RSS

Monthly Archives: Ιουνίου 2016

Καλό καλοκαίρι!!!

Αργά και απαλά μία αφόρητη δίψα αναδύεται μέσα μου!!!
Πώς να αντισταθώ;
“Οφείλω” να αφουγκραστώ την ενδόμυχη κραυγή…
Νιώθω την αγωνία της για νέες, άγνωστες πτυχές ζωής…
Δεν ξέρω που, πως και γιατί… Δεν ξέρω τίποτα…
Θα αφεθώ…
Σε αυτό που Είμαι…
Αυτό ξέρει!!!

13418985_264673233893240_4914129740071640176_n

 
Σχολιάστε

Posted by στο 14 Ιουνίου 2016 in Σκέψεις

 

Η Μαρίτσα η δασκάλα…

Ξανακτυπά…
Μετά από τρείς απόπειρες στο παρελθόν, σιώπησα σαν “Μαρίτσα δασκάλα”…
Όμως τώρα, έχω την υποχρέωση να “ξανακτυπήσω” για να απολογηθώ… Σε όλους εσάς, γιατί σας θεωρώ καλούς φίλους και εμπιστεύομαι την κρίση σας…

Πριν κάποιο διάστημα (γύρω στο έτος, αν θυμάμαι καλά) κάποια αγαπημένη φίλη με μπλόκαρε στο facebook και με το δίκιο της… Αφού έγραψε χαρακτηριστικά ότι η Ηρώ η “Δασκάλα” έκανε αυτό και το άλλο και μπλα… μπλα… μπλα…
Τότε είχα παραξενευτεί που το διάβασα, γιατί θεωρούσα ότι ποτέ, αν μη τι άλλο, δεν το είχα παίξει Δασκάλα με την έννοια που μου δόθηκε…
Σήμερα όμως, επανεξετάζοντάς το θέμα (και μην μου πείτε: «περσινά ξινά σταφύλια», γιατί αυτό το γνωμικό δεν ισχύει για όσους ασχολούνται με την έρευνα του εαυτού τους…) διαπίστωσα την αλήθεια του χαρακτηρισμού της!!!

Έχω παρατηρήσει λοιπόν ότι έχω δύο ειδών εμπειρίες ως δασκάλα, από τις οποίες δυσκολεύομαι να αποστασιοποιηθώ…
Η πρώτη, αφορά την 30ετή και βάλε εμπειρία μου στα σχολεία, με τους μαθητές όλων των ηλικιών… Από 13 έως 83 ετών!!!
Και η δεύτερη, αφορά την εμπειρία που απέκτησα κάνοντας διαλέξεις δια ζώσης, με θέμα την Αυτογνωσία!!!
Και στις δύο περιπτώσεις, μπορώ να πω ότι σε σχέση με τους υπόλοιπους, ήμουν η «αυθεντία», τίτλος που κατά τα άλλα απεχθάνομαι… Εννοώ εδώ σαν αυθεντία, την μεγαλύτερη γνώση του αντικειμένου σε σχέση με τους υπόλοιπους…
Αν και αυτό ήταν ένα γεγονός, θεωρώ ότι θα έπρεπε να έχω απαλλαγεί από τον υποτιθέμενο τίτλο μετά το πέρας των δύο παραπάνω ασχολιών μου… Έτσι δεν είναι;
Εγώ λοιπόν, όχι μόνο δεν απαλλάχθηκα, αλλά συνέχισα και συνεχίζω να «διδάσκω» προκαλώντας ενίοτε τους άλλους (όπως στο παράδειγμα που προανέφερα) και με τον ιδιαίτερο τρόπο μου, έχω δημιουργήσει ένα κοινό που δέχεται τις απόψεις μου και δεν τις αμφισβητεί………
Βέβαια ποτέ δεν είπα ότι είμαι δασκάλα, ούτε και το εννόησα, αλλά ούτε και μου αρέσει να το διαβάζω ή να το ακούω…

Όμως… Αναρωτιέμαι…
Πόσο επιτρέπω στους άλλους να μην γνωρίζουν;
Πόσο τους επιβάλλω τις απόψεις μου;
Πόσο τους πιπιλίζω το μυαλό με τις θεωρίες μου;
Πόσο τους αποδέχομαι σαν ίσος προς ίσον;
Πόσο τους κριτικάρω όταν δεν καταλαβαίνουν;
Πόσο τους «βαθμολογώ» με τα σχόλιά μου;
Πόσο τους εκλαμβάνω σαν ειδήμονες;
Πόσο είμαι σε θέση να μαθητεύω δίπλα τους;
Και…
Στην τελική, πόσο μπορώ να μην ταυτίζομαι με εμένα; Με τον τίτλο Μου; Με τα προσόντα ΜΟΥ; Με την καλοσύνη ΜΟΥ; Με την επιείκεια ΜΟΥ; Με την εξυπνάδα ΜΟΥ; Με την τιμιότητά ΜΟΥ;…
Βάλτε όλα του ΜΟΥ… Έχω από όλα, ζωή να ‘χω………
Και μη χειρότερα…

cf80cebfceb9ceb7cebcceb1

 
5 Σχόλια

Posted by στο 11 Ιουνίου 2016 in Σκέψεις

 

Μισητή καλημέρα…

Και γιατί μισητή; Γιατί σήμερα το πρωί έπεσα “τυχαία” πάνω σε κάτι…
Αυτό το κάτι, αν και είναι μία πασίγνωστη τακτική για τους Έλληνες απανταχού (και όχι μόνο…), δεν παύει να μου δημιουργεί έκπληξη και μία γεύση κατσαρίδας στο στόμα…

Εδώ και περίπου ένα χρόνο έχω αλλάξει τόπο κατοικίας και είμαι πολύ χαρούμενη γιατί μου έχουν προσφερθεί σχεδόν όλα όσα πάντοτε αναζητούσα και δεν είχα!!!
Σήμερα το πρωί λοιπόν, θέλοντας να πληροφορηθώ κάτι περισσότερο πάνω σε ένα άρθρο που διάβασα εχθές για τους ιθύνοντες του νέου τόπου κατοικίας μου, έπεσα πάνω σε ένα καταιγισμό συκοφαντιών και δικαστικών πρακτικών μεταξύ τους, που μου θύμισε για άλλη μια φορά το θέμα των Εγώ-ελαττωμάτων…

Αγαπημένοι μου αναγνώστες… Προσέξτε καλά τι θα σας πω…
Από την στιγμή που όλοι έχουμε Εγώ-ελαττώματα, είναι σχεδόν αδύνατο να ζούμε αρμονικά και συμφιλιωμένα, ακόμα και αν μας βάλλουν στον Παράδεισο…
Γιατί:
Πώς είναι δυνατό να φύγει κάποιος από την δική του «σωστή» άποψη, αφού ΜΟΝΟ αυτήν βλέπει;
Πώς είναι δυνατό να επωμιστεί το δικό του μερίδιο ευθύνης, αφού αυτός ΔΕΝ φταίει ποτέ σε τίποτα;
Πώς είναι δυνατόν να πάψει να κοιτάει την ζωή μέσα από το «μακαρόνι» που έγραψε ο σύζυγός μου εχθές και αναδημοσίευσα;
Πώς είναι δυνατόν να δεχθεί ότι ο άλλος, ο κάθε άλλος δεν έχει σαν σκοπό να τον κοροϊδέψει, όταν ο ίδιος ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΙ ΑΣΥΣΤΟΛΑ όσους δεν του μοιάζουν, σε σχέση με την «φανταστική» εικόνα που αυτός έχει για τον εαυτόν του;
Πώς είναι δυνατόν να ξεφύγει από την κακοτυχία που τον κυνηγά, αφού ΑΥΤΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ προκαλεί την μοίρα του ασχολούμενος με ίντριγκες και ανάξια και ανίερα λόγια;
Πώς είναι δυνατόν να δει την πραγματικότητα αφού τα μάτια του είναι καλυμμένα με πέπλα φαντασίας;

Και πώς είναι δυνατόν εγώ να πάψω να μιλάω για την Αυτογνωσία και την Αυτοπραγμάτωση, αφού είναι ο μόνος δρόμος που θα μας απαλλάξει από την τύφλα και από τον ύπνο μας;

pic-img-7

 
2 Σχόλια

Posted by στο 9 Ιουνίου 2016 in Σκέψεις

 

Το μακαρόνι και τα 99 χρόνια

Ο σύζυγός μου ο Μιχάλης με τους πολλούς και διακριτικούς αναγνώστες γράφει άρθρα που αξίζουν πραγματικά να διαβαστούν!!!
Κάθε κάποτε τα άρθρα του εμφανίζονται με βαρύγδουπα ονόματα λόγω κλοπής ασφαλώς… (άλλο με το όνομα καθηγητή Πανεπιστημίου, άλλο με του τάδε διακεκριμένου οικονομολόγου, άλλο με του τάδε γνωστού και αγαπημένου παρουσιαστή και άλλο με του τάδε εσωτεριστή…)!!!
Το δυστύχημα είναι όταν του τα γνωστοποιούν και καλά για ενημέρωση… Εκεί απλά χαμογελάει με συγκατάβαση…

Μιχάλης

Κάθε τόσο τυχαίνει να διαβάσω κάποιο κείμενο για την κατάσταση του Ελλαδιστάν.
Πραγματικά μένω έκπληκτος από την τεράστια κενότητα των «επιστημόνων» γενικώς και των κειμένων τους. Κοιτάνε ένα γεγονός και το περιγράφουν μέσα από μία απίστευτα στενή οπτική γωνία.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 792 επιπλέον λέξεις

 
Σχολιάστε

Posted by στο 8 Ιουνίου 2016 in Σκέψεις

 

Υπερβολική δόση…;;;

Αν και τα πάντα είναι σχετικά…
Αν και τα πάντα είναι υποκειμενικά…
Αν και τα πάντα είναι προσωπικά…

“Ουκ εν τω πολλώ το ευ”, έλεγαν κάποτε οι αρχαίοι μας…
Ο τάδε διάσημος έφυγε από την ζωή λόγω υπερβολικής δόσης ναρκωτικών… Και ο άλλος λόγω υπερβολικής δόσης άγχους… Και ο άλλος στενοχώριας… Και ο άλλος φαγητού… Και ο άλλος χαράς… Και ο άλλος θυμού… Και ο άλλος ζήλειας… Και ο άλλος…
Και όλοι μαζί… Από υπερβολική δόση ΤΑΥΤΙΣΗΣ!!!

Τι σημαίνει ταύτιση; Σημαίνει να γίνεται κάποιος το-αυτό… Το-ίδιο… Το ίδιο με το αντικείμενο του ενδιαφέροντός του…
Δηλαδή με λίγα λόγια και απλά, να χάνει την ταυτότητά του, γινόμενος ίδιος με οτιδήποτε…
Πείτε μου εσείς που διαβάζετε τώρα, έτσι από μακριά, έτσι που τίποτα άλλο δεν σας απασχολεί αυτήν την μοναδική στιγμή…
Πόσο συνετό είναι να συμβαίνει αυτό σε κάποιο έλλογο ον;;;
Ή μήπως δεν είμαστε έλλογα όντα; Ή μήπως στην πορεία της αλλόκοτης και άλογης ζωής μας έχουμε χάσει κάθε ίχνος λογικής;;;

Να ΕΠΙΤΡΕΠΩ στον εαυτόν μου να κυλιέται μέσα στον βούρκο των ναρκωτικών, της θλίψης, της λαιμαργίας, του θυμού, της ζήλειας, της υπερηφάνειας, της εγωλατρίας κλπ…
Να ΕΠΙΤΡΕΠΩ στον εαυτόν μου να γίνεται Ένα με αυτά…
Πόσο χαμένο είναι πια το παιχνίδι της ζωής μας;;;
Πόσο πια;;;

photo

 
1 σχόλιο

Posted by στο 4 Ιουνίου 2016 in Σκέψεις

 

Άγχος μου!!! Λατρεία μου!!! Μην με εγκαταλείπεις…

Μαράζι το ‘χω να βρω κάποιον που να μην έχει άγχος για οτιδήποτε… Άγχος για το σήμερα και το αύριο, άγχος για το τώρα και για το μετά… Άγχος, αλλά και αγωνία στο κόκκινο, για να προλάβει… Να προλάβει να μετατραπεί σε σκόνη μία ώρα αρχύτερα………

Το δυστύχημα ξέρετε ποιό είναι αγαπημένοι μου φίλοι;
Όχι τόσο το παρόν άγχος και το κυνήγι του χρόνου που όλο και λιγοστεύει, αλλά το εξής «παράδοξο, κουφό και τραγελαφικό»!!!
Όταν φτάνει η πολυπόθητη στιγμή, να ξεκουραστούμε και να απολαύσουμε τους καρπούς των κόπων και των χρόνων μας, τότε… Τότε… Ωωωω Μοντιέ!!!
Τότε καλοί μου φίλοι, αρχίζουμε να ψαχνόμαστε… Να ψαχνόμαστε να γεμίσουμε τα κενά που μας άφησαν οι προηγούμενες αγχωτικές μας δραστηριότητες, με νέες δραστηριότητες, δήθεν πιο ευχάριστες, δήθεν πιο απαραίτητες, δήθεν πιο ικανοποιητικές… Που καταλήγουν και αυτές με μαθηματική ακρίβεια και ασυζητητί σε ένα νέο αγχωτικό κυνήγι… Στο κυνήγι μιας νέας ανάγκης και ίσως και μιας νέας απόλαυσης!!!

Και σου λέει ο άλλοτε επιχειρηματίας και νυν αργόσχολος:
“Έχω να συμμετάσχω στον τάδε σύλλογο για τα δικαιώματα των… ή έχω να αγοράσω το τάδε σκάφος για τις εξορμήσεις μου στο… ή έχω να συγκεντρώσω τους τάδε φίλους για το παιχνίδι στο…” ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΓΧΟΣ!!!

Και σου λέει η άλλοτε Μαίρη η Παναγιωταρά, μια εργαζόμενη γυναίκα, μια καλή νοικοκυρά (που λέει και το αξέχαστο άσμα) και νυν αργόσχολη συνταξιούχα:
“Τώρα πια μπορώ να καθαρίζω το σπίτι πιο επισταμένα, με μεγαλύτερη φροντίδα… ή δεν μπορώ να αφήσω το εγγόνι σε αυτήν, που φαίνεται ότι τίποτα δεν την απασχολεί… ή επιτέλους να δω και λίγη (γύρω στις 6-8 ώρες…) τηλεόραση…” ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΓΧΟΣ!!!

Τα συμπεράσματα δικά σας!!!

origin_536081022

 
2 Σχόλια

Posted by στο 1 Ιουνίου 2016 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: