RSS

Monthly Archives: Ιανουαρίου 2016

Δεύτερα ετήσια γενέθλια!!!

Δεν μπορώ να πω πολλά λόγια σήμερα για να περιγράψω τα αισθήματά μου…
Όταν πριν δύο χρόνια ξεκίνησα να γράφω στο ιστολόγιό μου το ΙΔΟΥ, άρχισα με έναν απλοϊκό χαιρετισμό και τότε δεν φανταζόμουν ότι θα συμπλήρωνα δύο χρόνια λειτουργίας του, με τόσα αναρτημένα άρθρα και με τόσους αναγνώστες!!!
Συνολικά αυτά τα δύο χρόνια έγραψα 480 άρθρα, είχα 35.791 επισκέψεις από 14.678 επισκέπτες και σχεδόν από κάθε χώρα του πλανήτη!!! Ίσως οι περισσότεροι να είναι Έλληνες του εξωτερικού… Ίσως και να διαβάζουν με μεταφραστή…
Πάντως εγώ σήμερα, λόγω των γενεθλίων αυτών, θέλω να σας κάνω και πάλι δώρο όλο μου το μπλογκ σε μορφή Word για τον υπολογιστή σας!!! Έχει φτάσει τις 385 σελίδες και επειδή η χωρητικότητα του εγγράφου είναι 25,6 MB, δεν μπορώ να σας το στείλω πια μέσω mail… Οπότε το ανέβασα στο TransferXl και όποιος θέλει μέσα σε χρονικό διάστημα 13 ημερών από σήμερα (μέχρι τις 11 Φεβρουαρίου), μπορεί να το κατεβάσει ανώνυμα, δωρεάν και με ασφάλεια, πατώντας στον παρακάτω σύνδεσμο: https://transferxl.com/08vWxRxBqHjqS
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου αγαπημένοι μου αναγνώστες για την συνεχή σας στήριξη μέσω των αναγνώσεων σας!!! Εάν δεν ήσασταν εσείς, εγώ δεν θα μπορούσα να κάνω ότι έκανα!!!
Εύχομαι να γιορτάσω του χρόνου και τα τρίτα του γενέθλια!!!
Καλή μας συνέχεια!!!

Δεύτερα γενέθλια ΙΔΟΥ

 
4 Σχόλια

Posted by στο 28 Ιανουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Λύσσαξα πια…

Αχαχαχαχαχαχα!!!!
Τώρα τελευταία η διάθεσή μου είναι ανεβασμένη και θέλω να φωτογραφίζομαι και να ανεβάζω τις φωτό μου στο φατσοβιβλίο και αυτό κάνω…
Αυτό βέβαια δεν είναι ούτε κακό, ούτε καλό, όπως όλα άλλωστε… Από πού προέρχεται όμως αυτή μου η τάση;;; Μα φυσικά από ένα δικό μου Εγώ-ελάττωμα που μου καρφώνει στο μυαλό τις σκέψεις και με ωθεί στις δράσεις… Αυτό, αν και το Γνωρίζω διανοητικά, δεν το παρατηρώ προσεκτικά, γιατί συναισθηματικά έχω ταυτιστεί μαζί του και ό,τι κάνω μου αρέσει…
Και το “δυστύχημα” είναι ότι όσο περισσότερα like παίρνω από τους φίλους μου, τόσο καλύτερα αισθάνομαι και τόσο μου αρέσει πιο πολύ…
Πολλοί από εσάς, ενδεχομένως να παραξενευτούν με αυτά που γράφω και να προσπαθήσουν να με δικαιολογήσουν… Και τους ευχαριστώ για αυτό!!!
Αλλά…
Το θέμα είναι σοβαρό…
Τόσο σοβαρό που πραγματικά θέλω να το μοιραστώ μαζί σας!!!
Αγαπημένοι μου φίλοι προσέξτε τι συμβαίνει…
Καθημερινά είμαστε έρμαια των καλών και κακών Εγώ που μας κυριαρχούν και συρόμαστε σαν τις σανίδες στα κύματα της θάλασσας… Και πηγαίνουμε ακριβώς όπου φυσάει ο άνεμος…
Κάποια φωνή μέσα μας λέει ότι τώρα πρέπει να γελάσουμε και γελάμε… Να κλάψουμε και κλαίμε… Να τραγουδήσουμε και τραγουδάμε… Να γκρινιάξουμε και γκρινιάζουμε κ.ο.κ…
Εάν είχαμε προσπαθήσει και εξασκηθεί αρκετά, ώστε να στεκόμαστε σε μία Ύπαρξη Ακέραια και σε ικανοποιητική απόσταση από όλα αυτά που μας εγκλωβίζουν και μας περιτριγυρίζουν και Γνωρίζαμε και βλέπαμε αυτήν την αλληλουχία των επαναλαμβανόμενων καταστάσεων στο εσωτερικό μας, τότε θα ήμασταν σε θέση να διατηρήσουμε αυτήν την Ακεραιότητα, χωρίς σκαμπανεβάσματα κανενός είδους…
Αυτό όμως απαιτεί δουλειά… Και η δουλειά αυτή είναι Θεληματική, Πρωτοποριακή, Ιδιαίτερη, Προσωπική και Επίπονη!!! Ιδίως επίπονη!!!
Γιατί τίποτα δεν χαρίζεται και τίποτα δεν κατακτιέται με μιας!!!
Και εγώ ακόμα είμαι στην αρχή…

 
4 Σχόλια

Posted by στο 26 Ιανουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Το γράψιμο και το στύψιμο του μυαλού…

Σήμερα πρόσεξα κάτι περίεργο που μου συνέβη…
Ενώ κάθε φορά που γράφω κάτι, εδώ μέσα στο ιστολόγιο, προκύπτει συνήθως αυθόρμητα και αβίαστα, χωρίς προετοιμασία και οργάνωση, σήμερα το πράγμα με πήγαινε αλλού…
Αν και τις περισσότερες φορές γράφω αυτό που μου συμβαίνει στην καθημερινότητά μου, σκεπτόμενη ότι αυτό μπορεί να βοηθήσει, σήμερα παρατήρησα ότι ήθελα ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ να γράψω κάτι…
“Αααα…. Δεν είμαι καλά”, σκέφτηκα…
“Αχχχ… Αυτή η συνήθεια… Δεν τολμάς να κάνεις μία κίνηση απρογραμμάτιστη και αμέσως καταγράφεται στο υποσυνείδητο, στην κατοικία των Εγώ-ελαττωμάτων και εν ευθέτω χρόνω, πιέζει για επανάληψη… Νάτα μας… Δεν μου έφταναν τόσα Εγώ που έχω δημιουργήσει στην πορεία της ζωής μου, ένα καινούριο ξεφύτρωσε από το πουθενά”…
Νιώθοντας λοιπόν αυτήν την ΠΙΕΣΗ να γράψω, έκατσα και σκέφτηκα…
-Είναι δυνατόν να φτιάξω μία νέα φυλακή που θα με κρατάει κλεισμένη σε νέες Υποχρεώσεις χωρίς Ουσία, σε νέα Πρέπει χωρίς Νόημα;
-Δεν ξέρω ότι, εάν αυτά που γράφω δεν προέρχονται από την καρδιά μου και από όσα βιώνω σχεδόν καθημερινά, τότε σε τίποτα δεν πρόκειται να ωφεληθώ, αλλά και ούτε και να ωφελήσω κανέναν;
-Μέχρι τώρα, έτσι ελεύθερα δεν έχω λειτουργήσει;
-Πώς είναι δυνατόν να ενδώσω σε κάτι τόσο οφθαλμοφανές που προέρχεται από ένα Εγώ Αυτοθεώρησης, που ΜΟΥ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ μέσα στο κεφάλι μου την σκέψη «Γράψε, στύψε το μυαλό σου να γράψεις…», σαν να είναι δική μου;;;

Σε τσάκωσα φιλαράκι μου…
Όχι, δεν θα σου κάνω το χατίρι αυτήν την φορά, την πρώτη φορά που τόλμησες να με σπρώξεις στο θέλω σου και να με τουμπάρεις, γιατί ΕΓΩ Η ΗΡΩ τόλμησα να σηκώσω κεφάλι!!!
Και αποφάσισα να σε ξεμπροστιάσω, γράφοντας μεν, αλλά όχι τις δήθεν σοφίες που μου υπέβαλλες υπογείως να πω, αλλά την αληθινή κατάσταση που θέλησες να με ρίξεις μέσα, με όλα τα επιχειρήματά σου περί σωστού!!!

Φίλοι μου, δώστε Προσοχή στις σκέψεις σας…
Δεν είναι αθώες… Αξίζει πραγματικά να τις παρατηρήσετε… Πολλές φορές ακούγονται προτρεπτικές σαν να μιλούν σε άλλο πρόσωπο… Και άλλες φορές σαν διαταγές…
“Κάνε αυτό”, ή “κάνε εκείνο”… Ή “μην του μιλάς”… Ή “και τώρα θέλει να του χαμογελάσεις;” Ή “μα πώς σε κοιτάει έτσι αυτός;” κλπ…

Όλα απαιτούν την Προσοχή μας εστιασμένη επάνω μας!!! Και ίσως τότε να αρχίσουμε να Γνωρίζουμε σιγά σιγά την Ψυχολογία μας από πρώτο χέρι… Το δικό μας χέρι!!!

 
4 Σχόλια

Posted by στο 26 Ιανουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Νέο ποιηματάκι!!!

Είμαι γραία… Και όχι ωραία…
Με πατημένα ήντα!!! Εξήντα… Εβδομήντα…

Κάπου εκεί ανάμεσα βρίσκομαι… Παρά ταύτα,
εγώ δεν απελπίζομαι, δεν λέω άστα κλάφτα…

Αν και το έχω αποδεχθεί πως συνεχώς γερνάω…
Λιγάκι με στενοχωρεί, τα χρόνια σαν περνάω…

Θα ‘θελα να ‘ταν δυνατό να οπισθοχωρήσω,
πίσω στον χρόνο αν μπορώ, πάλι να ξαναζήσω!!!

Και τότε θα γευόμουνα την κάθε μιά στιγμή μου,
εάν ξαναγεννιόμουνα με όπλο την πυγμή μου!!!

Η Δύναμη και η Αρετή θα ‘ταν η συντροφιά μου!!!
Γιατί είναι οι μόνες που μπορεί, να ‘ναι πάντα σιμά μου!!!

Κι έτσι σαν Ηρω-ίδα… Κλέβοντας στην κλεψύδρα…
Θα έδινα καρπούς με μέλι, για να γιατρεύω όποιον θέλει!!!

Ω Θεϊκή Μεγαλοσύνη!!! Δώσε μου χρόνο, καλοσύνη,
αγάπη και υπομονή, που τις χρειάζομαι πολύ!!!

Σβήσε μου τις αδυναμίες… Πάρε μακριά τις αδικίες…
Έχω διαπράξει αρκετές… Δώσε μου πίσω αρετές!!!

Και σαν περάσουνε τα χρόνια και τα μαλλιά γεμίσουν χιόνια…
Τότε με ήσυχη καρδιά, μπορώ να πω στον κόσμο “Γεια”!!!

 
2 Σχόλια

Posted by στο 23 Ιανουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Πίεση και ανακουφιστική ανάσα!!!

Το ότι όλοι οι άνθρωποι, μηδενός εξαιρουμένου, βρίσκονται υπό καθεστώς πίεσης είναι πασιφανές…
Το ότι η καθημερινότητα προσφέρει απλόχερα σε όλους μας προβλήματα, άγχη και δυσαρμονίες, είναι επίσης πασιφανές…
Το ότι όλοι επιζητούν την ξεγνοιασιά και την ονειροπόληση, όποτε προλαβαίνουν, τον ελάχιστο χρόνο που τους μένει κενός, είναι επίσης πασιφανές…
Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η αυξανόμενη τάση των ανθρώπων και η ροπή προς ό,τι έχει γεύση απόλαυσης!!! Από φαγητό, μέχρι σχέσεις επικοινωνιακές!!!
Όμως…
Εάν οι άνθρωποι είχαν εκπαιδευτεί στο πώς να βρίσκουν τρόπους διαφυγής, όντας μέσα στην δύσκολη για τους περισσότερους καθημερινότητά τους, τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά!!!
Γιατί θα ήταν σε θέση να αντιμετωπίζουν τα πάντα αλλιώς…
Όμως, αυτό απαιτεί Θέληση για Αλλαγή, Θέληση για απομάκρυνση από τους πόνους μας (γιατί δυστυχώς αν και δεν το καταλαβαίνουμε, τους αγαπάμε…), Θέληση για εκπαίδευση και Θέληση για εξάσκηση!!! Γιατί τίποτα δεν κατακτιέται με μιας… Όλα απαιτούν κόπο και θυσία… Που φυσικά δεν είναι εύκολο να υποστεί κάποιος που είναι ήδη κουρασμένος από το συνεχές τρέξιμο…
Γι’ αυτό και εγώ, παρά το γεγονός ότι έχω πει κατά καιρούς πάρα πολλά πάνω σε αυτό το θέμα, για σήμερα έχω μόνο μια σύντομη συμβουλή, που ενδεχομένως να βοηθήσει και αφορά την ανάσα μας!!!
Αν και υπάρχουν θαυμάσιες πρακτικές αναπνοής, από διάφορα κέντρα που έχουν ειδικευθεί πάνω σε αυτές, εγώ θα σταθώ σε κάτι πολύ απλό…
Έχω παρατηρήσει ότι όσο περισσότερο αγχωμένοι είμαστε, τόσο λιγότερο αναπνέουμε… Δηλαδή οι ανάσες μας γίνονται σύντομες και πολύ επιφανειακές… Και φυσικά ποτέ δεν τις προσέχουμε… Γιατί το ενδιαφέρον μας είναι εστιασμένο σε άλλα σοβαρότερα θέματα…
Όμως, εάν θυμηθούμε ότι η αναπνοή μας είναι η ζωή μας και ότι χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσαμε να διευθετήσουμε κανένα από τα θεματάκια που μας προβληματίζουν, ίσως τότε να της δίναμε μεγαλύτερο βάρος και μία καλύτερη θέση στην ζωή μας!!!
Αυτό που προτείνω είναι αρκετά απλό…
Κάθε κάποτε, κάθε φορά που είμαστε χωμένοι στα προβλήματα μέχρι τα μπούνια, ας σταθούμε λίγο παίρνοντας μία βαθύτερη αναπνοή, μία αναπνοή που να κρατήσει λίγο περισσότερο του συνήθους, μια βαθιά εισπνοή που να φτάσει μέχρι και τα νύχια των ποδιών μας, εάν είναι δυνατόν… Και που θα τελειώσει με μία σύντομη ανάλαφρη εκπνοή…
Αυτό το λίγο, θα μας προσφέρει φοβερά πλεονεκτήματα και βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα!!!
Αρχικά θα κάνει καλό στους πνεύμονές μας. Έπειτα θα μας αποταυτίσει από το πρόβλημα στο οποίο ήμασταν κολλημένοι. Θα καθαρίσει το μυαλό μας και θα μας επιτρέψει να αποκτήσουμε την αίσθηση της ζωής που μας ανήκει και που είχαμε ξεχάσει. Και όσο συχνότερα το θυμόμαστε και το κάνουμε, τόσο καλύτερα!!! Αυτό θα γίνει συνήθεια, όπως όλα άλλωστε, αλλά αυτή ειδικά η συνήθεια θα μας προσφέρει χαρά, αισιοδοξία και διάθεση για περαιτέρω δράσεις!!!
Θα είναι η δική μας ανάσα ανακούφισης!!!
Δοκιμάστε φίλοι μου… Είναι απλό και ελπιδοφόρο!!!

 
4 Σχόλια

Posted by στο 22 Ιανουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Χιονάκι και ανάμνηση…

Κάθε φορά στα κρύα και στα χιόνια, θυμάμαι την μητέρα μου…
Είχε έρθει κάποτε στην Κοζάνη, όπου ζούσα με την οικογένειά μου και ήταν 6 Δεκεμβρίου, ημέρα που την θυμάμαι για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί γιορτάζει ο “παππούλης” της Κοζάνης, ο πολιούχος της Άγιος Νικόλαος και ο δεύτερος γιατί όσα χρόνια ζήσαμε εκεί (και ήταν αρκετά…), χιόνιζε συνήθως εκείνη την ημέρα!!!
Έτσι και τότε…
Όταν άρχισε από το πρωί να χιονίζει και να το ρίχνει πυκνό-πυκνό, η χαρά μου ήταν ασυγκράτητη… Χοροπηδούσα και γελούσα και τραγουδούσα και έβγαζα επιφωνήματα επιδοκιμασίας που δεν μπορούσα να σταματήσω όσο έβλεπα στο μικρό μου μπαλκονάκι να το στρώνει σε χρόνο dt και να φτάνει τους 5, 10, 15, 20… πόντους!!!
Η μητέρα μου, άνθρωπος ασθενικός και ολίγον κρυουλιάρα, απορούσε με εμένα, αλλά ταυτόχρονα χαιρόταν με την χαρά μου!!!
Θυμάμαι τα ανάμικτα συναισθήματα στο πρόσωπό της σαν να είναι Τώρα…
Ωωωω!!! Αγαπημένη μου Μητέρα!!!
Ωωωω!!! Αγαπημένη μου Φύση!!!
Ωωωω!!! Αγαπημένο μου χιονάκι!!!
Πόσο σας λαχταρώ!!!

κατάλογος

 
6 Σχόλια

Posted by στο 18 Ιανουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Περί χορτοφαγίας κλπ…

Καλησπέρα αγαπημένοι μου φίλοι!!!
Για σήμερα θέλω να κάνω κάποιες απαραίτητες επισημάνσεις-διευκρινήσεις, μιας και προ ολίγων ωρών δημοσίευσα στο φατσοβιβλίο, για άλλη μια φορά, ένα ταψί με το φαγητό που έφτιαξα…
Θεωρώ ότι ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του κοσμοθεωρία, ακόμα και στο θέμα του φαγητού και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο!!!
Έτσι, υπάρχουν άνθρωποι που είναι κρεατοφάγοι, άλλοι που είναι φυτοφάγοι, άλλοι ψαροφάγοι, άλλοι παμφάγοι κλπ. κλπ…
Γιατί θα πρέπει να είναι όλοι ίδιοι;
Γιατί θα πρέπει να εχθρεύεσαι κάποιον που δεν τρώει ό,τι τρως εσύ;
Γιατί θα πρέπει όλοι οι άνθρωποι να είναι ακόλουθοι ενός και μοναδικού μενού;
Γιατί να θεωρούμε εγκληματίες-δολοφόνους ΜΟΝΟ όσους καταναλώνουν ζωικές τροφές;
Μήπως ΟΛΑ στην φύση δεν έχουν ζωή; Μήπως πριν μετασχηματιστούν σε ότι έχουν μετασχηματιστεί, δεν υπήρξαν εν ζωή;
Μήπως η γιαγιά στο χωράφι κόβοντας τα ζαρζαβατικά, δεν κάνει το ίδιο με τον κρεοπώλη της γειτονιάς;
Και τέλος πάντων…
Είναι λόγος αυτός να διαγράφεις κάποιον από φίλο, μόνο και μόνο επειδή δεν συμφωνεί μαζί σου σε αυτήν την ιδέα σου;
Μήπως και συμφωνούμε όλοι σε όλα τα υπόλοιπα; Για σκεφτείτε το…
Ο κάθε ένας από εμάς είναι αξιαγάπητος για αυτό που είναι! Και αφού όλοι λίγο πολύ είμαστε ίδιοι, γιατί να μην δεχόμαστε τον άλλον με τις όποιες ιδιαιτερότητές του, ιδιαίτερα εάν τις στηρίζει και με κάποια λογικά, κατά την κρίση του, επιχειρήματα;
Ας τρώει ότι θέλει… Ας πιστεύει σε ότι θέλει… Ας σκέφτεται ότι θέλει… Ας αισθάνεται όπως θέλει… Και ας κάνει ότι θέλει…
Εάν όλα αυτά τα στερήσουμε από τον άλλον, τότε που είναι η ελευθερία του και η κατάθεση της προσωπικής του βούλησης;
Το να αγαπάς όλα γύρω σου, έμψυχα και άψυχα, δεν νομίζω να σου στερεί το δικαίωμα να ακολουθείς την Φύση σου…
Γιαυτό αγαπημένοι μου φίλοι, είστε όλοι ευπρόσδεκτοι στην όμορφη παρέα που έχει δημιουργηθεί σιμά μου, εδώ στο φατσοβιβλίο, καθώς και εδώ στο ιστολόγιό μου!!! Όλοι, μα όλοι!!!
Καλή μας συνέχεια!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 14 Ιανουαρίου 2016 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: