RSS

Author Archives: iro

About iro

Κάπου με βρίσκω...

Ερώτηση με απάντηση… Τι καλά!!!

‘Ο δάσκαλος είναι μια πισίνα, όπου μπορείς να μάθεις να κολυμπάς. Όταν το μάθεις, όλοι οι ωκεανοί είναι δικοί σου’.
Έτσι ήταν και ο δικός μου ο δάσκαλος!!!
Τώρα πια, όχι μόνο κολυμπώ, αλλά κάνω και μακροβούτια!!!
Και καθώς, πριν κάποιες μέρες, ήμουν σε ένα από αυτά τα μακροβούτια, κατάλαβα για άλλη μια φορά την απάντηση στο ερώτημα ‘ποιός φταίει’…

Όταν βρίσκομαι σε κατάσταση ύπνωσης, που σημαίνει ότι ενεργώ με βάση την εσφαλμένη μου προσωπικότητα και δεν έχω αίσθηση του τι δημιουργώ στους ψυχισμούς άλλων ανθρώπων όταν μιλάω, τι πρέπει να περιμένω από αυτούς;
Δεν είναι φυσικό, να περιμένω τις αντιδράσεις τους στις λανθασμένες δράσεις μου;
Και τότε, αφού οι άλλοι αντιδρούν με τον δικό τους τρόπο, που πιθανόν να είναι προσβλητικός, γιατί δεν σκέφτομαι ότι ΕΓΩ ήμουν η πρώτη που τους προσέβαλα και αυτοί απλά απάντησαν;

Οπότε σκέφτομαι το εξής…
Πότε επιτέλους θα πάψω να βλέπω τις αντιδράσεις των άλλων και θα αρχίσω να βλέπω τις δικές μου δράσεις;
Πότε επιτέλους θα πάψω να βλέπω τα αποτελέσματα και θα αρχίσω να βλέπω τις αιτίες που τα προκαλούν;
Πότε επιτέλους θα πάψω να πληγώνομαι από άλλους και θα αρχίσω να ‘πληγώνω’ με την θέλησή μου τον ‘λάθος’ εαυτόν μου;
Πότε θα πάψω να κριτικάρω τους γύρω για όσα θα όφειλα να κριτικάρω ΠΡΩΤΑ εμένα;
Πότε θα πάψω να δρω υπνωτισμένα, ώστε να μην ενοχλώ κανέναν;
Πότε;

Πόσο πια αργώ να καταλάβω την αναγκαιότητα της αλλαγής;
Γιατί επιστρέφω στα ίδια και τα ίδια, χωρίς σταματημό;
Γιατί δεν βαρέθηκα ακόμα να παρατηρώ τους άλλους και να αρχίσω να παρατηρώ με σοβαρότητα τον εσωτερικό μου κόσμο;

Πόσο θέλω ακόμα για να Συνειδητοποιήσω ότι οι άλλοι αποτελούν την δικιά μου αντανάκλαση; Και εάν είναι ‘εκτός τόπου και χρόνου’, αυτό ισχύει πρωτίστως για εμένα;
Πότε επιτέλους θα αρχίσω να ‘δέχομαι με ευχαρίστηση τις δυσάρεστες εκδηλώσεις των ομοίων μου’, όπως εύστοχα έγραψε και ο δάσκαλός μου;
Και πως σε τίποτα δεν φταίνε οι άλλοι, εάν ΕΓΩ είμαι αυτή που τους έχω προκαλέσει; Που σημαίνει ότι ΕΓΩ φταίω;

Αχχχ…
Ο Δρόμος είναι δύσκολος, γιατί τα βέλη πρέπει να κατευθυνθούν επάνω μας, από εμάς τους ίδιους…
Ο Δρόμος είναι ανηφορικός και όσο και να το αποφεύγουμε, η πραγματικότητα είναι μία…
Δεν υπάρχει άλλος Δρόμος!!!

winding-road

 
Σχολιάστε

Posted by στο 16 Ιουνίου 2017 in Σκέψεις

 

Τι έχω παρατηρήσει…

Όπως σας έχω γράψει παλιότερα, υπήρξα μέλος ενός εσωτεριστικού σωματείου που δεν υφίσταται πια… Παρόλα αυτά, οι διδαχές που έχω εισπράξει με συνοδεύουν και θα με συνοδεύουν για όλη μου την ζωή, γιατί έχω καταλάβει ότι συμπεριλαμβάνουν όλα όσα έχουν ειπωθεί και γραφεί από αρχαιοτάτων ετών μέχρι σήμερα, πάνω σε θέματα πνευματικά και όχι μόνο!!!
Παρατηρώ όμως ότι, ενώ εγώ προσωπικά πιστεύω ακράδαντα ό,τι όποια πέτρα και να σηκώσω θα βρω αυτές τις διδαχές από κάτω, υπάρχουν άτομα που δεν έχουν την ίδια με εμένα αντίληψη…
Και αυτό γιατί, όπως έχω καταλάβει, έχουν ‘μπλοκάρει’ στην διαχωριστικότητα και δεν έχουν εισπράξει την ενότητα που αυτή η διδασκαλία περίτρανα περιγράφει σε όλο της το εύρος!!!

Με πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Αγάπης!!!
Ο όρος αυτός, αν και είναι ταυτόσημος με τον όρο Συνείδηση, δεν σημαίνει ότι η Αγάπη δεν μπορεί να βιωθεί από άτομα που δεν έχουν καταφέρει ακόμα να ξυπνήσουν και να είναι Συνειδητά…
Η Αγάπη πρέπει να είναι, όπως προσωπικά εγώ πιστεύω και το έχω ήδη αναφέρει, το όνομα του Δημιουργού!!!
Με βάση αυτήν δημιούργησε και αυτήν μας εμφύτευσε μέσα στην καρδιά μας, για να την ζούμε και να την αισθανόμαστε, όπως Αυτός την ζει και την αισθάνεται για όλους και για όλα, χωρίς διακρίσεις!!!
Εάν αυτό δεν μας συμβαίνει ή εάν μας συμβαίνει κάπου κάπου, δεν είναι υπαίτιος ο Δημιουργός, ούτε τα εξωτερικά συμβάντα, αλλά ούτε και οι άλλοι άνθρωποι…
Υπαίτιοι είμαστε εμείς που δεν έχουν φτάσει να καταλάβουμε την εκπληκτική αυτήν έννοια της Αγάπης και δεν την έχουμε ενστερνιστεί και κάνει βίωμα στην καθημερινότητά μας!!!

Η Αγάπη μοιράζεται χωρίς ανταπόδοση!!!
Η Αγάπη είναι η ζωή που πάλλεται!!!
Η Αγάπη είναι η ανάσα στο 24ωρό μας!!!
Η Αγάπη δίνει χαρά σε όλους!!!
Η Αγάπη είναι η κληρονομιά μας!!!
Στην Αγάπη δεν υπάρχουν προϋποθέσεις!!!
Στην Αγάπη δεν υπάρχουν διακρίσεις!!!
Με την Αγάπη ξεχνάς το δικό ΜΟΥ…
Με την Αγάπη δεν αισθάνεσαι ΠΙΟ…

Η προσφορά της είναι καθήκον μας!!!

1

 
3 Σχόλια

Posted by στο 5 Ιουνίου 2017 in Σκέψεις

 

Μήπως ‘πρέπει’;

Αν και ποτέ δεν μου άρεσε το πρόγραμμα και τα πολλά ‘πρέπει’, έχω αρχίσει να σκέφτομαι τελευταία να αναθεωρήσω τις απόψεις μου…
Και αυτό γιατί, έχω καταλάβει ότι εφόσον οι άνθρωποι έχουν βάλλει συγκεκριμένους στόχους στην εφήμερη ζωή τους, ‘πρέπει’ να μπορούν και να τους τηρούν!!!

Οι στόχοι είναι ποικίλοι, σε διαφορετικές κατευθύνσεις και σε χρονικούς περιορισμούς ο καθένας…
Ποικίλουν από στόχους εμφάνισης, που περιλαμβάνουν δίαιτες, ινστιντούτα, γυμναστήρια, προσωπικές προσπάθειες κλπ, στόχους κοινωνικής φύσης που περιλαμβάνουν ενδυνάμωση φιλικών ή συγγενικών σχέσεων ή και απομάκρυνση από αυτές, εργασιακά, συμμετοχή σε ομάδες κλπ, στόχους οικονομικούς με ό,τι αυτές συνεπάγονται, στόχους εσωτεριστικούς-ψυχολογικούς με όλες τις δυσκολίες και τις ‘κακοτοπιές’ τους κλπ.,κλπ.,κλπ…
Επειδή η καθημερινότητα όμως είναι γεμάτη από τις αποκρυσταλλωμένες μας συνήθειες, αν και βάζουμε πολλούς στόχους στην ζωή μας και μάλιστα αρχής γενομένης από Δευτέρα ή από την αρχή του μήνα, ή την εποχή, ή το έτος, σπάνια τους τηρούμε…

Σκέφτηκα ότι ίσως ένας προγραμματισμός με ταυτόχρονη καταγραφή του στο χαρτί, που να είναι εφικτός σύμφωνα με τις δυνατότητές μας, θα μπορούσε να βοηθήσει τα μέγιστα!!!
Και αυτό γιατί, όταν συμβαίνει να υπάρχει ελεύθερος χρόνος για ‘κατανάλωση’, συνήθως τον σπαταλάμε σε χαζέματα, άχρηστες ενασχολήσεις, χάσιμο ενέργειας, που στο τέλος μόνο τύψεις μας αφήνουν και όχι ικανοποίηση…
Ενώ, η τήρηση ενός χρονοδιαγράμματος θα μας προσφέρει και την αποφυγή της συνήθους αποσυγκέντρωσης που μας συμβαίνει ακόμα και σε σοβαρά ζητήματα της ζωής και την ευχαρίστηση ότι κάτι έχουμε πετύχει να καταφέρουμε από όλα αυτά που χρόνια τώρα επιθυμούσαμε!!!

Πάντως μιας και εγώ δεν γράφω στο ιστολόγιό μου στον βρόντο, θα το κάνω!!!
Και εύχομαι και ελπίζω να μπω σε έναν ρυθμό που θα μου δώσει την ευκαιρία να βγω από την δυσαρέσκεια που μου προκαλούν κάποιες επαναλήψεις χωρίς νόημα…

Οπότε,
‘Όσοι πιστοί προσέλθετε’…
Και
‘Για να δούμε, τι θα δούμε’…

new[1]

 
Σχολιάστε

Posted by στο 26 Μαΐου 2017 in Σκέψεις

 

Κλοπή…

Επειδή όπως είναι έξω, έτσι είναι και μέσα και επειδή ο ερευνητής του εαυτού, τίποτα δεν αφήνει χωρίς να το ερμηνεύσει σε σχέση με τον εσωτερικό του κόσμο, οφείλω να σας καταθέσω κάποια γεγονότα του εξωτερικού κόσμου που μου συνέβησαν…

Τα επεξεργάστηκα σύμφωνα με την συμβουλή του Σαμαέλ Αούν Βεόρ: ‘Διασαφηνίζω, πειραματίζομαι και κατανοώ’ και το τελικό αποτέλεσμα ήταν η απόκτηση της ιδιότητας του να μπαίνω στην θέση του άλλου για οποιοδήποτε παράπτωμά του!!!

Αν και η κατάθεση λεπτομερειών πιθανώς θα βοηθούσε περισσότερο, το γραπτό μου δεν μπορεί να είναι μακροσκελές γιατί και θα σας κουράσει και ίσως και σας αποπροσανατολίσει από το ζητούμενο …

Οπότε…

Αρχικά, στα πλαίσια της διασαφήνισης, κατέστησα σαφές ότι το Εγώ της κλεψιάς μέσα μου, ΤΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑ ΠΟΥ ΚΛΕΒΕΙ ΤΙΣ ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ ΑΞΙΕΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ, αρπάζει την προσοχή μου από την κύρια δράση του, προσκολλώντας την σε άλλο σημείο, έτσι που να μην το παίρνω είδηση όταν με κλέβει…

Στην συνέχεια, στα πλαίσια του πειραματισμού, αντιλήφθηκα ότι εάν δεν το παίξω πονηρή και ευέλικτη μπροστά στο Εγώ, εάν δεν προσπαθήσω να το κοροϊδέψω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αυτό με κοροϊδεύει (γιατί σημειωτέον είναι πανούργο και με εξίσου ίσες δυνατότητες με εμένα), ‘υποσχόμενη’ ψευδώς ότι θα επιστρέψω σε αυτό με τα χρήματα-αξίες που επιθυμεί, δεν θα με αφήσει να ξεκολλήσω και όχι μόνο αυτό, αλλά θα γλυτώσω και από την άκρως επιθετική του τάση που έχει σκοπό την άμεση εξόντωσή μου…

Τέλος στα πλαίσια της κατανόησης, έφτασα να κάνω κτήμα μου το γεγονός ότι εφόσον παρέμενα απρόσεκτη στον βαθμό που παρέμενα, όφειλα να επιστρέψω μέσω του Νόμου τα χαμένα χρήματα-αξίες, στον πραγματικό του ιδιοκτήτη που ήταν Ηλεκτρολόγος, (επισκευαστής του φωτός!!!), που ΦΥΣΙΚΑ είμαι εγώ η ίδια σαν άτομο που έχω καταλάβει πια, τι ΑΚΡΙΒΩΣ οφείλω να κάνω!!!

Και σαν επιστέγασμα όλου αυτού, η επόμενη εμπειρία μου ήταν σχετική με τους συνανθρώπους μου, τους οποίους οφείλω να συναισθάνομαι για όποιο μικρό ή μεγάλο σχετικό με το παραπάνω Εγώ!!!

Ευχή μου να εισπράξετε και εσείς φίλοι μου, κάτι από αυτήν την ειλικρινή μου κατάθεση…

fe4bbe81600a40063594e597e00eb05b_XL

 
Σχολιάστε

Posted by στο 10 Μαΐου 2017 in Σκέψεις

 

Μια φορά και έναν καιρό…

Δεν υπήρχε ούτε το τίποτα.
Αλλά ξαφνικά εμφανίστηκε Κάποιος.
Κάποιος, γεμάτος σοφία, αγάπη και δημιουργική ικανότητα.
Και έτσι δημιούργησε. Τα πάντα. Ορατά και αόρατα.
Αλλά εκείνα που δημιούργησε δεν του έφτασαν και θέλησε να πολλαπλασιάσει τον εαυτόν του. Αλλά επειδή ήταν μοναδικός, ήταν και ανεπανάληπτος. Έτσι, αρκέστηκε στο να δημιουργήσει κάποιον άλλον, με την ίδια εικόνα και με τις ίδιες ‘εν δυνάμει’ δυνατότητες, όπως Αυτός. Και του έφτιαξε επίσης και μία σύντροφο με τα ίδια χαρακτηριστικά.
Και έτσι όλα, από τον Έναν και κάτω, ήταν διπλά. Διπλά και αντίθετα.
Προνόησε όμως, ώστε να υπάρχει σύνθεση στην αντίθεση, που και αυτή η σύνθεση να είναι εξίσου δημιουργική, αλλά σε πιο χαμηλές οκτάβες.

Και η αγάπη του Ενός ήταν τόση, ώστε προσέφερε πλήρη ελευθερία αποφάσεων και κινήσεων σε αυτά τα ιδιαίτερα και παρόμοια δημιουργήματά του. Προσέφερε αυτό που εμείς λέμε ελευθερία βούλησης.
Και τότε αυτά τα δημιουργήματα, οι άνθρωποι, άρχισαν να μαθαίνουν την δημιουργία με τον εύκολο, αλλά επώδυνο τρόπο. Έτσι ήθελαν…
Και άρχισαν να κατεβαίνουν στα σκαλοπάτια της γνώσης. Κάθε κάθοδος ήταν και απομάκρυνση από την Πηγή. Έτσι ήθελαν…
Και αφού πολύ απομακρύνθηκαν και ξέχασαν εντελώς ότι οι εμφυτευμένες δυνατότητές τους ήταν δημιουργικές στα ανώτερα επίπεδα ύπαρξης, προτίμησαν να δημιουργούν στα κατώτερα επίπεδα ύπαρξης. Αλλά αυτή η δημιουργία, με καταστροφή έμοιαζε περισσότερο.
Αυτό προκάλεσε την απέραντη θλίψη του Ενός.
Και τότε Αυτός, αναδιπλούμενος στο Πνεύμα του, κατήλθε σε ανθρώπινο επίπεδο και ενσαρκωμένος μέσω άσπιλης γέννησης, σήκωσε στους ώμους του όλα τα ατοπήματα των αγαπημένων του τέκνων, των ανθρώπων, ώστε να απαλλαγούν από αυτά και να ξαναθυμηθούν την θεϊκή τους καταγωγή. Και να επιστρέψουν στην Πηγή, εάν το θελήσουν.
Και το ενσαρκωμένο Πνεύμα Του, ο Μονογενής Του Υιός, υπέφερε την σταύρωση για αυτήν του την δράση, από τα ίδια τα αγνοούντα τέκνα του. Και πόνεσε και πέθανε σαν άνθρωπος. Αλλά αναστήθηκε σαν θεός. Και ποτέ δεν μετάνιωσε για αυτό.
Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι το θείο δράμα επαναλαμβάνεται από τότε μέχρι σήμερα, μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Συνεχώς!!!
Στην επανάληψη αυτή, καθένας παίζει (λόγω της ελεύθερης βούλησης του), τον ρόλο του.
Άλλοι κάνουν πως δεν θυμούνται. Έτσι θέλουν…
Άλλοι θυμούνται με διαλλείματα. Έτσι θέλουν…
Άλλοι δεν θυμούνται καθόλου. Έτσι θέλουν…
Άλλοι θυμούνται και μετα-νοούν. Έτσι θέλουν…
Και λίγοι επιστρέφουν ταπεινά. Έτσι θέλουν…

Η επιστροφή δίνει χαρά σε Εκείνον. Και διάθεση για να συνεχίσει. Να συνεχίσει να τροφοδοτεί τα τέκνα του, να τα αγαπά, να τα φροντίζει, να τα περιμένει με ανοιχτή αγκαλιά, ώστε να τα δει να δημιουργούν όπως Αυτός!!!

Γιατί η Δημιουργία δεν φαίνεται να έχει τέλος!!!

fairy-tales-kids-1920x1440

 
1 σχόλιο

Posted by στο 2 Μαΐου 2017 in Σκέψεις

 

Γιατί;

Γιατί η ευτυχία είναι σε στιγμές;
Γιατί η αγάπη δεν προσφέρεται παντού;
Γιατί η χαρά δεν διαρκεί;
Γιατί η ελευθερία είναι φυλακισμένη;
Γιατί η τελειότητα έχει ατέλειες;
Γιατί αλλάζουμε ινδάλματα;
Γιατί η συμπόνια δεν πάσχει;
Γιατί η ματαιοδοξία κυριαρχεί;
Γιατί η άνοδος είναι κουραστική;
Γιατί η επανάληψη είναι ανιαρή;
Γιατί η ομορφιά είναι σχετική;
Γιατί η φύση ενθουσιάζει;
Γιατί η καρδιά πονάει;
Γιατί παιδευόμαστε;
Γιατί η τροφή δυναμώνει;
Γιατί η ψυχή εκπαιδεύεται;
Γιατί υπάρχει η ασθένεια;
Γιατί η σκέψη δεν σταματά;
Γιατί η αλλαγή είναι δύσκολη;
Γιατί η ευγένεια αρέσει;
Γιατί συνέχεια επιθυμούμε;
Γιατί η βοήθεια κάνει διακρίσεις;
Γιατί η ζήλεια δηλητηριάζει;
Γιατί θυμόμαστε;
Γιατί η άγνοια είναι εκτενής;
Γιατί η εργασία δεν είναι χαρά;
Γιατί η γη κινείται;
Γιατί όλα κάνουν κύκλους;
Γιατί η πραγματικότητα είναι κρυμμένη;
Γιατί φαντάζει η φαντασία;
Γιατί η εξημέρωση είναι ατομική υπόθεση;
Γιατί η βία διαρκεί;
Γιατί είμαστε σημαντικοί κι ασήμαντοι;
Γιατί τρέχουμε τόσο πολύ;
Γιατί φοβόμαστε να φοβόμαστε;
Γιατί ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;
Γιατί η ανάγκη ωθεί;
Γιατί υπάρχει η ντροπή;
Γιατί η τιμιότητα είναι πολύτιμη;
Γιατί έχει η ψυχή καθρέφτη;
Γιατί δεν πετάμε σαν πουλιά;
Γιατί υπάρχει το άπειρο;
Γιατί η γέννηση προηγείται;
Γιατί δεν γελάμε αρκετά;
Γιατί δεν εμβαθύνουμε στο νόημα της ζωής;
Γιατί;

la-muerte-de-nuestra-pareja-jpg_800x0

 
3 Σχόλια

Posted by στο 2 Μαΐου 2017 in Σκέψεις

 

Στο δρόμο της συνειδητότητας

1.Τα πάντα μέσα στο υλικό και αισθητό Σύμπαν αποτελούν μία εγκεφαλική απεικόνιση, ένα Matrix.
2.Στο Σύμπαν δεν υπάρχει Χρόνος, αλλά κυριαρχεί η αιωνιότητα.
3.Στο Σύμπαν το κάθε σημείο του είναι συγχρόνως Παντού.
4.Στο Σύμπαν τα πάντα γεννιούνται και πεθαίνουν, μόνο αν τα γεννήσει και τα σκοτώσει η δύναμη του Νου και της Σκέψης.
5.Στο Σύμπαν τίποτα δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο όριο, αλλά το κάθε τι επεκτείνεται και χάνεται μέσα στην ύπαρξη των άλλων μορφών.
6.Στο Σύμπαν ενώ όλα είναι ένα, όμως υπάρχει ατομικότητα και δεν χάνει την ταυτότητά της μέσα στην ενότητα.
7.Στο Σύμπαν τίποτα δεν έχει μέσα και έξω, αλλά το μέσα και το έξω ταυτίζονται.
8.Στο Σύμπαν όταν διαιρώ κάτι, αυτό πολλαπλασιάζεται.
9.Ότι φαντάζει μακριά σε μήκος δεν είναι παρά παλαιό μέσα στον χρόνο.
10.Ότι μοιάζει μεγάλο δεν είναι παρά μικρό και το αντίστροφο.
11.Ότι νομίζουμε ότι είναι προς τα έξω δεν είναι παρά μέσα και το αντίστροφο.

Η Συμπαντική Συνειδητότητα κάποιες φορές οδηγεί στον Δρόμο του Αναχωρητή.
Η επιθυμία του Αναχωρητή δεν είναι Να Καταλάβει τι είναι το Σύμπαν αλλά Να Γίνει το Σύμπαν…

Μάνος Δανέζης “Στο δρόμο της συνειδητότητας”
Συνεδριακό Κέντρο Κατερίνης 25/2/2017

1

 
Σχολιάστε

Posted by στο 23 Απριλίου 2017 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: