RSS

Monthly Archives: Απρίλιος 2016

Λάθος μου μεγάλο…

Πραγματικά υπάρχουν πράγματα που θεωρούμε ότι είναι έτσι όπως εμείς τα σκεφτόμαστε, αλλά δυστυχώς, δεν είναι…
Έτσι και εγώ…
Έχω μείνει με την εντύπωση ότι όλοι οι φίλοι και αναγνώστες μου έχουν διαβάσει τις διαλέξεις που έχω γράψει πριν δύο περίπου χρόνια, με αποτέλεσμα να αναφέρομαι συχνά πυκνά σε έννοιες που δεν τις έχω ξαναεξηγήσει έκτοτε…
Λάθος μου μεγάλο…
Και θα το διορθώσω πάραυτα!!!

Όσο αφορά το ιστολόγιο, δεν υπάρχει θέμα γιατί μπορούν να τις βρουν άνετα όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για αυτά τα εσωτεριστικά θέματα…
Ακόμα και να τους κατευθύνω επί τούτου, αρκεί να μου το ζητήσουν στο mail μου: iromaritsa@hotmail.com

Όσο αφορά όμως το φατσοβιβλίο, θα προσπαθώ κάθε κάποτε να αναφέρομαι επεξηγηματικά και με παραδείγματα για τα υποτιθέμενα αυτονόητα, που μόνο έτσι δεν είναι!!!

Σας ευχαριστώ από καρδιάς όλους σας και ιδιαίτερα κάποιους πολύ στενούς μου φίλους, που με βοηθούν να καταλαβαίνω όσα δεν μπορώ από μόνη μου!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 20 Απριλίου 2016 in Σκέψεις

 

Η χαρμολύπη μου…

Λένε ότι “το εξωτερικό είναι η αντανάκλαση του εσωτερικού” με την έννοια ότι οτιδήποτε βλέπεις έξω από εσένα, είναι ακριβώς αυτό που μεταφέρεις μέσα σε εσένα… Και ασφαλώς, δεν έχουν καθόλου άδικο…
Γιατί, πώς γίνεται για παράδειγμα ένας λυπημένος άνθρωπος να βλέπει τους άλλους χαρούμενους, την στιγμή που η ψυχολογική του κατάσταση έλκει και έλκεται από άλλους ανθρώπους, ανάλογους; Ή αντίθετα ένας χαρούμενος και ανεβασμένος να βλέπει τους άλλους στενοχωρημένους και πεσμένους για τον ίδιο λόγο;
Ή πώς ένας ζηλόφθονος να μην βλέπει τους άλλους ζηλιάρηδες; Από πού και ως που αναγνωρίζει αυτό το συναίσθημα στα πρόσωπα των άλλων και μάλιστα περιγράφει τις εκδηλώσεις του με τόσο μεγάλη ακρίβεια;
Ή πώς ένας φύσει τεμπελάκος να μην ονοματίζει τους άλλους έτσι, όταν τους βλέπει να κωλυσιεργούν έστω και για λίγο;

Άσχετα με ότι λέτε, σκέφτεστε ή αποδέχεστε, η αλήθεια είναι ότι όλοι (άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο) νομίζουμε ότι αυτό το χαρακτηριστικό που βλέπουμε στον άλλον άνθρωπο, εμείς δεν το έχουμε (θα έλεγα μάλλον γιατί είναι βαθιά κρυμμένο μέσα μας…)!!! Και για του λόγου το αληθές, θα σας περιγράψω το εξής απλό…
Εάν κάποιος δεν έκλεψε κάτι ξένο ΠΟΤΕ στην ζωή του, θα του ήταν εντελώς αδύνατο να χαρακτηρίσει τον άλλον “κλέφτη” … Γιατί ακόμα και η λέξη “κλεψιά” θα του ήταν άγνωστη σαν έννοια… Απλά θα έλεγε ότι ο τάδε πήρε αυτό το αντικείμενο για να το μελετήσει, να το περιεργαστεί, να το αντιγράψει κλπ, κλπ… Δεν θα έλεγε ότι το πήρε για να το καρπωθεί δια παντός, χωρίς την διάθεση να το επιστρέψει ποτέ εκεί από όπου το πήρε…
Τα παραδείγματα, άφθονα καλοί μου φίλοι… Όρεξη να έχουμε…

Οπότε επανερχόμενη στον τίτλο του θέματός μου, θα πω ότι η χαρμολύπη μου προέρχεται από δύο λόγους…
Ο πρώτος είναι γιατί βλέπω πολλή ασχήμια γύρω μου που με στενοχωρεί πολύ… Ανθρώπους κακεντρεχείς και κακομούτσουνους, γεμάτους ελαττώματα, που δυστυχώς δεν τα βλέπουν, ενώ ΕΓΩ τα βλέπω όλα και μάλιστα δεν πέφτω έξω σε τίποτα… ΑΥΤΗ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!!!
Και ο δεύτερος είναι γιατί βλέπω πολλή ομορφιά γύρω μου που με χαροποιεί σε μεγάλο βαθμό… Ανθρώπους καλοκάγαθους και συμπαθέστατους, γεμάτους αρετές, που δυστυχώς δεν τις αντιλαμβάνονται, ενώ ΕΓΩ τις βλέπω όλες και μάλιστα δεν πέφτω έξω σε τίποτα… ΚΑΙ ΑΥΤΗ επίσης ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ!!!

Εάν συμβαίνει και με εσάς το ίδιο, ΠΟΥ ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ (άσχετα και αν δεν το έχετε παρατηρήσει), τότε απλά σκεφτείτε πόσα από τα ελαττώματα που βλέπετε θα θέλατε να ελαχιστοποιήσετε μέχρι τελικής εξαφάνισής τους και πόσες από τις αρετές θα θέλατε να αυξήσετε σε ποσότητα και ποιότητα!!!

Και ψάξτε φίλοι μου να μάθετε τους τρόπους για να το κάνετε!!! Γιατί για όλα υπάρχει η σχετική μεθοδολογία και η επίτευξη του σωστού αποτελέσματος πραγματοποιείται μόνο με την εφαρμογή της… Τίποτα δεν χαρίζεται και τίποτα δεν διορθώνεται ως δια μαγείας… Ο κόπος και ο χρόνος που θα επενδύσουμε σε αυτήν την προσπάθεια, θα είναι ευθέως ανάλογοι των ανταμοιβών που θα αποκτηθούν!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 16 Απριλίου 2016 in Σκέψεις

 

Ουαί ημίν και υμίν…

Όσο και να το ωραιοποιήσεις το θέμα άνθρωπέ μου, δεν παύει να είναι κτηνοβάτης…
Και μετά σου λέει ότι δεν υπάρχει η μετεμψύχωση… Μα από πού την έφερες στον ψυχισμό σου αυτήν την εμετική παρεκτροπή από σχεδόν τα γενοφάσκια σου;
Έρωτα με ένα δελφίνι, έρωτα με ένα σκύλο, έρωτα με ένα αντικείμενο, έρωτα με… Και μετά σου λέει να σέβεσαι την διαφορετικότητα… Μήπως έχασε και η λέξη ‘σεβασμός’ την έννοια της;
Πώς είπατε;
Εάν δεν σεβαστώ την διαφορετικότητα, θα είμαι ρατσίστρια;
Χίλιες φορές, ναι!!!
Γιατί νομίζω ότι εάν κάποιοι έχουν ξεφύγει εντελώς, μα εντελώς λέμε, εγώ γιατί θα πρέπει να ακολουθώ αυτόν τον παραλογισμό για να δείχνω ότι είμαι “in”…; Ανάθεμα και αυτήν την λέξη…
Τι σκ…..ά σημαίνει ‘in’;
Να λέω δεν πειράζει…; Δεν βαριέσαι…; Δεν έγινε και τίποτα…; Μόνο και μόνο για να μην κακιώσω και εναντιωθώ στην κατηφόρα που έχουν πάρει τα πράγματα και που σταματημό δεν έχει;
Έλεος…

Το θέμα έχει ως εξής είτε σας αρέσει, είτε δεν σας αρέσει…
Το Εγώ-ελάττωμα ή μάλλον τα Εγώ-ελαττώματα έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις μέσα στον καθένα από εμάς και λόγω της συνεχούς δράσης τους μέσα στον ψυχισμό μας, συμπαρασύρουν όλο και περισσότερους κακόμοιρους που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να κρατήσουν κάποιες ηθικές, αναλλοίωτες στον χρόνο, αξίες!!!
Αξίες αναμφισβήτητες που υπάρχουν ακόμα, αλλά τείνουν να ελαχιστοποιούνται από τα απανωτά τσουνάμι του εκφυλισμού του είδους μας!!!

Τι άλλο να πω… Κρατηθείτε αδέλφια μου!!! Δεθείτε σφικτά στο κατάρτι και κλείστε τα αυτιά σας στις Σειρήνες που όλα τα βλέπουν απολύτως φυσιολογικά…
Δεν είναι όλα φυσιολογικά καλοί μου φίλοι!!! Προσέξτε!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 15 Απριλίου 2016 in Σκέψεις

 

Κατάντια…

Έτσι το λέω εγώ, εάν μου επιτρέπετε και δεν το παίρνω πίσω…

Μα τι έχουμε πάθει επιτέλους;
Στο όνομα της συμπόνιας, μήπως αρεσκόμαστε (και μόλις και μετά βίας το παίρνουμε είδηση…) στον πόνο και στην βία;
Μήπως “διψάμε για αίμα” και δεν το έχουμε καταλάβει;
Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσω τα χιλιάδες like σε δημοσιεύσεις αυτού του στυλ και περιεχομένου;
Γιατί να πρέπει να είσαι άρρωστος και μέσα στην ταλαιπώρια για να προσελκύεις γνωστούς και άγνωστους σε ενδείξεις συμπαράστασης και περισσής συμμετοχής;
Όχι φίλοι μου, δεν κακιώνω… Απλά απορώ…

Γράφει ο άλλος…
Έχω πυρετό, 1.500 like…
Έκανα εγχείρηση, 50.000 like…
Έχω κρίσεις πανικού, 200.000 like…
Είμαι πότης, 500.000 like…
Χώρισα και δεν το μετάνιωσα, 3.000.000 like…

Και γράφει και ο άλλος…
Είμαι καλά, 50 like…

Καλά βρε άνθρωποι… Είμαστε με τα καλά μας; Τι στα κομμάτια μας συμβαίνει;
Μήπως ζητάμε συμπαραστάτες στην κακομοιριά μας;
Μήπως με το να δείχνουμε ότι λυπόμαστε τους άλλους, ξεχνάμε τα δικά μας προβλήματα;
Μήπως, ενώ θα έπρεπε να φροντίζουμε για την ίαση των δικών μας ασθενειών, ασχολούμαστε με τους άλλους με την έννοια μίας κακώς εννοούμενης θυσίας και αγάπης προς τον πλησίον μας;
Μήπως με την δήλωση της παρουσίας μας στον έξω κόσμο, αφήνουμε ξέφραγο αμπέλι τον έσω κόσμο που η αρμονία του θα έπρεπε να είναι υψίστης προτεραιότητας;

Δεν αντιλέγω… Ο Χριστός είπε να δίνουμε όχι από το περίσσευμά μας, αλλά από το υστέρημά μας, αλλά…
Πόσο και πόσοι εξ ημών και υμών το έχουν καταλάβει αυτό και τι ακριβώς έχουν καταλάβει;
Γιατί, εάν πίσω από την υπερβάλλουσα προσφορά και το υπερμέγεθες ενδιαφέρον υποβόσκει μία πιθανή ανωτερότητα του τύπου “Εγώ δεν είμαι έτσι, εγώ δίνω, εμένα δεν μου συμβαίνει…”, τότε λυπάμαι πραγματικά, αλλά την έχουμε πατήσει φίλοι μου για τα καλά!!!

Τελικά νομίζω ότι είναι θέμα ισορροπίας, όπως όλα!!!
Όμως, σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε, η αναζήτηση της ισορροπίας ξεκινά από μέσα και εκτείνεται προς τα έξω και όχι το αντίθετο, όπως πολλάκις συμβαίνει!!!
Και επειδή η ισορροπία προϋποθέτει αυτογνωσία και αλλαγή, η οποία προϋποθέτει αυτοπαρατήρηση και η οποία προϋποθέτει συγκέντρωση, βρείτε μου κάποιον που να είναι συγκεντρωμένος σε ό,τι κάνει!!!
Και τότε εγώ θα πάψω να απορώ, παρασέρνοντας και εσάς στις σκέψεις μου!!!

 
4 Σχόλια

Posted by στο 14 Απριλίου 2016 in Σκέψεις

 

Διάλλειμα στο διάλλειμα…

Καλησπέρα αγαπημένοι μου φίλοι!!!
Είπα να κάνω ένα διαλλειμάκι με αρκετή διάθεση για προσωπική ανασυγκρότηση!!! Και σας το έχω ήδη πει…
Θα διακόπτω όμως εάν μου προκύπτει κάτι σημαντικό … Όπως χθες βράδυ στο όνειρό μου…
Ευρισκόμενη σε ένα αρκετά μεγάλο ύψος από το έδαφος (σε ελεύθερη πτήση ασφαλώς), βλέπω έναν καλοκάγαθο σκύλο να δίνει ένα εξαιρετικό σάλτο από χαμηλά και να με φτάνει!!!!!!!!!
Αφού κάθισε απαλά στον αυχένα μου, άρχισε να τρίβεται επάνω μου χαρούμενος, περιβάλλοντάς με με ζεστασιά, σαν να ήταν ο καλύτερός μου φίλος!!!
Όμορφο όνειρο, που θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας!!!
Καλή μας συνέχεια φίλοι μου!!!

girl-flying

 
Σχολιάστε

Posted by στο 13 Απριλίου 2016 in Σκέψεις

 

Γεια σας!!!

Θα κάνω ένα διάλλειμα ολίγων ωρών ή ημερών ή εβδομάδων, ή…
Ειλικρινά δεν ξέρω ακόμα…
Πάντως σίγουρα θα μου λείψετε…
Οπότε, να πούμε εις το επανιδείν;
Να πούμε, να πούμε!!!

ΔΙΑΛΛΕΙΜΑ

 
Σχολιάστε

Posted by στο 9 Απριλίου 2016 in Σκέψεις

 

Αμάν με αυτά τα καλώδια της ΔΕΗ…

Έχουν αρχίσει να με εκνευρίζουν αφάνταστα… Κάθε φορά που πάω να δώσω σάλτο προς τα επάνω, να και ένα καλώδιο ξεφυτρώνει μπροστά στον δρόμο μου για να με εμποδίσει…
Και άντε να κάνω ελιγμούς και άντε φρεναρίσματα…
Πείτε μου… Έχω άδικο; Αχαχαχα!!!
Ο λόγος για τα ονειρικά πετάγματα και πάλι!!! Μετά από δύο μήνες έλλειψης, χθες βράδυ έκανα πάλι “τα δικά μου”!!!
Παιχνίδια πολλά στον αέρα, περπατήματα κανονικά πάνω από το έδαφος (γύρω στα 30 εκατοστά) για αποφυγή λερωμάτων, ελιγμοί με εκπληκτικές ταχύτητες και κάτι νέο που δεν το είχα ξανακάνει!!!
Να το πω; Θα το πω…
Κρυβόμουν οριζοντιωμένη κάτω από ένα κρεβάτι, χωρίς να στηρίζομαι πουθενά… Στον αέρα που λέμε!!!
Καλά… Το τι μπορεί να κάνει κάποιος στον ύπνο του δεν λέγεται… Δοκιμάστε και διασκεδάστε!!!

Απλά αυτό που έχω να τονίσω και πάλι είναι το εξής:
Όση και να είναι η χαρά μου σήμερα το πρωί ξυπνώντας και η ευεξία που αισθάνομαι, άλλη τόση είναι και η λύπη μου που τα πετάγματα αυτά συνεχίζουν να είναι ΜΗ Συνειδητά…
Γιατί άλλο να περνάς καλά και άλλο να έχεις στόχο το ξύπνημα μέσα στον ύπνο!!! Άλλο τα παιχνίδια και άλλο τα Συνειδητά Αστρικά ταξίδια!!!
Τι να κάνω όμως… Προς το παρόν αρκούμαι με αυτό… Και ίδωμεν… Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…
Αλλά ξέρω πολύ καλά ότι δεν αρκεί μόνο να ελπίζω… Οφείλω να εντατικοποιήσω την προσπάθεια κατά της διάρκεια της ημέρας!!! Φαντασίες και χαζολογήματα κομμένα Ηρώ… Αμάν πια!!!

4949518687_c8f0654cda_b

 
Σχολιάστε

Posted by στο 4 Απριλίου 2016 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: