πικραίνουν και την ζωή των άλλων που έρχονται σε επαφή.
Οι άνθρωποι αυτοί είναι γεμάτοι από αυτοαγάπη και αυτοεπάρκεια, θεωρώντας τους εαυτούς τους ενάρετους, τίμιους και ειλικρινείς, κάτι που στην πραγματικότητα συμβαίνει με τους περισσότερους ανθρώπους.
Δυστυχώς φέρνουν την ψυχική αρρώστια μέσα τους και ζουν καθημερινά την προσωπική τους κόλαση, γιατί πιστεύουν ότι ενώ αξίζουν τα μέγιστα, η ζωή δεν τους αποζημίωσε όπως έπρεπε.
Αυτοαναγορεύονται μάρτυρες και κατορθώνουν με την συμπεριφορά τους να «μολύνουν» το περιβάλλον τους, με αποτέλεσμα οι άλλοι άνθρωποι χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνουν, υποσυνείδητα φερόμενοι, κρατούν αμυντική στάση απέναντί τους αποφεύγοντας τους. Οι οσιομάρτυρες τότε καταλήγουν να μένουν πραγματικά μόνοι μην έχοντας κάποιον να του πουν τον πόνο τους.
Και επειδή το εξωτερικό είναι η αντανάκλαση του εσωτερικού μας, συνήθως αυτό που βλέπουμε έξω είναι βία, ατιμία, διαστροφή, ασυδοσία, ψευτιά, υποκρισία και διαφθορά, ενώ θα έπρεπε να βλέπουμε γαλήνη, ειρήνη, δικαιοσύνη, τιμιότητα, αυταπάρνηση, γενναιότητα και αλληλοβοήθεια.
Και επειδή το εσωτερικό είναι ο μαγνήτης που έλκει τα γεγονότα, έλκουμε πάντα αυτό που είμαστε. Για παράδειγμα ο τοκογλύφος θα έλκει χρέη και απάτες, ο μανιώδης του τζόγου οικονομικά προβλήματα, ο αλκοολικός προβλήματα υγείας, οικονομικά και κοινωνικά και ο λάγνος τσακωμούς, διαζύγια, δικαστήρια και διαλυμένες οικογένειες.
Υπάρχουν σίγουρα καταστάσεις τα αποτελέσματα των οποίων μπορούμε να τροποποιήσουμε, αλλά είναι και άλλες που είναι πολύ δύσκολες για τις δυνατότητές μας, όπως είναι ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, οι σοβαρές ασθένειες και οι οικονομικές καταστροφές και τις οποίες πρέπει να τις υπομείνουμε καρτερικά όσο και αν πονούν. Άλλωστε ο πόνος εξαφανίζεται όταν δεν ταυτιζόμαστε μαζί του. Και επίσης όλοι γνωρίζουμε ότι ο χρόνος είναι γιατρός των πάντων.
Το να ζούμε έξυπνα και Συνειδητά και όχι να φυτοζωούμε, εξαρτάται μόνο από την ποιότητα των ψυχικών καταστάσεων.
Τα γεγονότα δεν είναι ποτέ τόσο σημαντικά, όσο είναι ο τρόπος που αντιδρούμε μπροστά σε αυτά. Γιατί κάθε γεγονός για να υλοποιηθεί, θέλει το ανάλογο εισιτήριο της εσωτερικής κατάστασης. Αν αντιδρούμε παράλογα με φθόνο, ζήλεια, φιλοδοξία και πληγωμένη υπερηφάνεια, τότε σίγουρα τα νοσοκομεία, οι φυλακές και τα νεκροταφεία μας περιμένουν.
Αν παραμένουμε φορτωμένοι με τόσα σφάλματα που οδηγούν αναπόφευκτα σε λάθος καταστάσεις και δεν τα διαλύουμε, τότε θα συνεχίζουμε να πληγωνόμαστε από την ζωή και να πληγώνουμε και τους άλλους, χωρίς ουδεμία δυνατότητα μετασχηματισμού.
Εάν όμως προσπαθούμε να μετατρέπουμε τις αντιδράσεις μας μπροστά τα γεγονότα, θα αντιληφθούμε ότι μερικές φορές τα γεγονότα μπορούν μέχρι να αποβούν και ωφέλιμα. Το καλύτερο όπλο στην ζωή είναι μία σωστή ψυχολογική στάση. Αυτή αποτελεί το εισιτήριο για μία ήρεμη και αξιοπρεπή ζωή χωρίς προβλήματα και μάταιες αυταπάτες. Ο Χριστός είπε «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί».
Αν θέλουμε η ζωή μας να αποκτήσει νόημα, πρέπει να πάψουμε να είμαστε θύματα των περιστάσεων, να πάψουμε να είμαστε τα κούτσουρα που τα παρασύρουν ανεξέλεγκτα τα ταραγμένα κύματα της ζωής, που ούτως ή άλλως έρχονται και φεύγουν.
Ο κατάλληλος συνδυασμός του εξωτερικού περιβάλλοντος και του εσωτερικού μας κόσμου, απαιτεί σύνεση, έλεγχο και αποφυγή των άκρων. Για παράδειγμα η χαρά μας δεν θα πρέπει να καταλήγει σε φρενίτιδα, στις γιορτές δεν θα πρέπει να γινόμαστε τύφλα στο μεθύσι, η λύπη μας να μην καταλήγει σε απελπισία και απογοήτευση. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τις περισσότερες φορές η χαρά ακολουθείται από λύπη και το αντίθετο.
Πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε την ζωή σαν μία ταινία για την οποίαν δεν χρειάζεται να ταυτιζόμαστε, γιατί ούτως ή άλλως αυτή θα παιχτεί στο πανί της ύπαρξής μας.
Μόνο έτσι θα μπορούμε να κρατάμε γερά το πηδάλιο μας, για να πλέουμε ήρεμα μέσα στον ωκεανό της ζωής μας.

Κάποιος είπε ότι «η ζωή είναι μία αλυσίδα που φέρνει ο άνθρωπος μπερδεμένη στην ψυχή του» και άλλος ότι «το Εγώ είναι ο κόμπος στην ροή της ύπαρξης».
Αν σπάσουμε την αλυσίδα και λύσουμε τον κόμπο τότε ίσως να μπορέσουμε να γευτούμε τα οφέλη μιας ελεύθερης ζωής.

Σημείωση
Αυτή η διάλεξη έχει προέλθει από την συγκέντρωση, ταξινόμηση, συνδυασμό και καταγραφή αποσπασμάτων, από διάφορα βιβλία του Σαμαέλ Αούν Βεόρ.
Σε κάποια σημεία, πιθανόν να έχουν αφαιρεθεί ή προστεθεί κάποια στοιχεία (κατά την κρίση μου), για την πληρέστερη κατανόηση του κειμένου.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 23 Φεβρουαρίου 2015 in Σκέψεις

 

Ποίημα.19

Δέκατη ένατη απόπειρα ποίησης!!!
Τίτλος
Πού είσαι;
Πες μου, πού είσαι τώρα; Στο χθες ή στο μετά;
Ζήσε σ΄ αυτήν την ώρα!!! Μην στέκεις βαρετά!!!
Ακούς ή ονειρεύεσαι; Ποια είν΄ η στιγμή που γεύεσαι;
Είσαι δεμένη απ΄ το Εγώ; Θέλεις να φύγεις από Εδώ;

Μήπως πηγαίνοντας εκεί, θα απαντήσεις στο γιατί,
γιατί είσαι μπερδεμένη και τόσο λυπημένη;
Η ευτυχία σου είσαι Εσύ!!! Χωρίς Εγώ, χωρίς ντροπή!!!
Πάψε να περιφέρεσαι… Να άγεσαι να φέρεσαι…

Πες μου πια τι πρεσβεύεις… Σε ποιόν Θεό πιστεύεις;
Δέχεσαι ή απορρίπτεις; Σε ποιόν ευθύνη ρίπτεις;
Όλα σου φταίνε ξαφνικά και δεν σου έρχονται στρωτά;
Πώς ξέχασες έτσι απλά, πως όλα είναι Θεϊκά;

Ένα μονάχα έχω να πω!!! Ζήσε στο Τώρα με σκοπό!!!
Κι αν όλα αυτά που εσύ θαρρείς, σε όσες ενέργειες και αν προβείς,
δεν είναι όσα επιθυμείς… και θες να τα ικανοποιείς…
Ψάξε στα σωθικά σου, βαθιά μες την καρδιά σου!!!

Γιατί εκεί θα βρεις σκοπό, θα βρεις αιτία και ρυθμό!!!
Εκεί είναι η δουλειά σου κι όλη η προσπάθειά σου!!!
Εάν θές Ελευθερία και πλείστη Ευτυχία!!!
Εκεί εδρεύει ο Θεός, ο Μέγας, ο Δημιουργός!!!

8. ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

 
Σχολιάστε

Posted by στο 21 Φεβρουαρίου 2015 in Σκέψεις

 

5η Διάλεξη «Πως να μάθουμε να ακούμε»

Τι γίνεται συνήθως
Επειδή η ζωή έχει τέτοια μεγάλη ταχύτητα και επιδρά επάνω μας ανεξέλεγκτα, έχουμε συνηθίσει να κάνουμε κάτι και ταυτόχρονα να σκεφτόμαστε κάτι άλλο ή να κάνουμε πολλά πράγματα μαζί. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι μπορούν να τα καταφέρουν σε αυτούς τους τομείς, τους κάνει να νοιώθουν υπερήφανοι, γιατί όπως πιστεύουν κερδίζουν χρόνο.
Δυστυχώς, ακριβώς το ίδιο κάνουμε και όταν ακούμε. Ακούμε, ενώ ταυτόχρονα ασχολούμαστε και με χίλιες δύο άλλες δραστηριότητες.
Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε να μιλάμε και στους περισσότερους αρέσει να μιλούν πολύ, αλλά έχουμε αναρωτηθεί εάν πραγματικά ξέρουμε να ακούμε;
Υπάρχουν γύρω μας ομιλητές που ενώ καταπλήσσουν με την γλαφυρότητα και το χάρισμα των λόγων τους, τους είναι σχεδόν αδύνατον να παρακολουθήσουν έστω και για λίγο, άλλους ομιλητές.
Θεωρούμε όλοι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ότι ξέρουμε να ακούμε, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι έτσι. Το αυτονόητο πρέπει μερικές φορές να εξηγηθεί για να μην υπάρχουν παρερμηνείες. Για αυτό λέγεται κατά κόρον το ότι «δεν υπάρχουν αυτονόητα».
Πρέπει να εκπαιδευτούμε για να ακούμε!!!
Έχουμε παρατηρήσει σε δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση που έχουν καλεσμένους από δύο μέχρι πέντε άτομα, να μιλούν όλοι μαζί στα παράθυρα και τελικά κανένας να μην ακούει κανένα. Αυτό φαίνεται και από τις έντονες αντιπαραθέσεις που αναπτύσσουν.
Σε μία πολιτική συζήτηση ο αντιτιθέμενος πολιτικά, σχεδόν πάντα αντιδρά με σκοπό την καταδίκη του συνομιλητή του. Μισοακούωντας τι λέει ο «αντίπαλος», ήδη μέσα του προετοιμάζει και επεξεργάζεται τον αντίλογό του.
Στη συζήτηση μίας παρέας παρατηρούμε ότι καθώς κάποιος από την παρέα μιλάει, άλλα λέει, άλλα εννοεί, άλλα καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι και τελικά άλλα μεταφέρονται στα άτομα που δεν είναι παρόντα.
Έχει γίνει επίσης κάποιο πείραμα σε μία ομάδα φοιτητών, όπου τους έβαλαν να παρακολουθήσουν με πολλή προσοχή για ένα μικρό χρονικό διάστημα ένα θεατρικό δρώμενο με σκοπό να συγκρατήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και να το περιγράψουν στην συνέχεια σε άλλους, για να γίνει από αυτούς η τελική καταγραφή.
Το αποτέλεσμα του όλου εγχειρήματος ουδόλως διέφερε από το «σπασμένο τηλέφωνο». Άλλα αντί άλλων, όπως σωστά λέει ο λαός.
Επίσης συμβαίνει πολλές φορές πριν κάποιος μπορέσει καλά-καλά να ολοκληρώσει τις σκέψεις του επιχειρηματολογώντας, να πετάγεται κάποιος άλλος με έτοιμη την απάντηση στα λεγόμενα του, με την πεποίθηση ότι αυτό που θα πει είναι το σωστό και ότι ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτό που δεν έχει προλάβει να πει ο πρώτος.
Όλοι μας τελικά διαμαρτυρόμαστε για έλλειψη επικοινωνίας και αναρωτιόμαστε με θυμό γιατί αφού μιλάμε ΕΛΛΗΝΙΚΑ δεν μας καταλαβαίνουν.
Υπάρχει ως γνωστόν η φυσική, η φυσιολογική και λογική ακοή, αλλά υπάρχει και ένα άλλο είδος ακοής που λέγεται ψυχολογική.
Συνήθως σε όλα τα ακροατήρια (σε διαλέξεις, σεμινάρια, συνέδρια, στα σχολεία και αλλού), ενώ όλοι δείχνουν να είναι προσηλωμένοι και προσεκτικοί σαν να ακούν την κάθε λέξη του ομιλητή, δεν συμβαίνει αυτό.
Αυτό που πραγματικά γίνεται είναι το εξής:
1.Το ΕΓΩ σαν μία οποιαδήποτε κακή γραμματέας μεταφράζει και ερμηνεύει τα λεγόμενα του εκάστοτε ομιλητή σύμφωνα με τις μνήμες, προκαταλήψεις, φόβους, πεποιθήσεις, επιθυμίες και ιδέες που έχει αποθηκευμένες στο νου του ο κάθε ακροατής, ο οποίος τελικά ακούει μέσω αυτών. Για παράδειγμα ο καχύποπτος νομίζει πάντα ότι ο άλλος τον κοροϊδεύει, ο άπληστος ακούει τα πάντα μέσω της απληστίας του και ο ανεπιεικής μέσω της πολλαπλής κριτικής του.
2.Λόγω της μηχανικής φαντασίας που χαρακτηρίζει όλους, συνηθίζουν να ταξιδεύουν στην ψυχολογική τους χώρα και ενώ το σώμα παραμένει στο κάθισμα, ο νους τους περιδιαβαίνοντας σε άλλα μονοπάτια χάνει τα λεγόμενα της στιγμής.
Πως γίνεται
Ή πετάγονται στην οθόνη του νου τους εικόνες σχετικές με το θέμα ή εικόνες άσχετες με αυτό και σχετικές με κάτι που έχουν να κάνουν μετά ή έκαναν πριν.
Αποτέλεσμα
Για μεγάλα διαστήματα «φεύγουν» τελείως, σβήνονται σχεδόν όλες οι αισθήσεις τους και χάνονται οι πληροφορίες. Ο νους τους όμως σαν καλός μάστορας συμπληρώνει τα κενά με δικές του συνθέσεις, για να τους καθησυχάσει ότι παρακολουθούσαν διαρκώς.
Είμαστε τελικά τόσο γεμάτοι από τον εαυτό μας, γεμάτοι από αυτοαγάπη, αυτοεπάρκεια και εγωισμό που βλέπουμε τα πάντα με γνώμονα το συμφέρον, τις θεωρίες και τα πιστεύω μας και αδυνατούμε να αφήσουμε μέσα μας ένα μικρό άδειο μέρος, ένα κενό για να μπει κάτι καινούργιο. Βεβαιώνουμε πάντα την παλιά τροφή, έχοντας γυρισμένη την χύτρα ή την κούπα προς τα κάτω.
Ακούμε τα πάντα μέσα από το ψυχολογικό μας φίλτρο και όταν αυτό δεν συμβαίνει, σε κάποιες σπάνιες φορές που ο νους είναι ήρεμος, μας φαίνεται μία χιλιοειπωμένη λέξη σαν καινούργια, σαν να την ακούμε για πρώτη φορά. Και τότε μας δημιουργείται η θαυμαστή ΕΚΠΛΗΞΗ.
Τι πρέπει να γίνεται
Να γυρίσουμε την χύτρα ή την κούπα προς τα πάνω με σκοπό να δεχθούμε καινούργια τροφή.
Όταν κάποιος μιλάει και προσπαθεί να αναπτύσσει το θέμα του και να εξηγεί, οφείλουμε να τον ακούμε χωρίς να τον διακόπτουμε.
Να προσπαθούμε να είμαστε ακέραιοι και ολοκληρωμένοι μπροστά στον κάθε ομιλητή έχοντας τα πέντε (τρία) κέντρα μας ενωμένα και συγχωνευμένα.
Τέλος, με όπλο την πλήρη και αδιάσπαστη προσοχή μας να είμαστε παρόντες σε εγρήγορση και επάγρυπνοι αντίληψης με αυθόρμητο και ελεύθερο νου από τις έγνοιες του παρελθόντος και τα σχέδια του μέλλοντος.
Πώς να γίνεται
1) Με χαλάρωση του σώματος. Κανένας μυς ή νεύρο δεν πρέπει να βρίσκεται σε ένταση. Γιατί «Η παθητική προσωπικότητα οδηγεί σε ενεργητική Συνείδηση».
2) Με ανάμνηση του εαυτού μας, δηλαδή να προσπαθούμε να είμαστε μέσα στο εσωτερικό μας σπίτι. Μέσα μας. Γιατί «Ο δρόμος αρχίζει από τις πέντε αισθήσεις. Να ξυπνάς σημαίνει να τις χρησιμοποιείς και να μην τις συγχέεις με εσένα».
3) Με προσπάθεια να επανερχόμαστε όλο και πιο συχνά από την φαντασία μας όταν αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε «φύγει», μέχρι αυτό να μας γίνει συνήθεια. Στην αρχή αυτό δεν το αντιλαμβανόμαστε.
Αποτέλεσμα
Αρχίζουμε να ακούμε ψυχολογικά και με αυτόν τον τρόπο συμβαίνει μερικές φορές να εμπνεόμαστε και από τα λόγια του ομιλητή.
Αναπτύσσεται η διακοή (δηλαδή η διαισθησιακή ακοή), με αποτέλεσμα να αντιλαμβανόμαστε άμεσα την αλήθεια ή το ψέμα των λόγων του ομιλητή. Όμως δεν τον δικαιολογούμε, τον επαινούμε ή τον επιβραβεύουμε, ούτε όμως και τον καταδικάζουμε. ΑΠΛΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ.

Σημείωση
Αυτή η διάλεξη έχει προέλθει από την συγκέντρωση, ταξινόμηση, συνδυασμό και καταγραφή αποσπασμάτων, από διάφορα βιβλία του Σαμαέλ Αούν Βεόρ.
Σε κάποια σημεία, πιθανόν να έχουν αφαιρεθεί ή προστεθεί κάποια στοιχεία (κατά την κρίση μου), για την πληρέστερη κατανόηση του κειμένου.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 20 Φεβρουαρίου 2015 in Σκέψεις

 

4η Διάλεξη «Οι τρεις διάνοιες»

«Ο νους έχει δύο όψεις: Αντίληψη και Προβολή. Η εξωτερική και η ενδιάμεση διάνοια Προβάλουν. Η εσωτερική Αντιλαμβάνεται».
Εξωτερική διάνοια
Η εξωτερική διάνοια (ή διάνοια των αισθήσεων) επεξεργάζεται τα δεδομένα των πέντε αισθήσεών μας και αφορά τον τρισδιάστατο κόσμο του Ευκλείδη, δηλαδή τον εξωτερικό κόσμο.
Την εμπιστευόμαστε από μικροί γιατί μας έδινε χρήσιμες πληροφορίες για το πως να χειριζόμαστε το σώμα μας και για τον τρόπο επικοινωνίας μας με τους άλλους ανθρώπους. Για παράδειγμα καταλαβαίνουμε από την μυρωδιά πόσο νόστιμο είναι το φαγητό, αποφεύγουμε να αγγίζουμε τα αγκάθια για να μην μας τσιμπήσουν και βαδίζουμε με προσοχή στα χώματα που γλιστρούν για να μην πέσουμε κάτω.
Στην συνέχεια όμως η πείρα μας λέει ότι ο νους έχει δίκιο και έτσι δυστυχώς καταλήγουμε να δεχόμαστε αναντίρρητα και χωρίς κριτική οτιδήποτε μας λέει, σωστό ή λάθος, δίκαιο ή άδικο.
Το πεδίο χρησιμότητάς της φτάνει μέχρι στο να δίνει όνομα, μορφή και ιδιότητες στα πράγματα που μας περιβάλλουν και με τα οποία ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή .
Είναι επίσης χρήσιμη για την επιβίωσή μας και για την φροντίδα των καθημερινών αναγκών και υποχρεώσεων μας, επειδή όπως προαναφέραμε το πεδίο δράσης της είναι ο εξωτερικός κόσμος.
Τελικά είναι χρήσιμη για ότι ανήκει στην τροχιά της, στην εμβέλειά της, πχ μας πληροφορεί ότι πρέπει να φάμε με σκοπό να συντηρηθούμε και όχι να φάμε λαίμαργα γιατί θα δημιουργήσουμε στομαχικά προβλήματα.
Εν τούτοις είναι υποκειμενική γιατί στηρίζεται στις αποθηκευμένες στο διανοητικό κέντρο υλιστικές θεωρίες και απόψεις, που όπως έχουμε ξαναπεί δεν τις έχουμε ποτέ αμφισβητήσει. Έτσι για παράδειγμα η διαδικασία που ακολουθείται κάθε φορά στα ερεθίσματα που έρχονται από έξω ή από μέσα μας, είναι να αναβλύζει η πληροφορία και στην συνέχεια να διαμορφώνονται οι συλλογισμοί και τα συμπεράσματα.
Είναι επίσης σκεπτικιστική γιατί βασίζεται στον ορθολογιστικό νου μας που τα αποδεικνύει όλα με φυσικό τρόπο, αποκλείοντας ότι έχει γεύση Θεικότητας.
Είναι επιφανειακή και μας οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα όσο και αν είναι καλά δομημένα, λόγω της ατέλειας των αισθητηρίων οργάνων μας (από την ίδια την φύση τους) και λόγω της μηχανικής φαντασίας που μας διέπει.
Είναι αδαής γιατί δεν γνωρίζει ούτε αντιλαμβάνεται πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά με τις πέντε μας αισθήσεις. Για παράδειγμα ο πόνος και ο αέρας υπάρχουν, αλλά αν και τα αισθάνεται δεν γνωρίζει την φύση τους.
Ενδιάμεση διάνοια
Η ενδιάμεση διάνοια αντλεί τις ιδέες περιεχομένου της από τις πεποιθήσεις.
Με τον όρο ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ εννοούμε το να πιστεύεις, δηλαδή να δέχεσαι ή να απορρίπτεις, κάτι που άκουσες ή που διάβασες χωρίς κανενός είδους αμφισβήτηση και προσωπική έρευνα.
Η πεποίθηση ισοδυναμεί με φανατισμό ο οποίος αποτελεί έναν εσφαλμένο μονόδρομο γιατί εκλέγεις μία άποψη σαν σωστή χωρίς κανενός είδους τεκμηρίωση.
Κάποτε κάποιος σοφός που καθόταν και διαλογιζόταν όλη την ζωή του μπροστά σε ένα ποτάμι, όταν αμφισβητήθηκε για την Αλήθεια που έκρυβε το νόημα της ζωής του ανθρώπου (που για αυτόν ήταν το ποτάμι), έμεινε έκπληκτος και εμβρόντητος.
Τελικά οι πεποιθήσεις είναι αρχέτυπα, δηλαδή εγκαταστημένες και ριζωμένες γνώσεις ζωής μέσα μας και υποκειμενικές ηθικές που εξαρτώνται πάντα από το περιβάλλον και τις εποχές.
Όμως δυστυχώς οι πεποιθήσεις που έχουμε για τους άλλους και για εμάς, μας εγκλωβίζουν και μας καθιστούν ανίκανους να δούμε με ανοικτό μυαλό την πραγματικότητα και την ζωή στην κίνησή της.
Στην ενδιάμεση διάνοια ανήκουν όλες οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και τα απαράβατα δόγματα. Το γνωστό σε όλους μας Πίστευε και μη Ερεύνα, δηλαδή να πιστεύεις χωρίς να ερευνάς, που θα έπρεπε να είναι Πίστευε και μη… Ερεύνα. Που σημαίνει ότι είτε πιστεύεις είτε όχι καλό είναι να ερευνάς.
Βέβαια η χρησιμότητα της θρησκείας είναι να μας προφυλάγει από το κατρακύλισμα και να μας προετοιμάζει για την εσωτερική αυτοπραγμάτωση, ώστε να πάρουμε τα μυστικά που θα μας αποκαλυφτούν, όταν η Ουσία μας θα είναι έτοιμη να βαδίσει σε αυτόν τον δρόμο.
Δεν είναι για προσωπικές αυτοθεωρήσεις και τελετουργίες χωρίς συναίσθηση και πρακτική εφαρμογή, ούτε για το πώς φαινόμαστε στους άλλους μέσα στον ναό σαν θρησκευόμενοι, ούτε για το τι ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε από υποχρέωση και από συνήθεια.
Εσωτερική διάνοια
Επεξεργάζεται τα δεδομένα της Συνείδησης και είναι το όργανο για την εκδήλωσή της.
Οπότε είναι φυσικό να αντλεί τα δεδομένα της από τους ανώτερους κόσμους.
Ο όρος ΠΙΣΤΗ είναι ταυτόσημος με τον όρο Συνείδηση. Αποτελεί την προσωπική, εμπειρική, αληθινή και αυθεντική Γνώση. Για παράδειγμα οι Αναστενάρηδες δεν χρειάζεται να έχουν κάποιους να τους πείσουν ότι δεν θα καούν, γιατί οι ίδιοι το γνωρίζουν αυτό από προσωπική πίστη που είναι το αποτέλεσμα της προσωπικής εμπειρίας τους.
Με το άνοιγμα της εσωτερικής διάνοιας αποκτούμε πλήρη και απόλυτη αντίληψη των γεγονότων, που ισοδυναμεί με γνώση των συνεπειών της κάθε πράξης μας και Αντικειμενική δράση.
Δίνεται τέρμα στις σχετικότητες του καλού και του κακού, του σωστού και του λάθους γιατί με την εσωτερική διάνοια απολαμβάνουμε την ζωντανή πληροφορία του εσωτερικού και του εξωτερικού κόσμου μας.
Μέσω αυτής υπάρχει ρεαλιστική αντιμετώπιση τόσο της πραγματικότητας όσο και της Θεότητας, τόσο των μυστηρίων της ζωής όσο και των μυστηρίων του θανάτου και όλα αυτά ισοδυναμούν με σοφία.
Η Συνείδηση βιώνει, πειραματίζεται και γνωρίζει-κατανοεί την Αλήθεια καθώς και την αιτία της ύπαρξης, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
Η εσωτερική διάνοια είναι η ελεύθερη, δεκτική διάνοια και τα βήματά της είναι η Συνειδητή φαντασία, η έμπνευση και η διαίσθηση.
Συμπέρασμα
Λέμε κάθετα ΟΧΙ στις σκέψεις χωρίς κριτική και αμφισβήτηση, ΟΧΙ στις μηχανικές μας αντιδράσεις. Ζητούμε και ψάχνουμε να αποκτήσουμε εμπειρία για τα πολλά και ποικίλα κίνητρα μας.
Λέμε ΝΑΙ στην παρατήρηση του εαυτού μας που θα μας οδηγήσει στην ψυχολογική σκέψη, όραση και ακοή.
Πρέπει να ξαναποκτήσουμε την ικανότητα ΕΚΠΛΗΞΗΣ που έχουμε χάσει από όταν ήμασταν παιδιά. Επειδή τα παιδιά είναι άγραφοι πίνακες, λόγω του ενδιαφέροντος της Ουσίας τους να μάθει, ερωτούν πολλές φορές παράξενα πράγματα και έτσι τους δημιουργείται αυτή η ικανότητα, η οποία αργότερα σκεπάζεται από την συσσώρευση πληροφοριών.
Παράδειγμα για τις τρεις διάνοιες
Αν πάρουμε έναν ορεσίβιο και του περιγράψουμε την θάλασσα που ποτέ δεν έχει δει, το μέγεθος της, τα βάθη των ωκεανών και τις ποσότητες και ποικιλίες των ψαριών της, μπορεί να μας πιστέψει ή όχι (εξωτερική διάνοια-η περιγραφή μας με τους συλλογισμούς του και ενδιάμεση-η αποδοχή ή η απόρριψή του). Όταν αποφασίσει και πάει να την δει και να κολυμπήσει, θα πειστεί για τα λεγόμενά μας (εσωτερική διάνοια-η άμεση προσωπική του εμπειρία).
Τι είπαν κάποιοι σπουδαίοι…
Χριστός
Προσέξτε από το προζύμι των Σαδδουκαίων (θεωρητικοί του νόμου-εξωτερική διάνοια) και των Φαρισαίων (τυφλή πίστη-ενδιάμεση διάνοια).
Αν είχες πίστη σαν κόκκο σιναπιού θα μπορούσες να κινήσεις βουνά (εσωτερική διάνοια). (Όποιος τελικά κατέχει την πίστη-εσωτερική διάνοια δεν χρειάζεται να πιστεύει τίποτα-ενδιάμεση διάνοια).
Ουγκώ
Αυτός που απορρίπτει αυτό που αγνοεί βαδίζει στον δρόμο του ηλίθιου (ενδιάμεση διάνοια).
Απ. Πέτρος
Στην ερώτηση προς τον Χριστό γιατί μιλάει με παραβολές του απαντήθηκε : «Γιατί τα μυστήρια των ουρανών είναι μέσα σας» (εσωτερική διάνοια).
Εμμ. Καντ
Έκανε σαφή διάκριση μεταξύ της υποκειμενικής (εξωτερικής και ενδιάμεσης διάνοιας) και της αγνής (εσωτερικής διάνοιας) λογικής.
Μπλαβάτσκυ
Η διάνοια που είναι δούλος των αισθήσεων (εξωτερική και ενδιάμεση) κάνει την ψυχή τόσο παράλυτη, σαν βάρκα που σέρνεται από τον άνεμο στα κύματα.

Σημείωση
Αυτή η διάλεξη έχει προέλθει από την συγκέντρωση, ταξινόμηση, συνδυασμό και καταγραφή αποσπασμάτων, από διάφορα βιβλία του Σαμαέλ Αούν Βεόρ.
Σε κάποια σημεία, πιθανόν να έχουν αφαιρεθεί ή προστεθεί κάποια στοιχεία (κατά την κρίση μου), για την πληρέστερη κατανόηση του κειμένου.

 
Σχολιάστε

Posted by στο 18 Φεβρουαρίου 2015 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: