RSS

Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2017

Λάμψεις-εκλάμψεις ωσάν ποίηση…

1.
Νωπά μισοτελειωμένα δάκρυα σε έστησαν
κυματιστή φιγούρα εξαΰλωσης…
Από την σάρκινη περιβολή “εξόδου” ζήτησες
ταξίδι αλαργινό… Ψυχή μου!!!
2.
Αλώβητη μέσα στα ρήγματα των στεναγμών…
Ανέγγιχτη στις εκδορές των εκκρεμών αναφιλητών…
Αδιάσπαστη απ’ τις αβυσσαλέες κραυγές των περαστικών…
Αλλά…
Στιγματισμένη μες τα θρύψαλα των οφθαλμών!!!
3.
Σσσς…
Κρούση παράκρουση
σ’ αθρόα μάζωξη…
Λύσεις χαμένες, βουβές
σε όραμα, μελετημένες,
δίχως αντίκρισμα…
Σαγήνη διάχυτη
κι η τέρψη ρέουσα…
4.
Σε ντύθηκα.
Αρπάγη με εδάμασε
στο διάβα της στιγμής
κι η δίψα εξορίστηκε.
Τα όρια χαθήκαν
απ’ της οπής τις εσχατιές.
5.
Στην δίνη πέρατος
το τέρας άτρωτο.
Σε τσαλαβούτημα
στην εκπνοή της
ακροβολίστηκε.
Άχρονη ώθηση
καταρρακώνοντας
μικρά τελώνια…

Με αγάπη από εμένα, όπως πάντα!!!

 
1 σχόλιο

Posted by στο 28 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Λάμψεις-εκλάμψεις ωσάν γνωμικά…

1.
“Όταν ένας άνθρωπος αλλάζει ΣΤΟ παρόν του, αλλάζει ΤΟ παρόν, το παρελθόν και το μέλλον του”.
2.
“Είναι διαφορετικό το να αποδέχεσαι τον εαυτόν σου όπως είναι, από το να αποδέχεσαι την Θεϊκή σπίθα της καρδιάς και να την ακολουθείς”.
3.
“Η αξιο-πρέπεια εμπεριέχει αξιοσύνη και υποχρέωση συνάμα. Ο άξιος άνθρωπος είναι φορέας αξιακών καθηκόντων”.
4.
“Ο Έρωτας προς τον Δημιουργό, γεμίζει την Ψυχή και διαχέεται σε όλα τα δημιουργήματα”.
5.
“Ποιός από εμάς πλήρωσε για τα ‘πνευματικά δικαιώματα’ που απόκτησε με την γέννησή του;”.
6.
“Κάθε προσ-πάθεια οφείλει να διακατέχεται από α-πάθεια… Γιατί το ‘πάθος’ απομυζά το υποκείμενό της”.
7.
“Κάθε ‘γιατί’ οδηγεί σε ένα ‘διότι’ που πρέπει να δημιουργεί ένα νέο ‘γιατί’ και αυτό να μην τελειώνει… Τότε ο ΛΟΓΟΣ αποκαλύπτεται”.
8.
“Κάθε υπερεκτίμηση του εαυτού μας, οφείλεται στην υποτίμηση κάποιου άλλου… Τα ερείσματα όμως που τα αιτιολογούν, είναι ΠΑΝΤΟΤΕ σαθρά”.
9.
“Η ευ-τυχία και η δυσ-τυχία είναι αλληλένδετες… Η μία ακολουθεί την άλλη με σειρά και αυτό γιατί, στηρίζονται στον παράγοντα -τύχη-”.
10.
“Αν μπορούσα να σχηματοποιήσω τον Δημιουργό και το Σύμπαν…
Θα έλεγα ότι η Δικαιοσύνη ανήκει σε Συμπαντικές δυνάμεις, δηλαδή στο δημιούργημα, ενώ η Αγάπη ανήκει στον ίδιο τον Δημιουργό”!!!
11.
“Η Γνώση είναι μέσα μας, είναι υπέροχη και είναι παλιά, σαν το παλιό καλό κρασί. Εμείς μπορούμε απλά να την γευόμαστε σε νέα ποτήρια”!!!

Με αγάπη από εμένα, όπως πάντα!!!

 
2 Σχόλια

Posted by στο 26 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Άνθρωποι… Ωωω… Άνθρωποι!!!

Το φτωχό μου μυαλουδάκι μπορεί να συλλάβει αυτήν την στιγμή κάποια είδη ανθρώπων σε σχέση με τα παθήματα και τα μαθήματα της ζωής…
Υπάρχουν οι άνθρωποι που…

1. παθαίνουν…
Κατά διαστήματα, δυσάρεστα συμβάντα έρχονται στο προσκήνιο της ζωής τους να τους ταράξουν την ησυχία τους και να τους βάλουν σε σωματικές και ψυχολογικές ταλαιπωρίες.

2. δεν παθαίνουν…
Η ζωή τους είναι ένας παράδεισος προσφορών από το Σύμπαν, από την στιγμή της γέννησής τους μέχρι το τέλος τους.

3. μαθαίνουν…
Η Γνώση έχει άμεση προτεραιότητα στην ζωή τους. Θέλουν να είναι ενήμεροι για τις αιτίες όλων όσων διαδραματίζονται γύρω τους.

4. δεν μαθαίνουν…
Αν και ο Αριστοτέλης είπε ότι “Ο άνθρωπος φύσει του ειδέναι ορέγεται”, αυτοί οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να μάθουν και ούτε και τους απασχολεί.

1.3. παθαίνουν και μαθαίνουν…
Όπως λέει και ο λαός “Τα παθήματα μαθήματα”. Ερευνούν τις αιτίες των παθημάτων τους και κατανοώντας τις, αποκτούν Γνώση ώστε να μην υποπέσουν πάλι στα ίδια λάθη.

1.4. παθαίνουν και δεν μαθαίνουν…
Για όλα όσα τους συμβαίνουν, δεν ψάχνουν την αντιστοίχηση με τον εσωτερικό τους κόσμο (εκεί όπου βρίσκονται οι αιτίες) και έτσι, όταν η μπόρα περάσει, ξεχνώντας εύκολα ξαναπέφτουν στο ίδιο λάθος, διαμαρτυρόμενοι.

2.3. δεν παθαίνουν και μαθαίνουν…
Εδώ είναι μία πολύ ειδική κατηγορία ανθρώπων που ενώ τίποτα άσχημο δεν τους έχει συμβεί στην ζωή, μαθαίνουν από τα παθήματα των άλλων. Οι άλλοι είναι το παράδειγμά τους προς αποφυγή.

2.4. δεν παθαίνουν και δεν μαθαίνουν…
Και εδώ υπάρχουν άνθρωποι, όπου τίποτα άσχημο δεν τους έχει συμβεί στην ζωή και έτσι απολαμβάνουν ό,τι έχουν. Αλλά, δεν ενδιαφέρονται ουδόλως για το τι συμβαίνει γύρω τους.

3.1. μαθαίνουν και παθαίνουν…
Η Γνώση λέγεται ότι είναι ακριβή. Και για να την αποκτήσει κανείς, οφείλει να εισέλθει στο Πανεπιστήμιο της Σοφίας, όπου τα δίδακτρα που θα καταβάλλει, είναι οι ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ταλαιπωρίες που θα υποστεί, στην προσπάθειά του να την αποκτήσει.

3.2. μαθαίνουν και δεν παθαίνουν…
Τα επίπεδα αντίληψης εδώ, σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων, έχουν φτάσει σε επίπεδα τόσο υψηλά, ώστε η μάθηση για αυτούς να είναι το αποτέλεσμα ανεπτυγμένης διαίσθησης και υπερφυσικών ικανοτήτων, χωρίς κόπο και πόνο. Η άποψή μου είναι, ότι πρόκειται για ανθρώπους που πέρασαν από το αμέσως προηγούμενο επίπεδο και το ξεπέρασαν.

4.1. δεν μαθαίνουν και παθαίνουν…
Είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν καμία διάθεση για μάθηση κανενός είδους και εντελώς “ατυχηματικά” υπόκεινται σε παθήματα, λόγω της πλήρους άγνοιας που τους διακατέχει.

4.2. δεν μαθαίνουν και δεν παθαίνουν…
Στην ίδια με την παραπάνω κατηγορία, ανήκουν και αυτοί που επίσης “ατυχηματικά”, δεν υπόκεινται σε παθήματα, παρά την πλήρη άγνοια που τους διακατέχει.

Αυτά………

 
6 Σχόλια

Posted by στο 21 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Ο κύκλος και το κενό…

Συνεχίζοντας την προηγούμενη ανάρτησή μου σχετικά με την αρχή και το τέλος, θα σταθώ σε δύο γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου… Όχι το Άλφα και το Ωμέγα, που είναι το πρώτο και τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου, αλλά το Όμικρον και το Ωμέγα…
Με απασχόλησε η σχέση μεταξύ όλων αυτών…

Το Ο-μικρό και το Ω-μεγάλο έχουν την εξής διαφορά, εκτός του μεγέθους τους που δηλώνει το όνομά τους…
Το μεν πρώτο εμφανίζεται γραπτώς σαν ένας κλειστός κύκλος, σχετικό με όσα από ψυχολογικής άποψης ανάφερα στην προηγούμενη ανάρτησή μου, ενώ το δεύτερο εμφανίζεται σαν ένας ανοικτός κύκλος… Και ενώ το κεφαλαίο και το πεζό Όμικρον αποτυπώνονται με τον ίδιο τρόπο “Ο, ο”, το κεφαλαίο και το πεζό Ωμέγα αποτυπώνονται με διαφορετικό τρόπο “Ω, ω”…
Παρατηρούμε ότι το κεφαλαίο Ωμέγα έχει άνοιγμα-κενό στην κάτω του πλευρά, ενώ το πεζό Ωμέγα έχει την μορφή δύο ημικύκλιων ενωμένα στην μέση με ανοίγματα-κενά στην πάνω τους πλευρά…

Για την δική μου λογική, τα κενά που υπάρχουν στο τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου, αντικατοπτρίζουν την απουσία τέλους…

Δηλαδή…
Μπορώ να κινούμαι από την μία άκρη μέχρι την άλλη άκρη του τέλους, αλλά μπορώ επίσης να εισέρχομαι ή να εξέρχομαι απεριόριστα και σε πλήρη ελευθερία έξωθεν του κύκλου ή του ημικυκλίου, μέσω των κενών του, κατά το δοκούν…
Δεν με φυλακίζει τίποτα, δεν με σταματά τίποτα, δεν με εμποδίζει τίποτα και τίποτα δεν με αναγκάζει να κινούμαι κυκλικά σε ανόδους και καθόδους ακριβούς επανάληψης (όπως στο Όμικρον)…

Και αυτή η δυνατότητα, εάν ειδωθεί από ψυχολογικής άποψης, είναι η απουσία τέλους, που συμβαίνει την καταπληκτική μοναδική και συνάμα μαγική στιγμή που ενώ έχεις φτάσει στο άκρο μιας κατάστασης, αντιλαμβάνεσαι το κενό που ξετυλίγεται εμπρός σου, με τις άπειρες δυνατότητες για νέες ανακαλύψεις και νέα μάθηση!!!
Τίποτα δεν τελειώνει για τον Ερευνητή της Γνώσης!!! Και τίποτα δεν ολοκληρώνεται… Η ολοκλήρωση σημαίνει στασιμότητα και θάνατο…

Και εφόσον η ζωή είναι ένα πεδίο έρευνας πέρα και πάνω από την χρόνο και τον τόπο, ο Ερευνητής προτιμά να βγαίνει έξω από τον τρισδιάστατο ή πολυδιάστατο κόσμο μας, και να κολυμπάει στον Ωκεανό της Γνώσης!!!
Εκεί που τα πάντα βρίσκονται σε διαρκή και ακατάπαυστη κίνηση και σε συνεχή δημιουργία και εξέλιξη!!!

 
8 Σχόλια

Posted by στο 18 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Η αρχή και το τέλος…

Λένε για την αρχή, ότι ισοδυναμεί με το μισό όλων…
Και εγώ τότε σκέφτομαι…
Εάν είναι έτσι, τότε το τέλος τι είναι; Μήπως είναι το άλλο μισό; Και έτσι αυτά τα δύο μισά, να μας κάνουν αθροιστικά ένα ολόκληρο;

Αρχίζει ένας έρωτας… Και μετά, αφού διανύσει τον μισό του χωροχρόνο, αρχίζει να διαλύεται… Και τελειώνει κάποια στιγμή…
Αρχίζει ένα σήριαλ… Τελειώνει…
Αρχίζει μία ιδέα… Ενθουσιασμός στην επεξεργασία της, ανθεί, ωριμάζει και πεθαίνει…
Αρχίζει η ζωή… Το ίδιο με το παραπάνω…

Και αυτό το ένα, το ολόκληρο, τι είναι; Μήπως είναι ένας κύκλος; Ένας κύκλος επαναλαμβανόμενος; Ένας τροχός σε κίνηση, με ανόδους και καθόδους;

Είμαστε και εμείς…
Σημεία απειροελάχιστα πάνω στον τροχό, που φαντασιωνόμαστε ότι αυτός είναι όλο κι όλο… Φαντασιωνόμαστε ότι πιάσαμε το νόημα της ζωής, μόνο και μόνο γιατί, ξεφεύγοντας για λίγο από την σκέψη μας καταφέραμε να δούμε την θέση μας πάνω στον τροχό… Οϊμέ…

Μήπως και αυτό, που μετά δυσκολίας βλέπουμε έξω από τον τροχό (μιας και είναι σε κίνηση…), μήπως και αυτό το θεωρούμε μεγάλη ανακάλυψη; Αλί, αλί και τρις αλί…

Και φθάνουμε να μιλάμε με περισσή αυτάρκεια για Ουρανούς και Απόλυτα, και διαστάσεις και Σύμπαντα και θεό και θεούς και διαβόλους και τριβόλους και “απ’ όλα έχει ο μπαξές”… Και επαναπαυόμαστε στα συμπεράσματά μας, που προέρχονται μέσα από τις αντιλήψεις μας, μέσα από τις γνώσεις μας, μέσα από τις εμπειρίες μας και μέσα από την ανικανότητά μας… Ωωωω… Συγγνώμη… Την ικανότητά μας, ήθελα να πω… Μέσα από την ικανότητά μας να πείθουμε τον εαυτόν μας και πιθανώς και άλλους, για την Αλήθεια που έχουμε τάχα πλησιάσει…
Ποιά Αλήθεια;;;

Ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά και είδηση δεν έχουμε πάρει…
Μα όταν “κατά τύχη” το πάρουμε είδηση, άραγε, τι μέλει γενέσθαι;
Μήπως τότε είναι η στιγμή, η μαγική στιγμή της ΑΡΧΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ;

 
28 Σχόλια

Posted by στο 17 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Υπάρχει Κόλαση; (Εν ολίγοις…)

Τι είναι; Πού είναι; Πώς είναι; Πώς την αντιλαμβανόμαστε, εάν την αντιλαμβανόμαστε; Τι μπορούμε να κάνουμε γενικά;
Για να υπάρξει μία κοινή συνισταμένη στους ορισμούς, θα αναφερθώ σε δύο μόνο καταστάσεις, που όλοι οι άνθρωποι λίγο πολύ έχουν βιώσει.
Η πρώτη αφορά το φυσικό επίπεδο, αυτό της καθημερινότητας πάνω στον πλανήτη μας, ενώ η δεύτερη αφορά το αστρικό επίπεδο, ή αλλιώς τον κόσμο των ονείρων.
Όλοι έχουμε μάθει, θεωρητικά τουλάχιστον, τι σημαίνει κόλαση… Θεωρώ, ότι το να δούμε και πώς αυτή εμφανίζεται από πρακτικής σκοπιάς, ενδεχομένως να προσθέσει κάτι περισσότερο στην κατανόησή μας.

Σχετικά με την πρώτη κατάσταση, αυτή του φυσικού επιπέδου, όσοι έχουν βιώσει δυσάρεστα συμβάντα που τους έχουν προκαλέσει επώδυνα συναισθήματα, έχουν πολλάκις νιώσει σαν να ζουν μέσα στην κόλαση. Υποφέρουν, δεν ξέρουν πώς να σταματήσουν τον πόνο που τους διαπερνά και παραμένοντας με αυτές τις συνθήκες, ελπίζουν στον παράγοντα χρόνο, για να τους γιατρέψει την πληγωμένη τους καρδιά.
Επειδή όμως ο χρόνος είναι σχετικός, εξαρτώμενος από το μέγεθος της ταύτισης του ατόμου με τα συγκεκριμένα γεγονότα, σε άλλους κρατάει λίγο και σε άλλους πάρα πολύ, τόσος ώστε να τον παρομοιάζουν με την αιωνιότητα…
Εφόσον κάποιος έχει την δυνατότητα να απομακρυνθεί ψυχολογικά και από τα γεγονότα και από προσωπικά του συναισθήματα, θα αντιληφθεί ότι η επούλωση είναι γρηγορότερη και ευθέως ανάλογη του βαθμού της απομάκρυνσής του από αυτά…
Αυτό αποτελεί μία πρώτη λύση στο πρόβλημά του…

Σχετικά με την δεύτερη κατάσταση, του αστρικού επιπέδου, αυτή έχει να κάνει με διαφόρων ειδών εφιάλτες που βλέπουν οι άνθρωποι στην διάρκεια του ύπνου τους. Οι περισσότεροι τους περιγράφουν, σαν κάποιοι άλλοι κακοί και άγριοι άνθρωποι να τους κυνηγούν, άλλοι, σαν να τους απειλούν τερατόμορφες υπάρξεις και πάει λέγοντας…
Νιώθουν ότι αυτό τους συμβαίνει σε όλη της διάρκεια της νύχτας, ακόμα και εάν τα σχετικά όνειρα έχουν διαρκέσει λίγα λεπτά ή ακόμα και λίγα δευτερόλεπτα…
Ο τρόμος, ο φόβος και η αγωνία είναι τα συναισθήματα που τους διακατέχουν και όσο και να προσπαθούν να γλυτώσουν από αυτά, οι δυσκολίες φαίνονται ανυπέρβλητες…
Για να είναι σε θέση κάποιος να διαχειριστεί αυτό το επίπεδο, θα πρέπει να έχει καταστεί ικανός να διαχειρίζεται ανάλογες καταστάσεις και στον κόσμο της εγρήγορσης… Δηλαδή, στις καθημερινές του επαφές, να έχει την δυνατότητα να στέκει ακέραιος και απρόσβλητος από όλων των ειδών τους κινδύνους που μπορεί να τον απειλήσουν… Αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο, γιατί απαιτεί μεγάλες δόσεις αυτογνωσίας με όλα τα επακόλουθά της…
Έτσι, μπορεί και να τρέξει όταν πρέπει, να κρυφτεί όταν πρέπει, να αμυνθεί ή να επιτεθεί ανάλογα και τελικά να καταλήξει σε ένα αίσιο τέλος που δεν θα του έχει αφήσει άσχημα ψυχολογικά κατάλοιπα για την επόμενη ημέρα…
Διαφορετικά, οι νυκτερινοί εφιάλτες θα τον συνοδεύουν και στην διάρκεια της ημέρας, με συμπτώματα κούρασης, θλίψης, μελαγχολίας, αδυναμίας και έλλειψης ενέργειας…

Αυτά τα λίγα προς το παρόν…

%ce%b7

 
4 Σχόλια

Posted by στο 8 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Είναι στιγμές…

Που θέλω να τα τινάξω όλα στον αέρα… Να μην αφήσω τίποτα… Να σβήσω τα πάντα, από το ιστολόγιό μου και από το φατσοβιβλίο…
Και όταν πια η εκρηκτική αυτή τάση έχει ωριμάσει μέσα μου και βρίσκομαι στο παρά πέντε της διαγραφής, τότε τσουπ… Στα ξαφνικά, κάποιος νέος φίλος εμφανίζεται και δηλώνει ότι αρχίζει να ακολουθεί το ιστολόγιό μου… Πράγμα που μου δείχνει ότι πρέπει να “κάνω κράτει” ακόμα…

Δεν καταλαβαίνω πως λειτουργούν κάποια πράγματα… Ποιές δυνάμεις κινούν τα νήματα… Αν και θεωρητικά το γνωρίζω, αλλά στην πράξη συνεχίζουν και με εκπλήσσουν όλα αυτά!!!

Σαν κάτι να γνωρίζει πριν από εμένα, για εμένα, όλα όσα με αφορούν!!! Και είναι εκεί, πανέτοιμο, stand by (που λέμε), να μου υποδείξει άμεσα τι είναι αυτό που πρέπει ή δεν πρέπει να κάνω… Σχεδόν αθόρυβη η δράση του, αλλά που δεν μου αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης της ύπαρξής του…

Αχχχχχχχχχ……………..
Και να μπορούσα να αντιλαμβάνομαι ΜΟΝΟ αυτό!!!

%ce%b7

 
4 Σχόλια

Posted by στο 2 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: