RSS

Monthly Archives: Μαρτίου 2016

Τα σεντόνια… Χιχιχι!!!

Εάν σου αρέσουν οι μεγάλες αναλύσεις και έχεις και χρόνο για να τις διαβάσεις, είσαι από τους τυχερούς!!!
Εγώ πάντως ομολογώ ότι ούτε χρόνο διαθέτω, αλλά ούτε και μπορώ να διαβάζω μεγάλα έγγραφα … Τα γνωστά σε όλους σεντόνια!!!
Οπότε, μιας και είχα αναρτήσει στο ιστολόγιο μου κάποτε, κάποιες διαλέξεις που ήταν σαν σεντόνια, αποφάσισα να τις κάνω κομματάκια και να τις αναρτώ κατά το δοκούν στο φατσοβιβλίο, για να τις διαβάσουν και όσοι μου μοιάζουν… Χαχαχα!!!
Μετά από αυτήν την δράση μου παρατήρησα με έκπληξη ότι είμαστε πολλοί… Χαχαχα!!!
Οπότε θα συνεχίσω για όσο πάει…
Και εάν βαρεθείτε φίλοι μου, εδώ είμαι για να ανανεώσουμε το ρεπερτόριό μου!!! Χαχαχα!!!
Πώς τα λέω η μπαγάσα… Χαχαχα!!!
Η αλήθεια είναι ότι χωρίς κάποιο υποτυπώδες χιούμορ δεν τραβάει η ριμάδα η ζωή… Πάντως, αυτό το χιούμορ και η αισιοδοξία μου με συνοδεύει παντού!!! Λατρεύω όσους λένε και γράφουν αστεία και μακάρι να διέθετα περισσότερο χρόνο για να τα διαβάζω όλα και να γελάω!!!
«Κάνεις νέο συκώτι»!!! Έτσι έλεγε η μητέρα μου και δεν είχε άδικο!!! Είναι τόσο ανανεωτικό και απορώ με κάποιους που δεν το έχουν βάλλει στην ζωή τους… Δεν ξέρουν τι χάνουν… Όσα και αν είναι τα προβλήματα που σε ταλανίζουν, ένα καλό και έξυπνο ανέκδοτο σε ανεβάζει τάχιστα… Υπάρχει αντίρρηση;;;
Καλή μας συνέχεια αγαπημένοι μου φίλοι και αναγνώστες!!!

Albert-Einstein1

 
Σχολιάστε

Posted by στο 31 Μαρτίου 2016 in Σκέψεις

 

Ποιός χρόνος;

Η εργασία μου, δεν είναι εξωτερική… Είναι εσωτερική!!! Και ο χρόνος που απαιτείται για την διεκπεραίωσή της, αν και δεν είναι συγκεκριμένος, είναι συνεχής!!! Και αφορά το 24ωρο!!!
Πώς λοιπόν θα μπορούσα να διαβάσω όλα τα υπέροχα που γράφουν οι φίλοι μου στο φατσοβιβλίο; Γιατί αν και είναι εξαιρετικά, αδυνατώ να τα διαβάζω όλα και μάλιστα σε καθημερινή βάση…
Οπότε, όπως καταλάβατε, εμφανίζομαι σαν τον διάττοντα αστέρα (χιχιχι…) στους περισσότερους από εσάς, κάθε κάποτε!!!
Και με μπόλικα θαυμαστικά!!!
Είπαμε… Εμένα μου αρέσουν όλα!!! Γιατί αρέσουν και σε εσάς καλοί μου φίλοι!!! Λίγοι είναι αυτοί που αναρτούν άρθρα ή εικόνες που δεν τους αρέσουν…
Σας ευχαριστώ για την φιλία και την αγάπη σας!!!
Καλή μας συνέχεια στον Δρόμο της ζωής, που για άλλους είναι ευκολοδιάβατος και για άλλους δυσκολοδιάβατος!!!
Με αγάπη, υπομονή, αισιοδοξία και ελπίδα να τον διαβούμε φίλοι μου!!!

terrapapers.com-to-sympan-den-exei-roloi

 
2 Σχόλια

Posted by στο 27 Μαρτίου 2016 in Σκέψεις

 

Ω Μοντιέ!!!

Θέλω δεν θέλω, διακρίνω μία βιασύνη του τύπου: «Ο γαρ καιρός εγγύς εστίν»… Ιδέα μου ή όντως υπάρχει αυτή η βιασύνη και διαχέεται στην ατμόσφαιρα;
Και ερωτώ με την γνωστή αφέλεια που με χαρακτηρίζει συχνά πυκνά… Δηλαδή; Τι θα γίνει; Αυτό που σκέφτεσαι ότι θα γίνει, το ξέρεις στα σίγουρα ή το συμπεραίνεις σαν φυσικό επακόλουθο όσων συμβαίνουν γύρω σου;
Και εάν το ξέρεις στα σίγουρα, είσαι απολύτως βέβαιος ότι η πηγή της πληροφόρησής σου είναι η αυθεντική; Η αντικειμενική;
Και εάν το συμπεραίνεις, για σκέψου λίγο, πόσες φορές στο παρελθόν την έχεις πατήσει από τα εσφαλμένα σου συμπεράσματα και έχεις βγει εκτός;
Δεν θέλω να κάνω την ξερόλα σε καμία περίπτωση, αλλά έλεος… Δεν μπορώ πια αυτήν την τρομολαγνεία που έχει κατακυριεύσει τους περισσότερους…
Βέβαια οφείλω να ομολογήσω ότι πέρα από το προσωπικό κριτήριο του καθένα και την ψυχολογική του ταυτότητα, τα ΜΜΕ έχουν βάλλει για καλά το χεράκι τους σε αυτήν την υπερβάλλουσα και εξωφρενική κατάσταση…
Σου λένε με τρόμο… Τόσοι νεκροί και τόσοι τραυματίες…
Μα δεν έχουμε επιτέλους καταλάβει ότι χρόνια τώρα η ανθρωπότητα βιώνει εμπόλεμες καταστάσεις εντός ή εκτός των συνόρων της κάθε χώρας; Τι και αν δεν το λένε τα κανάλια… Ο πόλεμος δεν σταμάτησε ούτε στιγμή στον πλανήτη…
Αλλά καλά το έλεγε η μητέρα μου: «Ξένος πόνος, ξένος πόρ…ος»… Ή το άλλο: «Μακριά από εμάς και όπου θέλει ας μπει»…
Και τώρα που το «ξένος» γίνεται γνωστός και κοντινός και θα μας «ευωδιάσει» με την μυρωδιά του και τώρα που «μπαίνει κοντά μας ή μέσα μας», αρχίσαμε να ανησυχούμε; Πού ήμασταν πριν; Πριν, πιο πριν…
Ο καιρός αυτός που στην τελική οσφραίνομαι ότι τον περιμένουν κάποιοι με περισσή λαχτάρα (Ω Μοντιέ!!!) έχει ξεκινήσει από πολύ παλιά… Και ξέρετε γιατί; Γιατί η καταστροφή πάει πακέτο με την Δημιουργία!!! Δεν μπορεί να υπάρξει το ένα, χωρίς το άλλο… Και πότε προηγείται το ένα και έπεται το άλλο και πότε γίνεται το αντίθετο…
Μα καλά δεν έχουμε πει ότι τα πάντα υπόκεινται σε ανόδους και καθόδους ή σε κύκλους όπως λένε άλλοι;
Οπότε τι;
Εάν είμαστε στην φάση της καθόδου προς το ναδίρ, μήπως μετά από αυτό δεν θα ακολουθήσει η άνοδος προς το ζενίθ και έτσι να κλείσει ο κύκλος;
Μήπως θα πρέπει να ανοίξουμε τους ορίζοντές μας και να απομακρυνθούμε λίγο από τον εαυτούλη ΜΑΣ και τους κοντινούς ΜΑΣ που ενδεχομένως να υποστούν τα υποθετικά δυσάρεστα και να δούμε λίγο την κατάστασή μας κάτω από το πρίσμα της Έρευνας με σκοπό Πνευματικό; Γιατί αυτή είναι, μάλλον, η μόνη δράση που θα μας βγάλει εκτός του κύκλου που συνεχώς επαναλαμβάνεται… Η μόνη!!!
Λέω εγώ… Μήπως;;;

 
Σχολιάστε

Posted by στο 24 Μαρτίου 2016 in Σκέψεις

 

Με φόβο ή χωρίς;

Αυτό είχα γράψει εχθές σαν εισαγωγή στο φατσοβιβλίο για το προηγούμενο άρθρο μου… Και ξέρω ότι κάποιοι, μετά και την σημερινή, αποτρόπαια πράξη της τρομοκρατικής επίθεσης στις Βρυξέλλες, θα το ξανασκεφτούν, απαντώντας θετικά: «Με φόβο»…
Ένα έχω να πω… Είτε φοβόμαστε, είτε όχι, εάν κάτι είναι να συμβεί, θα συμβεί…
Και αυτό ισχύει για όλους, με ελαχιστότατες εξαιρέσεις!!!
Ξέρετε ποιοι αποτελούν αυτές τις λίγες εξαιρέσεις; Να σας πω…

Οι Άνθρωποι με Άλφα κεφαλαίο!!!
Οι Άνθρωποι που δεν ζουν τυχαία, όπως κάνουν όλοι…
Οι Άνθρωποι που έχουν πνευματικούς σκοπούς και εργάζονται ΕΝΤΑΤΙΚΑ με τον εαυτόν τους…
Οι Άνθρωποι που δίνουν δείγματα αυτοβελτίωσης σε σχέση με ΟΛΟΥΣ τους συνανθρώπους τους…
Οι Άνθρωποι που έχουν Γνωρίσει ότι η θέση τους σε αυτόν τον κόσμο είναι προσωρινή…
Οι Άνθρωποι που δεν έχουν τοποθετήσει τον εαυτόν τους πάνω σε κανένα βάθρο…

Λέτε να είναι πολλοί αυτοί οι Άνθρωποι;
Ακόμα και εάν η φαντασία μας οδηγεί στην σκέψη ότι εμείς ανήκουμε σε αυτές τις κατηγορίες, καλύτερα είναι να κρατήσουμε μικρό καλάθι (για να μην πω ότι δεν πρέπει να κρατάμε καθόλου)…

Γιατί όπως λέει και ο αγαπημένος μου συγγραφέας αυτή η εργασία απαιτεί πολλά και δεν είναι όπως το να φυσάς και να φτιάχνεις μπουκάλια… Μιλάμε για εργασία με πολύ κόπο και πολύ πόνο!!! Δύσκολος ο Δρόμος, κακοτράχαλος και ανηφορικός… Ξέρετε πολλούς που να θέλουν να τον βαδίσουν;

Αυτοί λοιπόν οι λιγοστοί Άνθρωποι, έχουν το πλεονέκτημα να «προφυλάσσονται»!!! Γιατί είναι λίγοι και έτσι αποτελούν την ΕΛΠΙΔΑ του αύριο!!! Γιατί το αύριο θα έρθει!!! Για όσους αντέξουν… Και αυτοί οι λίγοι θα βοηθήσουν την ανθρωπότητα να προετοιμαστεί για τα νέα δεδομένα του μέλλοντος!!!

 
2 Σχόλια

Posted by στο 22 Μαρτίου 2016 in Σκέψεις

 

Τις ει (ρε κακομοίρη;)

Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού η σημερινή και μου έδωσε το έναυσμα να γράψω λίγα λόγια, από καρδιάς, για τον μικρόκοσμο άνθρωπο…

Τι είσαι άνθρωπέ μου; Έχεις ποτέ σκεφτεί σοβαρά για την σύνθεση της ύλης και του πνεύματός σου;
Εάν το είχες σκεφτεί θα είχες δει ότι είσαι κάτι τόσο εξαιρετικό και συνάμα τόσο μηδαμινό… Τόσο τέλειο και συνάμα τόσο ατελές… Τόσο εκπληκτικό και συνάμα τόσο κοινό… Τόσο αξιοπερίεργο και συνάμα τόσο ανιαρό… Τόσο…

Βρε Άνθρωπε και ανθρωπάκι, τι φοβάσαι;;;
Είσαι το Μεγαλείο και κανένας ποτέ δεν μπορεί να σε βλάψει!!! Αθάνατος εις τους Αιώνες!!! Ανυπέρβλητος, απεριόριστος και αξεπέραστος!!!
Είσαι η μιζέρια και κανένας δεν μπορεί να σε αγγίξει… Και αν σε αγγίξει, τι χειρότερο κακό μπορεί να σου κάνει από αυτό που έχεις κάνει εσύ στον εαυτόν σου με τα ίδια σου τα χέρια;
Έχεις ξεχάσει την Θεϊκή καταγωγή σου και σέρνεσαι στην λάσπη της αυτολύπησής σου που την ονομάζεις ικανοποίηση…

Τι φοβάσαι;;;
Ο ξένος είσαι εσύ!!! Ο γνωστός είσαι εσύ!!! Ο κακός είσαι εσύ!!! Ο καλός είσαι εσύ!!!
Τι μπορεί να σου κάνει ένας ξένος που δεν μπορείς να κάνεις εσύ; Εσύ δεν είσαι αυτός που βρίζει, βλαστημά, μισεί, εχθρεύεται, ζηλεύει, πορνεύει… Κλέβει, ναι κλέβει ματιές, κλέβει καρδιές, κλέβει ιδέες… Σκοτώνει, ναι σκοτώνει μερμήγκια, αράχνες, φυτά, άνθη, ζώα μικρά, ζώα μεγάλα… Βιάζει, ναι βιάζει με μια ματιά απαγορευτική την ψυχή του άλλου, με ένα νεύμα την θέληση του άλλου…

Φοβού τον φόβο άνθρωπε!!!
Αυτός σε έχει κλειδαμπαρωμένο στην βρώμικη φυλακή της κακομοιριάς σου!!! Τελείωνε με αυτόν μια και καλή!!!
Ξέφυγε επιτέλους από την αηδιαστικό τρόμο για τον άλλον, τον διαφορετικό… Όσο συνεχίζεις να τον ενστερνίζεσαι, τόσο θα απομακρύνεσαι από την Πηγή του Ανείπωτου!!! Από την Πνοή της πραγματικής σου ζωής!!! Από Εκεί που κανείς δεν πλησιάζει, εάν πρώτα δεν έχει πέσει γονυπετής, με το κεφάλι σκυμμένο για να μην τον τυφλώσει το Φως του Αιώνιου!!!

Γίνε αυτό που πραγματικά Είσαι!!! Άτρωτος, ανεπηρέαστος, μοναδικός, ανεπανάληπτος, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!!
Εμπρός λοιπόν!!!

Man Jumping in Sun Rays

Man Jumping in Sun Rays

 
Σχολιάστε

Posted by στο 21 Μαρτίου 2016 in Σκέψεις

 

Πιο…

Δεν είναι ανάγκη να το δηλώσουμε σε κανέναν… Ούτε και στα πιο κοντινά και αγαπημένα μας άτομα… Κρίνεται όμως απαραίτητο να το δηλώσουμε σε εμάς τους ίδιους και να ανακαλύψουμε την αλήθεια μας!!!
Ο λόγος για την εξαιρετικά μικρή λεξούλα “πιο”!!!
Ας σκεφτούμε απλά και ας είμαστε ειλικρινείς με εμάς… Ποιά είναι η ιδέα που έχουμε για τον εαυτόν μας; Ποιά είναι η εικόνα που έχουμε δημιουργήσει μέσα στο κεφάλι μας και έχει κατέβει και στην καρδιά μας και έχει κατέβει ακόμα πιο κάτω, στην δράση μας;
Δεν είναι αλήθεια ότι τις περισσότερες φορές υπάρχει μία εκούσια ή ακούσια τάση σύγκρισης του εαυτού μας με τους γύρω;

Ας πούμε στο εργασιακό μας περιβάλλον… Ποιος δεν έχει σκεφτεί ότι αυτός ο ίδιος είναι “πιο” εργατικός, συνεπής, οργανωτικός κλπ, σε σχέση με τον τάδε, ή την τάδε αργόσχολη, ασυνεπή κλπ…;
Ας πούμε σε επίπεδο εξωτερικής εμφάνισης… Ποιος δεν έχει σκεφτεί ότι είναι αν όχι “πιο” όμορφος, τουλάχιστον γλυκύτερος ή συμπαθητικότερος από τον άλλον;
Ας πούμε σε επίπεδο συναισθημάτων… Ποιος δεν έχει σκεφτεί ότι αυτός είναι “πιο” καλός, ευαίσθητος, φιλόπονος κλπ, σε σχέση με τον άλλον τον στριμμένο, αναίσθητο κλπ…;
Ας πούμε σε επίπεδο αποκτημάτων… Ποιος δεν έχει σκεφτεί ότι το σπίτι, ο σύντροφος, το παιδί του κλπ, είναι “πιο” αξιόλογα από των άλλων;

Να συνεχίσω ή να το σταματήσω εδώ με την ευχή να αρχίσουμε να το ψάχνουμε σοβαρότερα το θέμα;
Να προσθέσω μόνο ότι όλα τα παραπάνω “πιο” εγκαθίστανται τόσο γερά μέσα μας, που αισθανόμαστε ότι είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε και αλλοίμονο σε όποιον δεν το βλέπει και δεν θέλει να το παραδεχτεί (δεν ξέρω καν πώς τόλμησα να θίξω αυτό το θέμα… Χιχιχι)… Και φυσικά εμφανιζόμαστε στους γύρω μας με τον αέρα του “πιο” της φαντασίας μας… Και έχουμε και την τελείως ανεδαφική εντύπωση ότι οι άλλοι μας βλέπουν μέσα από τα μάτια μας… Τι ουτοπία Θεέ μου!!!
Για του λόγου το αληθές, ιδού και η απόδειξη μέσα από την παρακάτω εικόνα!!!

10401251_10153795167360865_7888103392398232431_n

 
4 Σχόλια

Posted by στο 19 Μαρτίου 2016 in Σκέψεις

 

Αναπόληση από καρδιάς…

Κάποτε… Αχ… Κάποτε… Τόσα χρόνια πριν… Πολλά χρόνια πριν…
Υπήρξα μέλος σε ένα Σωματείο που όμοιό του δεν έχω συναντήσει ξανά.. Ήταν τα χρόνια της νιότης και της ωριμότητάς μου… Τα καλύτερά μου χρόνια!!! Και τώρα πια, στα χρόνια των γηρατειών μου, έχω νομίζω το δικαίωμα να αναπολώ…
Τι έζησα εκεί; Έζησα και γνώρισα ανθρώπους ζεστούς, φιλικούς, αδελφούς, που τα χαμόγελά τους πλημύριζαν τις καρδιές!!! Ανθρώπους που θέλησαν με όλο τους το Είναι να αλλάξουν… Να υπερβούν τους εαυτούς τους και να πλησιάσουν το Απλησίαστο!!! Τι τυχερή που ήμουν!!!
Δεν είμαι σε θέση να ξέρω εάν και κατά πόσο το κατάφεραν… Σήμερα όμως, ψάχνοντας εδώ στο φατσοβιβλίο, οδηγήθηκα από τον έναν στον άλλον και μου ξύπνησαν γλυκές μνήμες αυτής της άλλης εποχής…
Όλοι μεγάλωσαν… Και πλέον ασχολούνται με διάφορα πράγματα, διαφορετικά και ίσως και παράλληλα με την Αυτογνωσία (δεν ξέρω…)… Άλλος με φυσικές καλλιέργειες, άλλος με Γιόγκα, άλλος με Θρησκεία ή Θρησκείες ντόπιες ή ξένες, άλλος με συγγραφή… Αλλά γενικά οι περισσότεροι είναι γύρω γύρω από εναλλακτικές δραστηριότητες!!! Αυτό είναι άλλωστε και η Αυτογνωσία, έτσι δεν είναι;
Άλλοι χώρισαν, άλλοι τεκνοποίησαν, άλλοι ξαναπαντρεύτηκαν και άλλοι αποχώρισαν τελειωτικά (κάποιοι λίγοι…)…
Εκείνο το Σωματείο, δεν αποτελούνταν από τέλειους ανθρώπους… Υπήρξαν λάθη, παραλείψεις, χοντροκομμένες δύσκολες καταστάσεις που όποιος θέλει ας τις θυμάται… Όχι όμως εγώ!!! Δεν θέλω να τις θυμάμαι, όχι γιατί με πληγώνουν, αλλά γιατί γνωρίζω ότι όλα τα δυσάρεστα οφείλονται στα Εγώ-Ελαττώματα που όλοι έχουμε… Εμένα δεν με ενδιαφέρει να θυμάμαι αυτά… Θέλω να θυμάμαι την φοβερή ώθηση που εμπνεόταν από την Πηγή που ήταν μέσα στον καθένα από εμάς και που μας έκανε να είμαστε Άνθρωποι!!!
Αυτό μου θύμισε η σημερινή ημέρα και αυτό κρατάω στην καρδιά μου για όλους αυτούς τους συνοδοιπόρους που γνώρισα!!! Δεν έχω μετανιώσει ούτε στιγμή για αυτά, τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου!!! Και εύχομαι στην άλλη μου ύπαρξη να τους ξανασυναντήσω και να κάνουμε όλοι μαζί, σαν μια γροθιά ό,τι δεν κάναμε σε αυτήν!!! Την υπέρβαση!!! Μπορούμε και όλοι το ξέρουμε!!!
Εις το επανιδείν καλοί μου σύντροφοι!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 16 Μαρτίου 2016 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: