RSS

Monthly Archives: Δεκέμβριος 2016

Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Ερώτηση-σταθμός της παιδικής μας ηλικίας!!!
Μα όταν η ηλικία σου πλησιάζει την ηλικία του Σύμπαντος, τι έχεις να απαντήσεις;
Γεννήθηκες ξανά και ξανά, μεγάλωσες, ωρίμασες…
Και τώρα η ώρα της επιστροφής στην Πηγή κοντοζυγώνει…
Και εγώ δεν είμαι ακόμα έτοιμη…
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μέχρι τώρα δεν ήμουν έτοιμη…
Και πάντα έλεγα στον εαυτό μου… Εντάξει μωρέ… Έχεις χρόνο…
Γιατί δεν ήθελα να επιστρέψω, στην ίδια κατάσταση που πρωτοξεκίνησα… Αγνοούσα και αφελής…
Ήθελα, δεν ήθελα, τι σημασία έχει…
Αυτή είμαι…
Δεν έχω ούτε μία απάντηση στα παρακάτω βασικά ερωτήματα:
-Ποιοι είμαστε;
-Από πού ερχόμαστε;
-Προς τα πού πάμε;
-Για ποιο λόγο ζούμε;
-Εξ’ αιτίας τίνος ζούμε;…

Διανοητικές απαντήσεις, πολλές… Αλλά ούτε μία, δική μου, Ουσιαστική, Συνειδητή!!!
Εμπειρίες, πολλές… Αλλά εκεί έμειναν… Ο ύπνος της Συνείδησης καλά κρατεί, ο χρόνος για Συνειδητές προσπάθειες στενεύει και για θεληματικές ταλαιπωρίες ούτε λόγος…

Η Α-λήθεια με περιμένει, αλλά εγώ δεν θα την ζω… Γιατί δεν θα την έχω γνωρίσει, ούτε θα την έχω ζήσει στον εξαιρετικά μεγάλο χρόνο που μου προσφέρθηκε αφειδώς από το Σύμπαν…
Αθώα θα επιστρέψω βέβαια, μετά από όλα όσα η Φύση με την ακρίβεια της ζυγαριάς μου αφαιρέσει από πάνω μου!!! Θα πονέσω, θα ταλαιπωρηθώ, αλλά θα απαλλαγώ από όλα τα βάρη…

Αλλά θα είμαι μία αθώα, τυφλή ύπαρξη, που δεν θα μπορώ να μετέχω στην Δημιουργία, γιατί ποτέ δεν το είχα σαν Σκοπό!!!
Γιατί, αν πραγματικά το είχα, δεν θα άφηνα να φύγουν μέσα από τα χέρια μου τόσες χιλιάδες χρόνια… Ουσιαστικά αδιαφορώντας για το Μεγαλείο του Δημιουργού… Επαναπαυόμενη σε όσα κάθε φορά μου έδινε και καταναλώνοντάς τα άσκοπα σε δραστηριότητες κατωτέρων επιπέδων…
Το φυσικό επίπεδο είναι το σχολείο μου… Τίποτα δεν έμαθα εκεί… Επανάληψη στην επανάληψη, παράσταση στην παράσταση, στο ίδιο έργο θεατής και ηθοποιός ταυτόχρονα…
Όσο για το Αστρικό, το Διανοητικό και το Αιτιατό επίπεδο, το λίγο που τα επισκέφτηκα, κατάλαβα ότι ήταν υπαρκτά μεν, αλλά όχι για τις δικές μου ικανότητες…
Γιατί “Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία” και εγώ δεν έχω ούτε το ένα, ούτε το άλλο!!!

Μα, ακόμα ελπίζω…
Γιατί;
Γιατί η ελπίδα είναι ακόμα ζωντανή!!!

Με αυτό το άρθρο-εξομολόγηση σταματώ τις αναρτήσεις μου για το 2016!!!
Εις το επανιδείν!!!

%ce%b7

 
4 Σχόλια

Posted by στο 16 Δεκεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Απέχει παρασάγγας…

Η έκπληξη καλοί μου φίλοι είναι ένα υπέροχο συναίσθημα που σπάνια συμβαίνει στους ενήλικες, αλλά συχνά στα παιδιά!!!
Και ξέρετε γιατί;
Γιατί οι ενήλικες νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, τα έχουν όλα οργανωμένα και ταξινομημένα μέσα στο κεφάλι τους και έτσι το κάθε τι καινούργιο που πέφτει στις αισθήσεις τους το κατατάσσουν άμεσα σε κάποια ομάδα από τις ήδη γνωστές…
Έτσι δεν αφήνουν κανένα περιθώριο νέας γνώσης, αλλά ούτε και της έκπληξης που δημιουργεί αυτή!!!
Αντίθετα τα παιδιά, αφού δεν έχουν υποστεί ακόμα αυτήν την οργανωτική διαδικασία, εκπλήσσονται με κάθε τι νέο!!!
Και όχι τίποτα άλλο, αλλά είναι τόσο υπέροχο αυτό το συναίσθημα που μας συμπαρασύρει και έτσι γινόμαστε άθελά μας και εμείς παιδιά… Για λίγο!!!
Βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που ως γνωστό, επιβεβαιώνουν τον κανόνα…
Μία τέτοια εξαίρεση αποτελώ και εγώ (όπως και μερικοί άλλοι), κάθε κάποτε… Αν και είμαι αρκετά μεγάλη ηλικιακά, είναι φορές που από άποψη παιδικότητας ξεπερνάω ακόμα και τα μωρά…
Ηλίθια είσαι, είναι η πρώτη σκέψη που μπορεί να περάσει από το μυαλό κάποιου…
Ηλίθια δεν είμαι, αλλά ούτε και ιδιαίτερα εύστροφη… Και αυτό το λέω, γιατί έχω συναντήσει περιπτώσεις εύστροφων ανθρώπων με μυαλά-ξουράφια που λένε, που πραγματικά τους βγάζω το καπέλο!!!
Πάντως συγγενείς και φίλοι με χαρακτηρίζουν έξυπνη…
Παρόλα αυτά οι “επιθέσεις” έκπληξης είναι πολλές επάνω μου…

Μία από αυτές είναι και η πρόσφατη “επίθεση” που υπέστην όταν αντιλήφθηκα την απόσταση που χωρίζει την θεωρία από τη πράξη!!!
Επιτρέψτε μου να πω ότι η μονάδα μέτρησης παρασάγγας απέχει παρασάγγας από αυτήν…
Ξέρετε τι είναι να έχεις απέναντί σου ένα άτομο…
Απόλυτα ειλικρινές, τόσο που να αισθάνεσαι ιερόσυλος να το αμφισβητήσεις, γεμάτο σοφία από τις γνώσεις του, από την ακρίβεια των λογισμών και των συλλογισμών του, από την δεινή του ικανότητα να ερμηνεύει με ακρίβεια εκατομμυριοστού όλες τις απορίες, με πλήρη γνώση της κατάστασής του, τόση ώστε να μην υπάρχει πουθενά κενό άγνοιας…
Και παρόλα αυτά να αδυνατεί να πράξει το ελαχιστότατο από αυτά που διατυμπανίζει;
Όχι γιατί δεν μπορεί, όχι γιατί είναι φοβερά και τρομερά αυτά που οφείλει να κάνει, όχι γιατί δεν έχει τον τρόπο και την ικανότητα, όχι γιατί δεν έχει τον χρόνο και όλα τα μέσα στην διάθεσή του…
Αλλά…
Γιατί δεν θέλει!!!
Ιδού η έκπληξη!!!
Εδώ τα μάτια ανοίγουν διάπλατα, ο νους μπλοκάρει, η απορία ξεχειλίζει από παντού, τα λόγια μπερδεύονται στο στόμα, το χαμόγελο μένει αμήχανο, σχεδόν παγωμένο και η αίσθηση της ανημποριάς στο να προσφέρεις την οποιαδήποτε βοήθεια σε συνθλίβει…
Δεν θέλω σου λέει…
Αν και εσύ γνωρίζεις πολύ καλά ότι αυτός που δεν θέλει είναι κάποιος άλλος που μιλάει μέσα στο κεφάλι του, αν και αυτός ο ίδιος το γνωρίζει αυτό, δεν θέλει ούτε να το θυμάται, ούτε και να το αποδεχθεί…
Το θάβει στα πιο βαθιά σημεία του υποσυνειδήτου του, σκεπάζοντάς το με τόνους μπετό από πάνω, μη τυχόν και ξεμυτίσει και του χαλάσει την ησυχία του…

ΞΕΡΩ ΛΟΙΠΟΝ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΩ!!!
Ιδού η διαφορά της θεωρίας από την πράξη!!! Εδώ είναι!!!
Και συμβαίνει σε ΟΛΟΥΣ, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό…
Το θέμα δεν είναι να εφησυχάζουμε με την διαπίστωση ότι συμβαίνει σε ΟΛΟΥΣ, αλλά να αρχίσουμε, τουλάχιστον, (μιας και η αρχή είναι το ήμισυ του παντός), να κινούμαστε!!! Και ας στραβοπατάμε και ας κουτσαίνουμε και ας πέφτουμε και ας ξανακυλάμε και ας πονάμε και ας απογοητευόμαστε και ας…
Τουλάχιστον ας αρχίσουμε!!!
Καλή αρχή!!!

Brain

 
Σχολιάστε

Posted by στο 16 Δεκεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Από την “ενσώματη κουκκίδα”…

Είπε ο ΓΚΑΙΤΕ!!!
“O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν’ ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΝΑ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…”

Οπότε λέω εγώ η φτωχή…

Πονάω………
Για…
Τα θύματα…
Τους θύτες…
Τους βιαστές….
Τους ψυχανώμαλους…
Τους αναξιοπαθούντες…
Τους αξιοπαθούντες…
Τις εκπτώσεις στην ηθική…
Την αδιαφορία…
Τον ωχαδερφισμό…
Την αυτοϊκανοποίηση…
Το ξεπούλημα…
Την ματαιοδοξία…
Τον εγωισμό…
Την μνησικακία…
Τον πόνο………

Και ελπίζω!!!
Στον άνθρωπο, που Θέλει να γίνει ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!

el-greco

 
2 Σχόλια

Posted by στο 15 Δεκεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Ήμουν μία κουκκίδα επίγνωσης…

Δήλωσε ο νευροχειρουργός Εμπεν Αλεξάντερ, καθηγητής σε διάφορα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων και το Χάρβαρντ.
“Ήμουν μια κουκκίδα επίγνωσης χωρίς να κουβαλάω καμία από τις γήινες εμπειρίες μου, ούτε το σώμα μου…”
Πότε συνέβη αυτό; Στην διάρκεια μίας επιθανάτιας εμπειρίας που είχε ο ίδιος, όπου βίωσε αυτό που πραγματικά είμαστε!!! Αυτό που κάποιοι άλλοι (και εγώ) το έχουν βιώσει στην διάρκεια βαθιάς χαλάρωσης και διαλογισμού!!!
Τι λέτε να σημαίνει αυτό;
Προσωπικά, με βάση τις εμπειρίες που έχω, έχω αποδεχτεί πλήρως την άποψη ότι αυτό το υλικό περιτύλιγμά μας, το σώμα μας, δεν είναι τίποτα άλλο από συμπυκνωμένη ενέργεια και έτσι πρέπει να το εκλαμβάνουμε…
Και σαν τέτοιο, δεν είναι απαραίτητο να δίνουμε ολόκληρη την προσοχή μας σε αυτό, ιδιαίτερα εάν γνωρίζουμε ότι υπάρχουν και ενέργειες πιο λεπτοφυείς από τις οποίες είμαστε φτιαγμένοι!!!
Εάν θέλουμε να πάμε λίγο πιο μακριά από αυτό το σώμα, θα πρέπει να ξεκολλήσουμε την αντίληψή μας από όσα μέχρι τώρα θεωρούμε σταθερά και ακλόνητα!!!

Μη ταύτιση με το σώμα, με τις σκέψεις, με τα συναισθήματα, με τις δράσεις μας!!!
Μη ταύτιση με το μάτριξ του κόσμου μέσα στο οποίο ζούμε!!!
Μη ταύτιση ακόμα και με την επιθυμία να γνωρίσουμε την αλήθεια!!!

Αποστασιοποίηση από όλα!!!

Μία απόσταση που σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει αδιαφορία… Μία απόσταση απαραίτητη, που θα μας επιτρέψει να είμαστε παρατηρητές του εαυτού μας και των άλλων, έξωθεν και μακράν από τον εαυτό μας και τους άλλους!!!

Και εάν ρωτάτε πώς γίνεται αυτό, δεν έχετε παρά να μετακινήσετε την προσοχή σας στο βαθύτερο σημείο που υπάρχει μέσα σας και να προσπαθείτε να παραμένετε εκεί όσο περισσότερο σας είναι δυνατό…
Και αυτό να το κάνετε με όρεξη!!!
Και εξάσκηση στην εξάσκηση, ξανά και ξανά, οι εσωτερικοί “μύες” δυναμώνουν!!! Και στέκονται εκεί, χωρίς να παρασύρονται τόσο εύκολα…

Και έτσι γινόσαστε πιο ικανοί να βιώνετε πράγματα, που άλλοι μόνο τα διαβάζουν!!!
Καλή σας επιτυχία!!!

heaven_proof

 
Σχολιάστε

Posted by στο 14 Δεκεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Τα μελομακάρονα έγιναν… Η έμπνευση δεν περίμενε…

Έγραψα το σεντόνι μου σαν συνέχεια του προηγούμενου άρθρου μου και όσοι έχετε υπομονή μπορείτε να το διαβάσετε… Οι υπόλοιποι ας με συγχωρέσουν…

Επανάσταση και Επαναστάτες…
Τελικά, θα υπάρξουν κανόνες; Ποιος ξέρει… Ούτε εγώ, ακόμα…
Προς το παρόν, ας πούμε κάτι τις κουφό…
Οι περισσότεροι έχουμε ακούσει ότι το εξωτερικό είναι η αντανάκλαση του εσωτερικού…
Με βάση αυτό και με την ελπίδα ότι αν καταλάβουμε το εξωτερικό κομμάτι, θα μπορέσουμε να το συνδυάσουμε και με το εσωτερικό, ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει δίπλα μας στον κόσμο που μας περιβάλλει…
Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τους ανθρώπους θα δούμε να συμβαίνουν τα εξής παράλογα και τραγελαφικά…
-Άνθρωποι αναρχικοί και “επαναστάτες με αιτία” υποτίθεται, να είναι ακόλουθοι μιας ενδυματολογικής μόδας που τους κάνει να ξεχωρίζουν δεκάδες μέτρα μακριά…
-Άνθρωποι που ασχολούνται με την πολιτική στην επαναστατική της κατεύθυνση, να υποκύπτουν στο αντίπαλο “δέος”, με άνεση και διανοητική επιχειρηματολογία που πείθει, χωρίς ίχνος ενθύμησης των προηγούμενων ιδεών τους…
-Άνθρωποι συνειδητοποιημένοι άθρησκοι, με επαναστατικές και ριζοσπαστικές ιδέες περί μη ύπαρξης οτιδήποτε έξω από όσα αντιλαμβάνονται με τις 5 αισθήσεις τους, να κλαίνε γονυπετείς για άφεση αμαρτιών…
-Άνθρωποι που υποτίθεται είναι ελεύθεροι από δεσμά παντός είδους, να εγκλωβίζονται σε μία σχέση και να μην μπορούν να ξεμπλέξουν, αλλά ούτε και να το θέλουν…
-Άνθρωποι ανησυχούντες και ψαγμένοι γενικά προς όλες τις κατευθύνσεις, να πείθονται εύκολα και να γίνονται ακόλουθοι κάποιου άλλου ψαγμένου που οι ίδιοι θαυμάζουν…
-Άνθρωποι συνειδησίες εργένηδες (και όχι αντίρρησης- Ουπς… Αντιρρησίας συνείδησης, είναι το σωστό…) και μοναχικοί, να έχουν δεκάδες διαδικτυακούς φίλους και φίλες ή ακόμα να παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια με άλλες τόσες δεκάδες άτομα…
-Άνθρωποι εσωτεριστές, με την επαναστατικότητα σαν σημαία τους, να καταναλώνονται σε εκδηλώσεις συντηρητικού τύπου, χωρίς ίχνος ανάμνησης του σκοπού που πρεσβεύουν…
-Άνθρωποι που ασχολούνται με την αδέσμευτη δημοσιογραφία, έγκριτοι και αποδεκτοί από το κοινό, να προβάλλουν αποκλειστικά μόνο όσα τους επιβάλλουν άνωθεν…
Άνθρωποι… Άνθρωποι… Άνθρωποι…
Επαναστάτες;;;

Και πάλι Επανάσταση;
Μακάρι να ξέραμε τι σημαίνει επανάσταση και ας μην την ακολουθούσαμε ποτέ…
Γιατί αν πεις ότι “Ο επαναστάτης δεν ακολουθεί κανόνες”, αυτό από μόνο του είναι ένας κανόνας!!!

Επαναστάτης είσαι:
Εάν η στάση σου είναι προς τα επάνω… Επάνω, που;
Εάν δεν συμβιβάζεσαι με τα καθιερωμένα… Ποια καθιερωμένα;
Εάν είσαι ανεξάρτητος… Από ποιά εξάρτηση;
Εάν δεν ακούς κανέναν… Ούτε τον εαυτό σου;
Εάν είσαι αδέσμευτος… Και από τα δεσμά σου;
Εάν θεωρείς ότι είσαι μοναδικός… Μοναδικός και μόνος;
Εάν μόνο εσύ “Όλα τα σφάζεις κι όλα τα μαχαιρώνεις”… Αντέχεις και τον πόνο;
Εάν δεν ανήκεις σε καμία ομάδα… Ούτε και φαντασιακά;

Εάν συνεχίζεις και διαβάζεις… Μα πόση επανάσταση πια;

Εάν… Εάν… Εάν…
Και εγώ… Εάν είχα γένια, θα ήμουν παπάς!!!

Και ξανά μανά Επανάσταση;
-Και καλά βρε Ηρώ, δεν θα πάρεις θέση; Ξεκάθαρη θέση πάνω σε αυτό το φλέγον ζήτημα;
-Αποκλείεται… Γιατί αν πάρω θέση, εκτός ότι θα την άλλαζα τάχιστα, αφού μου αρέσουν πολύ οι αλλαγές, θα κινδύνευα να καώ κιόλας, ακόμα δεν άρχισα…

Έχουμε και λέμε…
Εγώ, η Ηρώ, υποτίθεται ότι είμαι Επαναστάτρια…
Δηλαδή τι κάνω;
Ακολουθώ μια πνευματική διδασκαλία, γιατί μου αρέσει και γιατί μου έχει δώσει αποτελέσματα…
Είμαι οπαδός των πρακτικών που μου δίνουν αποτελέσματα…
Είμαι οπαδός των αποτελεσμάτων μου… Οιμέ…
Προσκαλώ και άλλους να ακολουθήσουν
Προκαλώ με τις απόψεις μου και άτομα που δεν ενδιαφέρονται να γίνουν οπαδοί σε πνευματικά θέματα… Αλί, αλί και τρις αλί…

Ακόλουθος και οπαδός και Επαναστάτης;
“Κάποιο λάκκο έχει η φάβα”…

Δώστου και μια Επαναστασούλα ακόμα…
-Άντε με το καλό η προσπάθεια!!!
-Ευχαριστώ πολύ!!!

Δεν μου είπε όμως για ποιο μαχαμβατάρα ήταν η ευχή… Για αυτό που διανύουμε ή για κάποιο από τα επόμενα…
Εεεε… Τι να κάνω και εγώ η φτωχή, το αναβάλλω όσο περισσότερο μπορώ… Για τι τώρα έχω δουλειές… Πολλές δουλειές!!!
Κατ’ αρχάς σαν γυναίκα που είμαι, έχω να ετοιμάζω τον εαυτόν μου για όλα όσα αφορούν το φύλο μου… Μαλί, νύχια, ρούχα, πρόσωπο, παπούτσια… Έρχονται και γιορτές βλέπεις…
Μετά σαν νοικοκυρά, έχω απίστευτα πολλές δουλειές… Σπίτι, φαγητά, ψώνια, λογαριασμοί, παιδιά (εάν υπάρχουν)…
Και σαν εργαζόμενη… Άσε καλύτερα… Απίστευτα πολλές δουλειές…
Και σαν κοινωνικό ον, πολλές υποχρεώσεις επαφών, μέρες που είναι και όχι μόνο…

Και σαν άνθρωπος;;;
Τι;;; Υπάρχει και αυτό;
Και βέβαια υπάρχει!!! Είναι λέει ο σκοπός της ζωής μου!!!

Γελάνε εδώ ή να πούμε κι άλλα;;;

Ωχχχ… Βαριά η Επανάσταση…
Άντε και είμαι και άνθρωπος, με πνεύμα, με καρδιά, με ψυχή και με πολλή διάθεση να ανέβω σε άλλα επίπεδα Συνειδητότητας!!!
Και λέω το εξής καταπληκτικό:
“Κάθε στιγμή βρισκόμαστε μπροστά σε δύο δρόμους. Της αρετής και της κακίας. Στο χέρι μας είναι ποιόν θα επιλέξουμε”!!!

Κάθε στιγμή; Δεν σφάξανε…

Τώρα έχω να πλύνω… Μετά, ναι…
Τώρα θα πάρω τα παιδιά από το σχολείο… Μετά, ναι…
Τώρα φτιάχνω τα νύχια μου και σκέφτομαι και την γειτόνισσα την τρελαμένη… Ύστερα, ναι…
Τώρα θα κάτσω να ησυχάσω λίγο να αυτοστοχαστώ… Ροχάλησα; Άσε το βράδυ πάλι…
Σήμερα το βράδυ θα συναντήσω τους ομοϊδεάτες μου… Μετά θα είμαι φορτωμένη ενέργειες…

Όχι τώρα… Με τίποτα τώρα… Τίποτα για τώρα…
Μετά, αύριο, μεθαύριο, σε μία βδομάδα, μήνα, χρόνο, χρόνια, στην άλλη ζωή μου και όχι σε αυτήν την κοντινή… Όσο πιο μακρινή, τόσο καλύτερα…

Ξέρεις καλό μου… Δεν έχω χρόνο… Δεν προλαβαίνω η καψερή…

Μήπως θα πρέπει να τελειώνει η Επανάσταση;
Τελειώνει κάτι, εάν έχει αρχίσει, έτσι δεν είναι;
Εάν ποτέ δεν άρχισε σε πραγματικό χρόνο, εκτός από τον φαντασιακό, τότε προς τι η σκέψη και ο προβληματισμός;
Γιατί μην μου πεις, εσύ Επαναστάτη, ότι οι δράσεις σου κράτησαν περισσότερο από όσο οι σκέψεις σου πάνω στο θέμα…
Σκέφτηκες και ξανασκέφτηκες και οραματίστηκες και φαντασιώθηκες και όταν πήγαινες να κάνεις το πρώτο βήμα, άλλη υποχρέωση έβγαινε μπροστά στο οπτικό σου πεδίο για άμεση εξυπηρέτηση…
Και έτρεχες να τελειώνεις, όπως χαρακτηριστικά έλεγες και με αυτό, για να είσαι ελεύθερος για νέες επαναστατικές δράσεις…
Πόσα θες να μας τρελάνεις, δεν μας είπες…

-Δεν είναι έτσι Ηρώ μου, μην είσαι τόσο κάθετη και πικρόχολη…
-Αααα!!! Συγγνώμη, δεν έχω καταλάβει ότι κάποιοι άνθρωποι κάνουν και άλλα πράγματα εκτός από τα καθημερινά…
Και τι κατάφεραν; Μήπως να κάνουν την ζωή τους καλύτερη; Οκ!!! Να μην ταυτίζονται με τα προβλήματα, αλλά να βρίσκουν εύκολα λύσεις; Οκ!!! Να βλέπουν φωτεινά όνειρα; Οκ!!! Να είναι καλύτεροι άνθρωποι; Οκ!!!
Όλα για την ζωή τους!!! Οκ, είπαμε!!!

Αλλά αυτό που λέει να αφιερώσουμε την ζωή μας στον σκοπό της Θέωσης;;;

Τι έχουν κάνει για αυτό;
Μήπως να πάψουμε την αυτοκοροιδία; Μήπως λέω…

Να χαρώ εγώ η Επαναστάτρια…
Λυπάμαι που…

Δηλώνω Επαναστάτρια…
Σας ζάλισα με την πολυλογία μου…
Δεν σας έλυσα τις απορίες…
Δεν έμαθα ακόμα τίποτα…
Σας αναστάτωσα χωρίς λόγο…
Δεν έχω βρει τις απαντήσεις στα ερωτήματά μου…

Αλλά χαίρομαι που…
Κάποιοι ήταν ή είναι προχωρημένοι…
Και έκαναν ή κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους να βοηθήσουν…
Και εργάζονταν ή εργάζονται εντατικά πάνω στο νόημα της Θέωσης…
Και έχουν αποδεσμευτεί από τα γήινα…

Και ήταν και είναι Επαναστάτες!!!
Γιατί υπάρχουν και αυτοί… Γιατί αν δεν υπήρχαν, σε αυτόν τον όμορφο πλανήτη, σε αυτό το απέραντο σύμπαν, τίποτα δεν θα υπήρχε… Αλλά τώρα, λόγω αυτών, ακόμα και το κενό έχει νόημα… έχει Ουσία!!!

Σας ευχαριστώ!!!

 
3 Σχόλια

Posted by στο 13 Δεκεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Τα μελομακάρονα και μπιπ την τύχη μου…

Η αλήθεια είναι πως γενικά δεν με χαρακτηρίζει η ιδέα της νοικοκυράς που σε κάθε γιορτή, επέτειο, “άγια” μέρα κλπ. ακολουθώ το τυπικό της κουζίνας με δημιουργία εδεσμάτων κατάλληλων για την συγκεκριμένη μέρα…
Οπότε αυτό που κάνω ακόμα και φέτος, είναι να παραμένω σταθερά σε αυτήν την θέση και να συνεχίζω να ασχολούμαι με τα θέματα που με καίνε…
Που δεν είναι άλλα, από την προσπάθεια για κατανόηση εννοιών πέρα από τα συνηθισμένα και καθημερινά!!!
Έτσι λοιπόν, πάνω σε αυτήν την προσπάθεια, χθες τα μεσάνυκτα, μου ήρθε η φαεινή ιδέα, να καταγράψω κάποιους κανόνες, που αφορούν τα επαναστατικά άτομα!!!
Όταν το πρωτοσκέφτηκα, γέλασα με την καρδιά μου…
Γιατί αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί… Επανάσταση και κανόνας!!!
Ή πάνε; Τι λέτε;
Μήπως τα επαναστατικά άτομα ακολουθούν και αυτά τους δικούς τους “επαναστατικούς” κανόνες;
Και εάν ναι, τότε για ποια επανάσταση μιλάμε;

Αυτά τα λίγα εισαγωγικά και εφόσον η έμπνευση υπάρξει, τότε θα μπορέσω να αναφερθώ περαιτέρω… Διαφορετικά θα μείνουμε απαξάπαντες με την όρεξη…

%ce%b6

 
Σχολιάστε

Posted by στο 13 Δεκεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 

Ο νους…

Αφορμή για αυτό το άρθρο μου εδόθη από ένα βιντεάκι με τον Mooji με τίτλο: “Δεν μπορώ να βρω τον νου μου”!!!
Θα καταθέσω τις προσωπικές μου απόψεις, με όλο τον σεβασμό σε όλες τις άλλες απόψεις που τυχόν να υπάρχουν!!!

Έχω ήδη ξεκαθαρίσει μέσα μου, με βάση την εμπειρία, τα εξής:
Ο νους μας είναι ένα εργαλείο και σαν τέτοιο, πάντα υπάρχει κάποιος για να το χρησιμοποιεί…
Στην συνηθισμένη κατάσταση των ανθρώπων, με τις πολλές ασχολίες και με την μεγάλη φαντασία που σχετίζεται με το χθες και το αύριο, τον νου τον χρησιμοποιούν τα διάφορα εγώ-ελαττώματα που υπάρχουν στον εσωτερικό μας κόσμο…
Έτσι, όταν είμαστε μπροστά σε ένα γλυκό που μας αρέσει, το εγώ της λαιμαργίας αρπάζει τα ηνία του νου και αυτό που ακούμε μέσα στο μυαλό μας είναι σκέψεις για την απόκτηση του γλυκού και στην συνέχεια, σαν ρομπότ, οδηγούμαστε σε στάσεις και δράσεις σχετικά με αυτές τις “αθώες” σκέψεις…
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με όλα τα εγώ…
Για παράδειγμα το εγώ της ζήλειας, θα πει μέσα μας: «Τι όμορφο αυτό το πράγμα της φίλης μου… Πόσο θα ‘θελα να έχω και εγώ ένα τέτοιο…» Και όλο αυτό πάει πακέτο με την πικρία που στάζει στην ψυχή, για την αδυναμία να το αποκτήσουμε…
Και το εγώ της περηφάνιας θα πει: «Πόσο διαφορετικός είμαι εγώ από αυτόν… Εγώ δεν κάνω τέτοια πράγματα… Είμαι πιο ξύπνιος, έντιμος, φιλαλήθης κλπ…»
Και το εγώ του θυμού λέει: «Μωρέ δεν πάει να δει αν έρχομαι; Άκου εκεί τον απατεώνα τι μου έκανε… Τον ασυνείδητο, τον βλάκα, τον άχρηστο…»
Κλπ… κλπ… κλπ…
Όμως, ευτυχώς για εμάς, όταν αντιλαμβανόμαστε να υπάρχουν αυτού του είδους οι σκέψεις μέσα στο κεφάλι μας και είμαστε πεπεισμένοι ότι δεν είναι δικές μας, υπάρχει και η άλλη κατάσταση!!!
Η κατάσταση σύμφωνα με την οποία, εμείς, με βάση την θέληση μας χρησιμοποιούμε τον νου για να οργανώσουμε, κατανοήσουμε, δημιουργήσουμε κάτι που έχουμε βάλει σαν σκοπό!!!
Για παράδειγμα, θέλουμε να καταλάβουμε την αιτία αυτού που μας συμβαίνει, τάχα αναίτια… Το βάζουμε κάτω και με ερωτήσεις του τύπου “πώς” και “γιατί”, ξανά και ξανά, “γιατί” πάνω στο “γιατί”, απανωτά “γιατί” μέχρι να μην μπορεί ο νους να μας δώσει άλλη απάντηση, προσπαθούμε να φτάσουμε στην κατανόηση του συμβάντος!!!
Αυτό το κάνουμε ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΑ!!!

Και όταν πια τίποτα άλλο δεν έχει ο νους να μας δώσει, όταν πια έχουμε φτάσει σε σημείο, να μην λαμβάνουμε καθόλου υπόψη τις εντολές από τα διάφορα εγώ μέσα στο κεφάλι μας, όταν πια έχουμε καταφέρει να χαλαρώνουμε την διαδικασία της σκέψης και έχουμε δημιουργήσει την κατάσταση όπου τα πουλιά-σκέψεις έχουν πετάξει μακριά από εμάς, σε αυτήν την εξαιρετική στιγμή της ησυχίας, τότε ΝΑΙ!!! Τότε πραγματικά η αίσθηση που βιώνουμε είναι ανεπανάληπτη!!!
Είναι μία κατάσταση ηρεμίας και ευτυχίας ασύγκριτης και απερίγραπτης, που μόνο να την βιώσει μπορεί κανείς!!!

Είναι τόσα αυτά που συνοδεύουν τα παραπάνω λεχθέντα… Αλλά, δυστυχώς, δεν αναλύονται σε ένα τόσο σύντομο άρθρο… Εδώ, μόνο σπίθες προσπαθώ να δημιουργήσω, σε ανοικτές καρδιές και σε ανοικτά μυαλά!!!
Με την αγάπη μου, όπως πάντα!!!

%ce%b7

 
1 σχόλιο

Posted by στο 11 Δεκεμβρίου 2016 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: