RSS

Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2016

Ξέρετε κάτι;

Δεν είναι ανάγκη να κάνουμε παράξενα πράγματα και να τα δείχνουμε, για να φαινόμαστε ιδιαίτεροι άνθρωποι…
Όντας αυτό που είμαστε και παρουσιάζοντας το με μεγάλη ειλικρίνεια, εμφανίζουμε θέλοντας και μη, την ιδιαιτερότητά μας!!!
Πάνω σε αυτό υπάρχουν κάποιες θεωρίες…
1. Όλοι είμαστε ίδιοι… Όσον αφορά τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουμε, σίγουρα δεν υπάρχει διαφορά… Η μόνη διαφορά είναι στον τρόπο που εκφράζονται αυτά, μέσω της προσωπικότητας… Γιατί η προσωπικότητα, που ο καθένας έχει δημιουργήσει στην διάρκεια της ζωής του, καμουφλάρει τα πάντα, μέσα από πολλαπλές μάσκες, ανάλογα με τις ιδέες, απόψεις, παιδεία, οικογένεια, φίλους, κοινωνικό περίγυρο κλπ, που έχει αποκτήσει!!! Σκεφτείτε έναν θυμωμένο άνθρωπο και θυμηθείτε πόσες διαφορετικές αντιδράσεις έχετε δει γύρω σας… Επίσης έναν χαρούμενο, έναν λυπημένο, έναν απογοητευμένο, έναν υπερήφανο, έναν μετριόφρονα, έναν λαίμαργο, έναν εγκρατή κλπ…
2. Ο καθένας είναι μοναδικός… Μόνο όσον αφορά το Θεϊκό στοιχείο που κατοικεί μέσα του, είναι μοναδικός!!! Ανήκει σε άλλη ακτίνα!!! Με άλλο προορισμό!!! Άλλου το Είναι ανήκει στην σφαίρα της Μουσικής, άλλου στης Ιατρικής, άλλου στης Δικαιοσύνης κλπ…
3. Όλοι είμαστε ένα… Όντως!!! Ανήκουμε στην μία Ακατάλυτη Αρχή και από αυτήν την άποψη ανήκουμε στο Ένα, στο Αιώνιο, στο Απεριόριστο!!! Οπότε, προς τι τα μίση και ο αλληλοσπαραγμός;;;

Άρα, μήπως πρέπει απλά να πάψουμε τις μιμήσεις και να δεχτούμε την όποια πραγματικότητά μας (καλή και κακή) με σκοπό να την γνωρίσουμε περαιτέρω, μέσα από τις σχέσεις μας με τους άλλους και να την μετατρέψουμε σε Συνείδηση (Συν-Οίδα = Γνωρίζω καλά);;;
Γιατί αυτή η Συνείδηση θα μας οδηγήσει τελικά στην επανένωση με τον Έναν!!! Γιατί προς το παρόν είμαστε σκορποχώρι… Δυστυχώς…

 
4 Σχόλια

Posted by στο 25 Φεβρουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Σας αρέσουν οι αλλαγές;

Εμένα μου αρέσουν!!! Δεν μπορώ την μονοτονία… Δεν αντέχω την επανάληψη… Άντε μία, άντε δύο, άντε τρεις… Πόσο ακόμα πια;
Κίνηση πάνω από όλα!!! Γιατί η ακινησία είναι θάνατος και η κίνηση ζωή!!! Και μου αρέσει η ζωή, ακόμα και αν μερικές φορές με κουράζει…
Παρατηρώ κάποιους ανθρώπους που δεν θέλουν να κάνουν τίποτα… Ή που συνεχώς κάνουν τα ίδια… Πώς νιώθουν; Σκέφτομαι… Άραγε τους αρέσει ή αναγκάζονται;
Όλα τα κάνουν μέσα στα στενά περιθώρια του χρόνου (αυτό το πρωί, αυτό το μεσημέρι, αυτό το βράδυ…), με αυστηρά επαναλαμβανόμενα βήματα, με γνώση της κατάληξης (και που όμως δεν τους ενοχλεί…) και με το βλέμμα στο αύριο, που αναμφισβήτητα, έτσι όπως πάνε, δεν θα είναι ουδόλως διαφορετικό από το σήμερα…
Ρίξτε μια ματιά στην μέρα σας και αναλογιστείτε εάν αυτά που κάνετε σας κάνουν ευτυχισμένους ή όχι… Εάν σας κάνουν, έχει καλώς!!! Εάν όχι, τότε έχει κακώς!!! Γιατί ίσως, ίσως λέω, να μπορείτε να τα αλλάξετε, αλλά να μην τολμάτε… Από φόβους, από ανασφάλειες, από την γνώμη των άλλων που τόσο πολύ την υπολογίζετε, από βαρεμάρα, από…
Φίλοι μου καλοί!!! Κάντε την κίνηση!!! Κάντε το πρώτο βήμα!!! Δεν λένε ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός;;;
Γιατί μετά θα έρθει και το δεύτερο βήμα και το τρίτο κ.ο.κ, ιδιαίτερα όταν θα αρχίσετε να αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η νέα κατάσταση σας δίνει χαρά, δύναμη, ενδιαφέρον και προοπτική!!!
Και εάν αδυνατείτε να κάνετε μεγάλες αλλαγές, κάντε μικρές… Τέτοιες που να αρχίσουν σιγά σιγά να γεμίσουν την άδεια σας ζωή!!!
Μην πείτε ξανά την λέξη “βαριέμαι” = “βαρύς είμαι”… Εάν από εκεί που είστε καθηλωμένοι, πάτε λίγο παραπέρα, τότε το βάρος θα αρχίσει να υποχωρεί δίνοντας την θέση του σε μία αίσθηση ελαφράδας ενθαρρυντικής και αναζωογονητικής!!!
Γιατί το βάρος είναι του νου, που δεν επιθυμεί την αλλαγή, γιατί έτσι έχει μάθει, έτσι έχει εκπαιδευτεί, έτσι του αρέσει και έτσι θέλει να συνεχίσει…
Από αυτόν πηγάζουν οι σκέψεις που πείθουν… Αυτόν δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε!!! Οφείλουμε να δημιουργούμε ένα φίλτρο προστασίας από αυτόν, μερικές φορές αντιλέγοντας και άλλες φορές κάνοντας το αντίθετο από ό,τι μας λέει μέσα στο κεφάλι μας…
Και αυτός ο νους, που τόσο τον ακούμε όταν μιλάει (και μιλάει συνεχώς εάν προσέξετε), είναι υποχείριο κάποιου δικού μας ελαττώματος… Που έχει πάρει τα ηνία του μυαλού μας και οδηγεί το σώμα και το συναίσθημά μας σε λάθος κατευθύνσεις…
Σκεφτείτε… Δεν είναι λάθος να είμαστε κακομοίρηδες, πικραμένοι, δηλητηριασμένοι από αναγκαστικές, δυσάρεστες επαναλήψεις;
Δεν είναι πρέπον και λογικό να αντιδράμε σε τέτοιες καταστάσεις;
Όχι εναντίον άλλων, αλλά εναντίον αυτού που έχουμε μέσα μας!!! Που μας πιπιλίζει το μυαλό, λέγοντας-διατάζοντας για το τι πρέπει να κάνουμε κάθε φορά…
Για σκεφτείτε το φίλοι μου…

 
2 Σχόλια

Posted by στο 24 Φεβρουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Απλή ενημέρωση

Έχουν περάσει δύο χρόνια που γράφω τις σκέψεις μου στο blog μου το ΙΔΟΥ (https://iromaritsa.wordpress.com/). Και σχεδόν πάντα τα άρθρα που γράφω εκεί, τα κοινοποιώ στο χρονολόγιο μου στο facebook (https://www.facebook.com/irokour).
Ενημερώνω παλιούς και νέους φίλους ότι το θέμα που πρωτίστως με απασχολεί είναι η Αυτογνωσία και ό,τι σχετίζεται με αυτό, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο!!!
Άλλωστε η εικόνα και στα δύο μέσα (blog και facebook) είναι το χαρακτηριστικό καθαρό μάτι που δείχνει την βαθμιαία απομάκρυνση των πουλιών-σκέψεων και την ταυτόχρονη τάση για γαλήνεμα του (συναισθηματικού) κύματος!!!
Σας ευχαριστώ από καρδιάς!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 23 Φεβρουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Παντελής Παντελίδης και ο θάνατος σιμά…

Ένα νέο παιδί, αυτοδημιούργητο, που, όπως φαίνεται, αγαπήθηκε από πάρα πολύ κόσμο!!!
Τώρα που η κηδεία του ολοκληρώθηκε, έχω να εκφράσω λίγες σκέψεις μου, δομημένες με άπειρο σεβασμό!!!
Στην αρχή με εξέπληξε το γεγονός ότι εκεί που άκουγες τις τελευταίες ημέρες το όνομά του συνεχώς (με επικριτική χροιά) από τα ΜΜΕ για τον επίμαχο στίχο του για τα κατεχόμενα, ξαφνικά μαθαίνεις τον θάνατό του…
Βρε λες να ήταν το “κακό το μάτι”, σκέφτεσαι…
Στην συνέχεια μαθαίνεις ότι η σωρός του θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα… Σύνηθες για ανθρώπους της Τέχνης, των Γραμμάτων κλπ, και λιγότερο σύνηθες για τους υπόλοιπους, αν και θα έπρεπε να είναι για όλους το ίδιο!!!
Και τότε λες… Τόσο γνωστός, διάσημος και αγαπητός ήταν τελικά αυτός ο νέος ή ο κόσμος επηρεάστηκε από τα ΜΜΕ και από την πολλή του λύπη συμμετείχε τόσο μαζικά στο συμβάν;

Και μετά σου λένε ότι τα ακριβή αίτια του συμβάντος θα αργήσουν να διερευνηθούν και φυσικά θα αργήσουν και να γίνουν γνωστά… Και, δυστυχώς, η πείρα μας έχει δείξει ότι μέχρι να γνωστοποιηθούν, οι περισσότεροι από εμάς θα το έχουν ξεχάσει…

Ειλικρινά δεν ξέρω τι έχει πιο πολύ σημασία τώρα πια…
Ότι ένας νέος άνθρωπος, δυστυχώς, έφυγε στα ξαφνικά, είναι το γεγονός. Θα ήθελα να γνωρίζω τον λόγο που έγινε, από εξωτερικής άποψης, ενημερωτικά και μόνο και όχι για να δω ποιος έφταιγε και γιατί, μιας και τώρα ό,τι έγινε, έγινε…

Όμως, εσωτερικά-εσωτεριστικά σκεπτόμενη, αναρωτιέμαι γιατί να μην λέμε, με απέραντη τρυφερότητα, ότι μέχρις εδώ ήταν αναμμένο το καντηλάκι του; Και αυτό να το λέμε για όλους; Γιατί αυτό δυστυχώς συμβαίνει συνεχώς, με νέους ανθρώπους-παιδιά που φεύγουν ξαφνικά από την ζωή… Για δίκαιους ή άδικους λόγους…

Θεωρώ ότι αυτή η τελευταία απορία-σκέψη μου, είναι η πλέον ακριβοδίκαιη, γιατί μόνο εάν έτσι σκεπτόμαστε, μπορούμε να λεγόμαστε Άνθρωποι που συνεχώς έχουμε στο νου και στην καρδιά μας την δυστυχία και τον πόνο που υπάρχει γύρω μας από την συνεχή απώλεια των Συνανθρώπων μας!!!
Και που συνεχώς πρέπει να λέμε με Αγάπη στις καρδιές μας, για όλους τους εμφανείς και αφανείς ήρωες της ζωής: «Είθε να είναι το τέρμα του ταξιδιού τους ο Παράδεισος»!!!

ΥΓ
1. Δεν θα μπορούσα να μην αναρτήσω το παρακάτω που διάβασα κάποτε και που πρέπει να το εκλάβουμε σαν ηθικό δίδαγμα:
«Εάν σου έλεγαν ότι πρόκειται να πεθάνεις, τι θα έκανες; Θα γινόσουν καλύτερος άνθρωπος, θα Αγαπούσες πιο πολύ, θα συγχωρούσες όσους σε ζημίωσαν… θα… θα… θα…
Ε λοιπόν άκου το: “Πρόκειται να πεθάνεις”» !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2. Παρακαλώ, εάν σχολιάσετε, τα σχόλιά σας να είναι με σεβασμό στον νεκρό…

 
4 Σχόλια

Posted by στο 20 Φεβρουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Αποσυντονισμός…

Για πολλοστή φορά να σας πω ότι δεν πιστεύω στο τυχαίο!!!
Χθες βράδυ λοιπόν, στον ύπνο μου, μου έγραψαν την λέξη «Αποσυντονισμός» σε ένα χαρτί και με υποχρέωσαν να γράψω μία έκθεση ιδεών με θέμα αυτήν την λέξη, μέσα σε μία ημέρα και να την παραδώσω την επόμενη!!!
Ξυπνάω το πρωί με έντονη την επιθυμία να δω τι συμβαίνει…
Αρχίζω το ψάξιμο… Εδώ, εκεί και παραπέρα…

Και ωωω του θαύματος!!! Για άλλη μια φορά!!!
«Πέφτω» (τυχαία;;;) επάνω σε μία παρελθούσα ανάρτησή μου, που ούτε λίγο ούτε πολύ, αναφερόταν σε αυτήν την λέξη αυτολεξεί!!!
Όπου εκεί μιλούσα για την συγκέντρωση και την αποσυγκέντρωση-αποσυντονισμό και τόνιζα το γεγονός των παρανοήσεων που δημιουργούνται στις σχέσεις των ατόμων, λόγω αυτού!!!
Και ωωω του θαύματος!!! Για άλλη μια φορά!!!
Σαν να μην έφτανε αυτό, αλλά έλαβα και ένα e-mail από κάποιον φίλο μου, μέσω του οποίου εξέφρασε την επιθυμία να δοθούν εξηγήσεις και διευκρινήσεις πάνω σε καταστάσεις που είχε οδηγηθεί η σχέση μας, λόγω του δικού μου αποσυντονισμού!!!
Οι εξηγήσεις δόθηκαν, το θέμα έληξε και η έκθεση ιδεών εγράφη από εμένα, μέσω των απαντήσεων που έδωσα στις ανταλλαγές των mail!!!

Πείτε μου φίλοι μου!!!
Δεν είναι η ζωή μας ένα θαύμα;;;
Υποκλίνομαι στο Μεγαλείο σου Δημιουργέ μου!!!
Και βοήθησέ με να διαλύσω όλα αυτά που μου στερούν την Όραση, την Αντίληψη, την Κατανόηση, την Γνώση!!!
Και που είναι τίποτα μπροστά σε Εσένα!!! Είναι μικρά Εγώ-Ελαττώματα που θέλουν να φαίνονται μεγάλα!!!
Ως πότε θα συνεχίζω να τους δίνω αξία μεγαλύτερη από αυτήν που έχουν;;;
Έως πότε;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

 
Σχολιάστε

Posted by στο 17 Φεβρουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Αν και…

Οι μέρες μου κυλούν σαν το νερό…
Και οι νύχτες μου με δράση περισσή, ονειρική…

Πολύ θα ήθελα την Αλλαγή, αυτήν που υποτίθεται ότι προσπαθώ…
Αλλά… Εάν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν προσπαθώ όσο μπορώ…
Βολεύομαι στα καθημερινά, δήθεν ότι είναι το αναγκαίο «κακό» και που και που όταν το θυμάμαι και όταν με περιζώνουν οι τύψεις, ξαναρχίζω ή εντατικοποιώ την όποια προσπάθεια…
Εμ… Πως…
Η Αλήθεια ξέρετε γιατί είναι πικρή;;;
Αρχικά γιατί δεν προσφέρει απόλαυση… Και μετά γιατί με «αναγκάζει» να θυμάμαι τον σκοπό που γεννήθηκα!!! Γιαυτό λέγεται Α-λήθεια!!! Δηλαδή Χωρίς Λήθη!!!
Αλλά μου αρέσει το ξέχασμα, μου αρέσει το χάζεμα, μου αρέσει το δήθεν, μου αρέσει να φαίνομαι, μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι και ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ!!! Ιδίως το τελευταίο…
Και όλα αυτά τα θεωρώ φυσιολογικά… Σωστάάάά!!! Φυσιολογικά είναι, αλλά για την Υπέρβαση ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ!!!
Και εγώ υποτίθεται ότι βαδίζω προς την Υπέρβαση!!! ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ όμως…
Και έτσι…

Οι μέρες μου κυλούν σαν το νερό…
Και οι νύχτες μου με δράση περισσή, ονειρική…

 
6 Σχόλια

Posted by στο 16 Φεβρουαρίου 2016 in Σκέψεις

 

Ας γελάσω απαλά με την πικρόγλυκη γεύση ενός τσιγάρου…

Έχετε προσπαθήσει να αλλάξετε κάποια συνήθειά σας; Εάν ναι (που έτσι θέλω να πιστεύω), πώς το αντιμετωπίσατε; Ήταν κάτι εύκολο ή όχι; Τα καταφέρατε και για πόσο χρονικό διάστημα; Ήταν για πάντα ή για λίγο; Συνειδητοποιήσατε την διαδικασία της επαναφοράς, εάν υπήρξε τέτοια;
Ας ψάξει όποιος θέλει και εάν θέλει να δώσει απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα… Γιατί είναι σημαντικό να καταλαβαίνουμε τι μας συμβαίνει, μιας και ο ψυχισμός μας που είναι ο κύριος υπαίτιος όλων των συνηθειών μας, πολλές φορές δεν μας επιτρέπει να έχουμε ούτε καν αυτές τις μικρές κατανοήσεις…
Εγώ επειδή ψάχνομαι γενικώς, θα σας πω μόνο ένα παράδειγμα που μου συνέβη και το θεωρώ από τα πιο χαρακτηριστικά!!! Αλλά θέλω να ξέρετε ότι όπως είναι αυτή η συνήθεια που θα αναφέρω, είναι όλες!!! Σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό…
Αφορά το κάπνισμα…
Δεν νομίζω να χρειαστεί να επαναλάβω τα χιλιοειπωμένα για αυτήν την καταστροφική συνήθεια, τα περισσότερα από τα οποία είναι αρνητικά, με ελαχιστότατες εξαιρέσεις…
Απλά θα αναφερθώ σε γεγονότα!!!
Εγώ άρχισα να καπνίζω από την ηλικία περίπου των 13-14 ετών… Η παρεΐτσα στα πάρτι της εποχής και η μίμηση, ήταν αρκετά για να ξεκινήσω και σιγά σιγά να μονιμοποιήσω την συνήθεια, μέχρι να φτάσω στην ηλικία των 31 ετών, όταν και το έκοψα…
Ήταν όταν, ένας εξαιρετικός φίλος με μία του επισήμανση-ερώτηση άνοιξε-φώτισε την αντίληψή μου και οδηγήθηκα σε αυτήν μου την απόφαση… Είπε: “Πώς είναι δυνατόν να στηρίζεσαι σε ένα τόσο δα μικρό πραγματάκι;”!!!
Αυτό ήταν!!! Μιλάμε για μαχαίρι!!! Έχω να καπνίσω από τότε!!!
Όμως…
Επειδή το τσιγάρο, όπως όλα τα Εγώ-ελαττώματά μου, δεν με έχει αφήσει από την αδιόρατη εποπτεία του ποτέ… Γιατί αυτό το Εγώ, δεν έχει διαλυθεί… Γιατί η διάλυση, αν και εφικτή, δεν πραγματοποιείται σε ένα μόνο επίπεδο-διάσταση-κόσμο… Γιατί αυτή η εργασία δεν είναι σαν να φυσάς και να φτιάχνεις μπουκάλια…
Θα σας αναφέρω τα αποτελέσματα της δράσης μου!!!
-Θυμάμαι ότι για έναν ολόκληρο χρόνο μετά την διακοπή του καπνίσματος, έβλεπα συχνά-πυκνά στον ύπνο μου να καπνίζω με τόση βουλιμία, που ο καπνός έφτανε μέχρι τα δάκτυλα των ποδιών μου…
-Θυμάμαι μία φορά που αντιμετώπισα μία αρκετά σοβαρή υπόθεση, έφτασα να πάρω ένα τσιγάρο στο χέρι, να το βάζω στο τσεπάκι του πουκαμίσου μου και στην συνέχεια μετά από μία μικρή βολτίτσα αυτοστοχασμού να το πετάω χωρίς να το καπνίσω…
-Θυμάμαι ότι οι δυσκολίες της ζωής μου ήταν και είναι αρκετές… Αλλά ποτέ δεν θέλησα να βρω στηρίγματα μικρά για να τις ξεπεράσω… Έχω το μοναδικό αξιόλογο στήριγμα που είναι το Είναι μου και που ποτέ δεν με προδίδει!!!
-Και επίσης θυμάμαι ότι όταν υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που καπνίζουν την ίδια μάρκα τσιγάρου που συνήθιζα να καπνίζω και εγώ και το μυρίζω, κάτι μέσα μου ζητάει… Τι ζητάει, μόνο αυτό ξέρει… Από μένα όμως δεν έχει να λάβει!!!

Πάρτε τα όλα αυτά και παραλληλίστε τα με άλλα Εγώ-Ελαττώματα… Απλά δεν θέλησα να αναφερθώ σε άλλα και για λόγους προσωπικούς, αλλά και γιατί οι περισσότεροι πια είναι καπνιστές και ίσως μπορούν να καταλάβουν καλύτερα!!!
ΙΣΩΣ…

 
2 Σχόλια

Posted by στο 12 Φεβρουαρίου 2016 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: