RSS

Είναι στιγμές…

Που θέλω να τα τινάξω όλα στον αέρα… Να μην αφήσω τίποτα… Να σβήσω τα πάντα, από το ιστολόγιό μου και από το φατσοβιβλίο…
Και όταν πια η εκρηκτική αυτή τάση έχει ωριμάσει μέσα μου και βρίσκομαι στο παρά πέντε της διαγραφής, τότε τσουπ… Στα ξαφνικά, κάποιος νέος φίλος εμφανίζεται και δηλώνει ότι αρχίζει να ακολουθεί το ιστολόγιό μου… Πράγμα που μου δείχνει ότι πρέπει να “κάνω κράτει” ακόμα…

Δεν καταλαβαίνω πως λειτουργούν κάποια πράγματα… Ποιές δυνάμεις κινούν τα νήματα… Αν και θεωρητικά το γνωρίζω, αλλά στην πράξη συνεχίζουν και με εκπλήσσουν όλα αυτά!!!

Σαν κάτι να γνωρίζει πριν από εμένα, για εμένα, όλα όσα με αφορούν!!! Και είναι εκεί, πανέτοιμο, stand by (που λέμε), να μου υποδείξει άμεσα τι είναι αυτό που πρέπει ή δεν πρέπει να κάνω… Σχεδόν αθόρυβη η δράση του, αλλά που δεν μου αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης της ύπαρξής του…

Αχχχχχχχχχ……………..
Και να μπορούσα να αντιλαμβάνομαι ΜΟΝΟ αυτό!!!

%ce%b7

 
4 Σχόλια

Posted by στο 2 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Οι φίλοι μου και εγώ…

4 φίλοι στο προσκήνιο… Ο Αντώνης, ο Βασίλης, εγώ ο Γιώργος και ο Δήμος…

Λέει ο Βασίλης σε εμένα τον Γιώργο:
-Αυτός ο Αντώνης είναι πολύ θυμώδης… Αμάν… Κοίτα πως κάνει… Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει;

Σκέφτομαι εγώ ο Γιώργος:
-Ήθελα να ήξερα, αυτός ο Βασίλης που κριτικάρει τον Αντώνη, δεν καταλαβαίνει ότι είναι το ίδιο θυμώδης με αυτόν; Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει;
Και λέω εγώ ο Γιώργος στον Δήμο:
-Ο Βασίλης μου κατηγόρησε τον Αντώνη… Ήθελα να ήξερα, τόσο στραβός είναι αυτός ο Βασίλης; Μα αφού επανειλημμένα έχει εκφραστεί και αυτός με θυμό… Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει; Τι λες και εσύ;

Σκέφτεται ο Δήμος:
-Αχχχ… Και να ήξερε και αυτός ο Γιώργος, πόσο θυμώδης είναι, που αναγνωρίζει τον θυμό του Βασίλη, που αναγνωρίζει τον θυμό του Αντώνη… Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει;
Και απαντάει μεγαλόφωνα ο Δήμος σε εμένα τον Γιώργο:
Αχχχ… ΚΑΙ ΝΑ ΗΞΕΡΑ ΚΑΙ ΕΓΩ πόσο θυμώδης είμαι, που αναγνωρίζω τον θυμό σου Γιώργο, που αναγνωρίζεις τον θυμό του Βασίλη, που αναγνωρίζει τον θυμό του Αντώνη!!!

Και τότε ο Δήμος θυμάται ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τσουάνγ Τσου, σχετικό με το θέμα και την ταύτιση στην οποία πέφτουν όλα τα όντα με σειρά, επειδή ξεχνούν την πρωταρχική τους φύση!!!
Το διαβάζει σε εμένα τον Γιώργο και μου λέει:
-Μην συνεχίσεις Γιώργο, σε παρακαλώ πολύ…

Και τότε εγώ ο Γιώργος, συντετριμμένος, σκέφτομαι:
Εάν ο Αντώνης, ο Βασίλης, εγώ και λιγότερο ο Δήμος, ήμασταν σε ανάμνηση της πρωταρχικής μας φύσης, τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε…
Και εάν ο Βασίλης, εξ αρχής, έβλεπε τον θυμό όχι στο πρόσωπο του Αντώνη, αλλά στο δικό του πρόσωπο, τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε…

Για αυτό ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ, γράφει κάπου:
‘Εάν δείτε στον δρόμο έναν μεθυσμένο να τρικλίζει, να πείτε:
Κοίτα πως παραπατάω’

Υποκλίνομαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Εγώ ο Γιώργος…
Εγώ η Ηρώ!!!

 
3 Σχόλια

Posted by στο 29 Ιανουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Τρία ολόκληρα χρόνια!!!

Σαν σήμερα!!! Τρία χρόνια ολοκληρώθηκαν, γεμάτα δράση, αγάπη και άπλετο σεβασμό στους αναγνώστες μου!!!
Χρόνια αφιερωμένα στην προτροπή για κάτι καλύτερο, κάτι ανώτερο!!! Δεν ξέρω τι κατάφερα, αλλά εάν έστω και ένας παρακινήθηκε να δει με άλλο μάτι την ζωή του, αυτό για εμένα είναι άθλος!!!

Δεν είναι εύκολο αγαπημένοι μου φίλοι!!! Απαιτεί πολλά από εμάς… Απαιτεί να στρέψουμε την προσοχή μας στην αντίθετη κατεύθυνση από τις καθημερινές μας συνήθειες… Απαιτεί αγάπη για τα πνευματικά θέματα και όρεξη για να τα εφαρμόσουμε… Γιατί η θεωρία (δυστυχώς), δεν αλλάζει, δεν καλυτερεύει τον άνθρωπο… Μόνο η πράξη!!! Και σε αυτήν σκοντάφτουμε όλοι!!!

Για αυτό η χαρά μου είναι μεγάλη όταν μέσα στον ενθουσιασμό μου συμπαρασύρω και κάποιους από εσάς να πλησιάσουν το μονοπάτι της Θέωσης!!! Γιατί το να εισέλθει κανείς σε αυτό και να το βαδίσει, είναι από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα της ζωής!!!

Σας ευχαριστώ αγαπημένοι μου φίλοι για το ενδιαφέρον και την προσοχή σας!!! Και εύχομαι να είμαι σε θέση να συνεχίσω να γράφω, για να φανώ αντάξια της αγάπης που μου δείχνετε και της τιμής που μου κάνετε επισκεπτόμενοι το ιστολόγιό μου!!!
Καλή μας συνέχεια!!!

28-1-2017

 
2 Σχόλια

Posted by στο 28 Ιανουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Όποιος κατάλαβε…

κατάλαβε…
Τι άλλο να κάνω;
Το θέμα δεν είναι ότι δεν μπορούν να καταλάβουν κάποιοι, αλλά ότι δεν θέλουν να καταλάβουν… Και αυτό γιατί έχουν παγιωθεί-σταθεροποιηθεί στις δικές τους απόψεις και δεν θέλουν να μετακινηθούν από αυτές ούτε έστω και στο ελάχιστο…
Περί Θεού ο λόγος…
Έχουμε φτάσει πια στο έσχατο σημείο εκφυλισμού… Γιατί το να μιλάμε ή να εκφραζόμαστε θετικά περί Θεότητας, έχει καταντήσει να είναι απαγορευτικό και απορριπτέο…
Και πρέπει να εφευρίσκουμε άλλους όρους για αυτό ή άλλες λέξεις που να το περιγράφουν, γιατί κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε φανατικοί…

Αμάν πια με αυτόν τον όρο… Έλεος… “Φανατισμός”…
Δηλαδή το να είμαι θρησκευόμενη με βάση την θρησκεία που έχω διδαχθεί σε τι με διαφοροποιεί από τον άλλον θρησκευόμενο της δικής του θρησκείας;
Μήπως στην βάση της όλες οι θρησκείες του κόσμου δεν μιλούν για το ίδιο; Εάν σταθούμε σε αυτά που μας χωρίζουν και όχι σε αυτά που μας ενώνουν, τότε πραγματικά αυτό είναι ένας φανατισμός χειρίστου είδους…
Γιατί αυτό που μας ενώνει είναι η ύπαρξη ενός Δημιουργού που τα πάντα εν σοφία εποίησε!!! Ποιός μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό; Μια διερευνητική ματιά στην φύση, στον άνθρωπο, σε όλα τα όντα του πλανήτη, έμψυχα και άψυχα διαβεβαιώνει περίτρανα το λεχθέν!!!
Όπως επίσης αδιαμφισβήτητη είναι και η ύπαρξη της ευσπλαχνίας που μοιράζει σε όλους μας, δίκαιους και άδικους!!! Και αυτή επίσης η εκπληκτική ελευθερία της βούλησης που μας έχει παραδώσει, για να την χειριζόμαστε κατά το δοκούν!!! Πόση Αγάπη περιέχεται σε αυτήν την προσφορά!!!
Κάνουμε ότι θέλουμε, σκεφτόμαστε ότι θέλουμε, αισθανόμαστε όπως θέλουμε και μετά τα βάζουμε με όποιον θέλουμε, γιατί δεν επιθυμούμε με τίποτα να τα βάλουμε με τον εαυτόν μας… Αυτόν τον δίκαιο, καλοσυνάτο, άγιο εαυτόν μας… Που κανέναν δεν έβλαψε, γιατί όλοι οι άλλοι μας έχουν βλάψει…

Στο θέμα μας και πάλι…
Σεβασμός αδέλφια μου!!! Σεβασμός σε όλους για αυτό που πιστεύουν, είτε λόγω φόβου, είτε λόγω αδυναμίας, είτε λόγω αγάπης…
Σεβασμός
στον άθεο, γιατί και αυτός κάπου πιστεύει, αλλά δεν το ξέρει…
στον χριστιανό ορθόδοξο ή στον καθολικό, στον ευαγγελιστή, στον παλαιοημερολογίτη, στον ινδουιστή, στον διαμαρτυρόμενο, στον βουδιστή, στον πανθεϊστή, στον ειδωλολάτρη, στον…
Αφήστε και τον μάγο στην μαγεία του… Λευκή, γκρίζα, μαύρη… Άλλωστε, ότι δώσεις αυτό θα πάρεις… Κουκιά μετρημένα είναι όλα… Μήπως και η ζωή δεν είναι από μόνη της το εκπληκτικό αποτέλεσμα μιας μαγικής διαδικασίας;
Και αφήστε κάποιους να μιλάνε για τον Χριστό και τους δώδεκα αποστόλους και κάποιους άλλους να μιλάνε για τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου!!!

Ένα έχω να πω, χωρίς φόβο και πάθος!!!
Όταν η καρδιά στο βάθος της πάλλεται από τις δονήσεις της πίστης της, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα φτάσει στον αποδέκτη της που είναι Ένας και ο Αυτός!!!

Αυτά τα λίγα από μία πιστή με ανοικτούς ορίζοντες… Εμένα!!!

g2

 
1 σχόλιο

Posted by στο 25 Ιανουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Έστε απλοί και γελαστοί…

Και ας σας πουν χαζοχαρούμενους και τρελαμένους και αμόρφωτους και φτηνιάρικους και χαμένους και αλλοπρόσαλλους και ό,τι άλλο φανταστούν μέσα στο πολύπλοκο μυαλουδάκι τους…
Γιατί οι άνθρωποι δυσκολεύονται πια να γελούν με την καρδιά τους, όπως δυσκολεύονται στο να μην είναι πολυσύνθετοι στην σκέψη τους…

Είναι τόσο όμορφο το πρόσωπο που γελάει… Και είναι τόσο υπέροχο να βλέπεις γύρω σου πρόσωπα χαλαρά!!! Ανθρώπους που δεν βιάζονται να μιλήσουν, που ακούν προσεκτικά τον συνομιλητή τους και που δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο από μία καλή ακρόαση… Ούτε συμβουλές, ούτε κρίσεις, ούτε επικρίσεις…

Αναρωτιέται κανείς γιατί αυτά τα πράγματα ολοένα και σπανίζουν στην εποχή μας…
Τι φταίει; Είναι η ερώτηση-κλειδί…
Όλοι θα βαλθούν και θα βιαστούν να απαντήσουν…
Φταίει…
Το άγχος, το αφεντικό, η ανεργία, η πείνα, η έλλειψη βασικών αγαθών, τα χρέη, η μοναξιά, η προδοσία, η ριμάδα η τύχη, η πολιτική, η τηλεόραση, η φτώχεια, η κακογλωσσιά, η μνησικακία, ο κακός ο φίλος ή ο συγγενής, ή ο γείτονας…
Δεν λέω… Φταίνε και αυτά…
Αλλά…
Εάν θέλουμε να είμαστε ακριβοδίκαιοι και ειλικρινείς με τον εαυτόν μας και τους άλλους, θα παρατηρήσουμε ότι ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης βαρύνει τις πλάτες μας… Και αυτό συμβαίνει λόγω των επιλογών που έχουμε κάνει στο παρελθόν…

Οι επιλογές μας είναι πάντα αυθόρμητες και βιαστικές, ενώ θα έπρεπε να βασίζονται σε αναλυτικές σκέψεις πάνω στα θέματα που μας απασχολούν… Το μυαλό το έχουμε σαν εργαλείο για τέτοιου είδους εργασίες… Όχι για να φαντάζεται άσχετα πράγματα σε άσχετους χρόνους και τόπους…
Εάν έστω και τώρα, προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε αυτό το εργαλείο προς όφελός μας, τότε θα διαπιστώσουμε ότι η ζωή είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και απλή και ότι θα έχουμε και όρεξη και χρόνο και τρόπο να γελάμε συχνότερα, αληθινά και εγκάρδια!!!

Τι λέτε;
Να δοκιμάσουμε να απασχολούμε τον νου μας θεληματικά και με στρατηγικό τρόπο;

%ce%b7

 
2 Σχόλια

Posted by στο 20 Ιανουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Υπάρχουν υπάρξεις και υπάρξεις…

Έχω ξαναγράψει για αυτό το μικρό τριανταφυλλάκι… Όταν το αγόρασα πέρσι, δεν πίστεψα ότι θα βγάλει λουλούδι γιατί ήταν πολύ μικρούτσικο μέσα σε μια λιλιπούτεια γλαστρούλα… Όμως, όχι μόνο άνθισε, αλλά και έζησε και πάνω από μήνα, αγέρωχο και δυνατό σε πείσμα του μεγέθους του!!!
Μετά, όταν είχε πια μαραθεί για τα καλά, το βάλαμε στο έδαφος… Και ωωω του θαύματος!!! Ξαναάνθισε στην ώρα του, με την ίδια δύναμη και την ζωντανή ομορφιά του!!! Μας εξέπληξε!!!

Και τι να πει κανείς για τον χιονιά που όλα τα είχε σκεπάσει πριν λίγες μέρες; Έλεγα και ξανάλεγα, μονολογώντας, ότι δεν θα μείνει τίποτα όρθιο στον κήπο μου…
Μα πόσο ξεγελάστηκα όταν είδα το μικρό μου, να ξεσκεπάζεται και να στέκεται περήφανο πάνω από τις μαραμένες πρασινάδες και να με χαιρετά!!!

Είναι μία μικρή Ύπαρξη!!!
Που δεν το βάζει κάτω!!! Γιατί άλλωστε;
Δεν ακούει κανέναν, δεν μιμείται κανέναν, δεν ζηλεύει κανέναν!!!
Είναι ο Εαυτός της και κάνει το καθήκον της!!!
Αυτό για το οποίο πλάστηκε!!!

Να τολμήσω να συγκρίνω αυτήν την υπέροχη Ύπαρξη με έναν από εμάς τους ανθρώπους;
Σε τι της μοιάζουμε;

Μήπως στο θάρρος;
Μήπως στην επιμονή;
Μήπως στην συνέχεια του σκοπού;
Μήπως στην ελευθερία;
Μήπως στην πρωτοβουλία;
Μήπως στην ανεξαρτησία;
Μήπως στην θέληση για ζωή;
Μήπως…

Σήμερα πήγα και πάλι κοντά του και του είπα μία καλημέρα από καρδιάς!!!
Και το ευχαρίστησα για το μάθημα που με έχει διδάξει…
Αυτός ο μικρός- μεγάλος Δάσκαλος!!!

%ce%b7

 
2 Σχόλια

Posted by στο 14 Ιανουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Το “Αν” της Ηρούς…

Δεν είναι του Κίπλινγκ, αλλά ούτε και του Βάρναλη…
Το “Αν” εκφράζει αμφιβολία και η αμφιβολία είναι ασθένεια όταν επαναλαμβάνεται… Αντίθετα η πίστη δίνει ώθηση και δύναμη και κουράγιο!!!
Παρόλα αυτά είναι κάποιες στιγμές που με ζώνει η αμφιβολία και σήμερα είπα να την εκφράσω…

“Αν”
Οι άνθρωποι είχαν φτερά… Και…
“Αν”
Ήθελαν να πετάξουν μακριά!!!
“Αν”
Δεν αγαπούσαν τόσο τον εαυτούλη τους…
“Αν”
Δεν ήσαν εφησυχασμένοι μπροστά στο άδικο…
“Αν”
Γνώριζαν την Α-λήθεια!!!
“Αν”
Ήθελαν να συμπονάνε τον συνάνθρωπο… Και…
“Αν”
Ήθελαν να κάνουν πάντα το καλό!!!
“Αν”
Είχαν εκπαιδευτεί στην υπομονή…
“Αν”
Είχαν πίστη όσο ένα κόκκο σινάπεως…
“Αν”
Ήθελαν να βλέπουν παντού χαρούμενα πρόσωπα…
“Αν”
Για λίγο σταματούσαν να αναπνεύσουν την ζωή…
“Αν”
Έβλεπαν το Μεγαλείο σε κάθε τι μικρό!!!
“Αν”
Ήθελαν να είναι ευτυχισμένοι…
“Αν”
Γνώριζαν ότι όλα μπορούν να αλλάξουν…
“Αν”
Δεν άφηναν την λύπη να τους κυριεύει…
“Αν”
Ακολουθούσαν την Θεϊκή τους Φύση!!!

Και εγώ, όπως συνηθίζω να λέω: “Αν” είχα γένια θα ήμουν παπάς…
Όμως δεν έχω, οπότε ούτε παπάς είμαι, αλλά ούτε και να αλλάξω κανέναν μπορώ…
Μόνο να συνεχίζω να γράφω μπορώ, για όσους ακόμα με ανέχονται…

 
3 Σχόλια

Posted by στο 12 Ιανουαρίου 2017 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: