RSS

Monthly Archives: Οκτώβριος 2015

Ο καπνός…

Πάντα θυμάμαι την μητέρα μου να λέει: «Κάθε σπίτι έχει τον καπνό του». Βρε παιδί μου πόσο αληθινό, πόσο πραγματικό είναι αυτό!
Ακόμα και εάν όλα σου πάνε ρολόι που λένε, κάτι θα βρεις για να γκρινιάζεις. Πάντα κάτι θα σου φταίει, πάντα κάτι θα είναι ανικανοποίητο, πάντα κάτι θα σου λείπει.
Ακόμα και εάν δείχνεις στους άλλους ότι εσύ δεν έχεις πρόβλημα, γιατί τάχα βιώνεις την απόλυτη ευτυχία, δεν είναι έτσι. Από κάπου χάνεις… Από κάπου ‘καπνίζεις’…
Και εσύ το ξέρεις πολύ καλά. Άσχετα εάν δεν το λες.
Αυτό που παρουσιάζεις, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είσαι.
Όλη σου την ζωή ήσουν ένα θέλω. Και με την ικανοποίηση του ενός θέλω, άλλο ξεπεταγόταν. Ατελείωτα είναι. Ακόμα και τώρα που μιλάμε. Σκέψου. Τι είναι αυτό που θέλεις και δεν το έχεις; Και κάνεις ό,τι μπορείς για το αποκτήσεις;
Αχχχ… Ό,τι μπορείς…
Και σε αυτό το ‘ό,τι μπορείς’ σπαταλάς την ζωή σου.
Σκέψου. ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ!

kapnizo2

 
2 Σχόλια

Posted by στο 30 Οκτωβρίου 2015 in Σκέψεις

 

Ένα απόγευμα του Οκτώβρη…

 
Σχολιάστε

Posted by στο 28 Οκτωβρίου 2015 in Σκέψεις

 

Ο άγνωστος φίλος μου

Δεν τον ξέρω αλλά τον αγαπώ. Τον αγαπώ, γιατί κάθε κάποτε μου υπενθυμίζει παλιές μου δημοσιεύσεις, που “κατά τύχη” ταιριάζουν με την κατάσταση που βρίσκομαι. Αυτός, όταν τις διαβάσει Συνειδητά ή ασυνείδητα, έρχονται στο προσκήνιο. Και όταν εγώ κοιτάζω τα στατιστικά μου, βλέπω μπροστά μία ανάγνωση του τάδε ξεχασμένου άρθρου μου. Και το διαβάζω (ξανά). Και τότε καταλαβαίνω ότι αντί να μου το πει αλλιώς, μιας και δεν έχει τον τρόπο, μου το λέει έτσι.
Άγνωστε φίλε μου σε ευχαριστώ. Γιατί αυτήν η ενθύμηση, με βοηθάει στην Ενθύμηση. Και αυτό για εμένα είναι πολύ σημαντικό.
Γιατί όπως έχω αναφέρει επανειλημμένα, δεν πιστεύω στο τυχαίο. Στην ζωή μου δεν υπάρχουν. Όλα έχουν μία αιτία και ένα σκοπό που γίνονται. Και όλα ταιριάζουν. Ακόμα και όσα είναι αταίριαστα με την πρώτη ματιά. Με την δεύτερη και τρίτη κουμπώνουν τέλεια.
Καλή μας συνέχεια!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 28 Οκτωβρίου 2015 in Σκέψεις

 

Στο μαύρο ή στο άσπρο;

Έτυχε να γνωρίσω μία κοπέλα που πιθανολογώ ότι ανήκει στην μαύρη ακτίνα. Και έτυχε να την δω να ποστάρει σε ένα blog με την εξής ατάκα: «Είμαι όλο Φως»…
Και σκέφτηκα.
Την διαφορά του σκότους από το Φως όλοι την γνωρίζουμε. Ή όχι;
Οπότε ή θα λέμε ότι το σκοτάδι είναι ένα άλλο είδος φωτός (όπως πολλοί υποστηρίζουν) ή θα κάνουμε την σαφή διάκριση των δύο ειδών.
Και υποθέτω ότι η συγκεκριμένη είναι μάλλον οπαδός της πρώτης άποψης. Αλλά τι θα καταλάβουν οι υπόλοιποι (που είναι και οι περισσότεροι) που είναι οπαδοί της διάκρισης, διαβάζοντας την συγκεκριμένη ατάκα;
Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο να οργιάζει η φαντασία της και να την κάνει να βιώνει ένα τεράστιο ψέμα μέσω αυθυποβολής…
Όπως και να έχει το πράγμα, είναι λίγοι οι άνθρωποι που Συνειδητά επιλέγουν το μαύρο μονοπάτι. Αυτοί έτσι θέλουν και έτσι κάνουν.
Οι πιο πολλοί, επιλέγουν την κατηγορία του λευκού, αν και οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι πράξεις τους είναι τοποθετημένες στο γκρίζο. Εκεί που πότε ασπρίζουν, πότε μαυρίζουν ανάλογα με τα ελαττώματα (καλά και κακά) που εναλλάσσονται στον ψυχισμό τους και που από αυτά τα σκαμπανεβάσματα δημιουργούν ένα γκρίζο πολτό μέσα στον οποίον ζουν.
Το να επιλέξεις το Φως και να ζεις με αυτό, προϋποθέτει ότι έχεις δει τα σκοτάδια σου, τα έχεις αποδεχθεί και με Συνειδητές προσπάθειες και Θεληματικές ταλαιπωρίες εργάζεσαι εντατικά για την μετάβασή σου από τα σκοτάδια στο Φως.
Δεν είναι αυτονόητο (όπως πολλοί διατυμπανίζουν) ότι είμαστε λουσμένοι στο Φως, μόνο και μόνο επειδή το λένε και το πιστεύουν.
Ότι ο Ήλιος Φωτίζει όλους είναι γεγονός. Το ότι οφείλουμε όμως να είναι οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι πράξεις μας ΗΛΙΑΚΕΣ είναι ένα άλλο γεγονός. Κάτι που στους περισσότερους από εμάς δεν συμβαίνει…

 
Σχολιάστε

Posted by στο 27 Οκτωβρίου 2015 in Σκέψεις

 

Ο άλλος είμαι εγώ

Όσο και να μην θέλουμε να το πιστέψουμε και όσο και να μην θέλουμε να το δεχτούμε, γιατί μας φαίνεται αδύνατο, αυτή είναι η αλήθεια.
Αυτό που λένε ότι “ο άλλος είναι ο καθρέφτης μας”, στηρίζεται σε γερά θεμέλια.
Γιατί ο άλλος που είναι δίπλα μας και τον παρατηρούμε και άλλοτε τον δεχόμαστε και άλλοτε τον απορρίπτουμε, ανήκει στον κόσμο που εμείς αντιλαμβανόμαστε. Και όσα βλέπουμε, είναι μόνο όσα έχουμε την ικανότητα μέχρι στιγμής να δούμε, γιατί ΕΤΣΙ είναι δομημένη η ψυχολογία μας από την άποψη των ελαττωμάτων που μας κυβερνούν. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.
Με αυτό το σκεπτικό, δεν πρέπει να είμαστε σε ανησυχία και σε ένταση όταν μας τυχαίνουν κακοτοπιές ή πράγματα που μας εκπλήσσουν από συμπεριφορές άλλων ανθρώπων. Είναι όσα ανήκουν στον κόσμο μας. Είναι αυτό που μας αντιστοιχεί την δεδομένη χρονική στιγμή. Καλό ή κακό, μας αρέσει δεν μας αρέσει, αυτό είναι.
Από την στιγμή που δεν είμαστε σε θέση να διαμορφώνουμε τα γεγονότα Συνειδητά, λόγω της ύπνωσης που μας κυβερνά και την οποίαν αρνούμαστε να αποδεχτούμε για να πάμε παραπέρα, τουλάχιστον ας έχουμε αυτό κατά νου.
Και όταν κάποιος μιλάει και αναπτύσσει τα επιχειρήματά του, εμείς που είμαστε εκεί και ακούμε, καταλαβαίνουμε ΜΟΝΟ ότι μας αφορά. Και εάν υπάρχουν και άλλοι γύρω, ο καθένας καταλαβαίνει ΜΟΝΟ ότι τον αφορά.
Οπότε πάνω στον άλλον άνθρωπο καθρεπτίζεται ο καθένας.
Και εάν δεν είσαι σε θέση να διορθώνεις σε πρώτο πρόσωπο ότι ακούς, τότε νομίζω ότι είναι η ώρα να το ξανασκεφτείς.
Δεν λες: “Μωρέ τι λέει ή τι κάνει αυτός τώρα…” Αλλά λες: “Μωρέ τι λέω ή τι κάνω εγώ τώρα…”
Τραβηγμένο; Δεν νομίζω…

 
5 Σχόλια

Posted by στο 27 Οκτωβρίου 2015 in Σκέψεις

 

Νέα απορία…

Απορώ γιατί κάποιοι άνθρωποι τρομάζουν όταν τους μιλάς για εσωτεριστικά-πνευματικά-ψυχολογικά θέματα και δεν τρομάζουν με όσα σκέφτονται, αισθάνονται και κάνουν…
Όταν στις φανερές και κρυφές τους σκέψεις είναι ανεπιεικείς με τον συνάνθρωπο, όταν στην καρδιά τους βιώνουν αισθήματα μνησικακίας και άσβεστες οφειλές υποχρεώσεων, όταν στις πράξεις τους δεν συμμερίζονται τον αναξιοπαθούντα, δεν τρομάζουν;

Ξέρω γιατί δεν τρομάζουν.
Γιατί τις σκέψεις τους δεν τις ακούει κανείς και έτσι μπορούν να σκέφτονται ότι θέλουν…
Γιατί τα αισθήματά τους τα καλύπτουν με τέχνη, λόγω του υποκριτικού τρόπου με τον οποίον έχουν μάθει να λειτουργούν.
Και γιατί τις πράξεις τους τις δικαιολογούν πάντα με τον καλύτερο τρόπο.

Δεν ξέρω όμως γιατί τρομάζουν.
Μήπως γιατί έχουν κατατάξει στο μυαλό τους όλα αυτά τα θέματα πνευματικού περιεχομένου σε «μία» θρησκεία, «μία» κοσμοθεωρία, «μία» πίστη, «μία» σχολή και ό,τι δεν ταιριάζει με τις καταγραφές τους, είναι αίρεση, κακό κλπ και πρέπει να το αποφεύγουν;

Και αναρωτιέμαι…
Εάν αυτό το «μία» το επεκτείνουν στο Άπειρο που μας περιβάλλει, τι μέλλει γενέσθαι;
Δεν θα αγκαλιάσει όλους και όλα;
Μήπως;

 
2 Σχόλια

Posted by στο 25 Οκτωβρίου 2015 in Σκέψεις

 

Ο Μεσσίας

Δεν υπάρχουν πια εξωτερικοί Μεσσίες. Όχι πια…
Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι, άλλοι χρόνοι…
Υπάρχει όμως, από πάντα υπήρχε, ο Ένας και Μοναδικός που ποτέ δεν μας άφησε και ποτέ δεν μας πίεσε σε τίποτα και ποτέ δεν μας απογοήτευσε, γιατί ποτέ του δεν μας είχε γοητεύσει.
Αθόρυβος, σχεδόν ανύπαρκτος, αλλά όμως τόσο μα τόσο υπαρκτός, εάν εσύ θελήσεις να τον «δεις».
Χωρίς τυμπανοκρουσίες και πολλές φανφάρες, σου μιλάει σε μία γλώσσα άκρως κατανοητή, που όμως εσύ δεν θέλεις να ακούς. Γιατί αυτό που θέλεις, είναι να συνεχίζεις να ακούς τον άλλον (τον λύκο) που ταΐζεις μέσα σου και που δεν βαρέθηκες ακόμα να τον ταΐζεις.
Γιατί αυτός ο Μεσσίας, δεν θέλει να σε ταράζει και ούτε να σε ανησυχεί. Θέλει εσύ να τον επιλέξεις, να τον αποδεχτείς, να τον αγαπήσεις με όλη την δύναμη της ψυχής σου και αυτό να το αποδείξεις με τον τρόπο σου.
Δείχνοντας πως έχεις αρχίσει να καθαρίζεις τα αυτιά σου από τα σκουπίδια, να τα κλείνεις που και που στις Σειρήνες και να τα ανοίγεις που και που σε αυτόν και ότι έχεις αρχίσει να σκύβεις (κυριολεκτικά) το κεφάλι στην καρδιά σου, γιατί από εκεί ψιθυρίζει-πάντα από εκεί ψιθύριζε- για να μην σε τρομάζει…
Όταν σου λέει Όχι-Μη και εσύ το ασπάζεσαι και όταν σου Ναι-Προχώρα και εσύ το ασπάζεσαι, τότε αυτό του δείχνει ότι έχει αρχίσει να αποκτά στην ζωή σου ένα σημαντικό μερίδιο. Και τότε η φωνή του δειλά και σταθερά δυναμώνει και την ακούς καλύτερα…

 
2 Σχόλια

Posted by στο 25 Οκτωβρίου 2015 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: