RSS

Τίτλος: Η κραυγή… Ή το τόλμημα της κατανόησης, αφιερωμένο σε έναν εκπληκτικό φίλο και άνθρωπο!!!

11 Απρ.

Ήταν πριν περίπου 30 χρόνια, όταν εγώ, όντας συγχυσμένη και υπνωτισμένη δεν μπορούσα να δω και να καταλάβω τι μας έλεγες, γιατί το μόνο που έβλεπα ήταν η αντανάκλαση της δικής μου σύγχυσης πάνω σου… Και μάλιστα είχα το θράσος να διαμαρτυρηθώ για αυτό… Και εσύ δεν είπες τίποτα… Μόνο με κοίταξες!!!
Και ήταν και στην διάρκεια αυτών των πολλών ετών που μεσολάβησαν, όταν έβλεπα ότι ενώ ήσουν ο πιο αγαπημένος μαθητής (από τους 12), μάλλον και εσύ δεν έβλεπες καθαρά τον ρόλο που είχες να διαδραματίσεις να παίξεις στο κοσμικό ‘σου’ δράμα!!! Το δικό ‘σου’ και το δικό ‘μας’, εμάς των υπολοίπων που κοιμόμαστε, γιατί δεν έχουμε ακόμα την ικανότητα της εμβάθυνσης…
Και ήταν και μία μέρα, πριν πολλά χρόνια, που εγώ, όντας ‘χαμένη στην μετάφραση’, ή αλλιώς παραδομένη μέσα στην πλήρη απελπισία και απογοήτευση, στεκόμουν δίπλα σου και εσύ με άλλα μάτια, τα μάτια του Είναι σου, με διαπέρασες μέσα στα δικά μου μάτια, τα μάτια του Είναι μου απευθύνοντάς μου την εκπληκτική σου ερώτηση: “Και εσύ (εσύ η Ηρώ), ποιά νομίζεις ότι Είσαι;”!!!
Και ήταν και μία άλλη μέρα που εγώ, γεμάτη περηφάνια, περιέγραφα στους υπόλοιπους ένα όνειρο μέσα στο οποίο είχα δει τα μάτια σου να είναι κοιμισμένα… Και το έλεγα το όνειρο χωρίς να νιώθω στο ελάχιστο τον πόνο που μπορεί να σου μετέδιδα… Αλλά και πάλι, εσύ δεν είπες τίποτα και σε κανέναν…

Και είναι και τώρα…
Τώρα, μετά από μερικά χρόνια, αφού είχες προβεί σε ένα διάβημα, ένα διάβημα φαινομενικής ‘προδοσίας’, ένα διάβημα που μόνο για όσους ξέρουν το πώς και το γιατί, μπορεί να ανοίξει μέσα στην κατανόησή τους η ‘ιστορία του θείου δράματος’ επαναλαμβανόμενη και πολλαπλασιαζόμενη μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, στους αιώνες που πέρασαν και στους αιώνες που θα έρθουν!!!
Και πάλι εγώ, όντας τελείως επιφανειακή και κοιμισμένη, σε είχα πει προδότη… Χωρίς να νιώσω αρχικά το μέγεθος της πράξης σου!!! Μίας πράξης που εάν δεν είχε συμβεί, κανείς από εμάς τους υπόλοιπους 11, δεν θα μπορούσε να καταλάβει τους νέους δρόμους που άνοιξες μπροστά μας για αυτήν την διδασκαλία καρδιάς!!!
Για αυτό που ο Ιούδας στο βιβλίο του, γράφει εξαιρετικά:
‘Κάθε κρίκος στην αλυσίδα των Αθανάτων, προσφέρει έναν κόκκο παραπάνω, για να ελαφρύνει το φορτίο εκείνου που έρχεται πίσω, όμως κάθε ψυχή που ρίχνεται σε αυτήν την μοναδική επιχείρηση είναι μια πρωταρχική δοκιμή της Ζωής για να κάνει από αυτόν τον πλανήτη Γη επίσης, έναν Κόσμο Θεϊκής Επαγρύπνησης’.

Και είναι Τώρα…
Που η κραυγή σου σκίζει τα σωθικά μου!!!
Είναι η κραυγή που βρίσκεται μέσα στην ψυχή σου και που ενώ φαίνεται ανατρεπτική και σκληρή, εμπεριέχει το πόνο της μπάρας του χρόνου που πρέπει να πέσει επάνω σου, για να αντέξεις όσα πρόκειται να ακολουθήσουν στο επίπεδο της ψυχικής-εσωτεριστικής σου μετάβασης!!!
Για αυτό είπες:
‘Και άντε και ξυπνήσαμε στο Αστρικό… Και μετά τι; Και άντε και μετατρέψαμε τις εντυπώσεις μας… Και μετά τι; Δεν είμαστε εμείς που πρέπει να πάμε στον Πατέρα; Πώς θα το κάνουμε αυτό όταν όντας μέσα στην αμαρτία δεν νιώθουμε ότι είμαστε αμαρτωλοί; Και πώς θα το κάνουμε αυτό, όταν ούτε καν μπορούμε να προσευχηθούμε;
Και συνέχισες με απορίες του τύπου: Και γιατί ο Πέτρος το έκανε αυτό; Και γιατί ο Ιωάννης το έκανε αυτό; Και γιατί ο Ιούδας έπρεπε να κάνει αυτό στα γρήγορα; Και ακόμα είπες, ότι αδυνατείς να μας κάνεις να καταλάβουμε αυτές τις βαθιές απορίες σου…
Και συνεχίζω εγώ η Ηρώ, με πόνο καρδιάς, το σκεπτικό σου: ‘Γιατί όλα όσα ταράζουν την Ουσία του δικού σου αίματος, όλα όσα σε πονούν και σε λιώνουν, θα έρθουν σιγά σιγά στην κατανόησή σου άνθρωπε!!! Γιατί θα έρθουν!!! Θα έρθουν για να μπορέσεις να ησυχάσεις και για να μπορέσουμε και εμείς τα υπόλοιπα ανθρωπάκια να καταλάβουμε, εάν ποτέ καταλάβουμε, ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται…

Και τώρα καταλαβαίνω και νιώθω και κλαίω σιωπηρά, ναι, κλαίω βαθιά συναισθηματικά, ακούγοντας την κραυγή της αγωνίας σου, αναμένοντας να φτάσει η μπάρα του χρόνου σε εσένα και να περάσεις όσο το δυνατόν ανώδυνα όλη την διαδικασία του έργου που επιτέλεσες μέσα σου και που έχεις ακόμα να επιτελέσεις εις τους αιώνας των αιώνων μέσα σου, για να σταθείς δίπλα στον Πατέρα, και δίπλα στον Υιό που τόσο θέλεις!!! Γιατί εκεί είναι η θέση σου!!!
Και μόνο έτσι, μέσα από αυτές τις πολλαπλασιασμένες υπάρξεις πάνω στον ταλαίπωρο πλανήτη μας θα έχουμε ίσως και εμείς το πλεονέκτημα να περάσουμε αυτήν υπέροχη διαδικασία που μας εδόθη άνωθεν… Την διαδικασία του θείου δράματος μέσα στις καρδιές μας!!! Αυτή που θα μας ελευθερώσει!!!
Όσοι φυσικά το θελήσουμε!!!

Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση στις καρδιές μας!!!

Advertisements
 
2 Σχόλια

Posted by στο 11 Απριλίου 2017 in Σκέψεις

 

2 responses to “Τίτλος: Η κραυγή… Ή το τόλμημα της κατανόησης, αφιερωμένο σε έναν εκπληκτικό φίλο και άνθρωπο!!!

  1. Panos Sakelis

    11 Απριλίου 2017 at 08:25

    Δεν ξέρω τι μπορώ να γράψω χωρίς να προσβάλω το κείμενό σου. Μένω σιωπηλός και στην σιωπή το αφομοιώνω!

    Αρέσει σε 1 άτομο

     
    • iro

      11 Απριλίου 2017 at 10:09

      Με τιμά ο σεβασμός στο κείμενό μου αγαπημένε μου φίλε!!! Σε ευχαριστώ από καρδιάς!!!

      Μου αρέσει!

       

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: