RSS

Εκεί κάτω… Εκεί πάνω…

Όταν κατεβαίνουμε στην προσωπική μας άβυσσο, στις αδηφάγες και γλιστερές χαράδρες που είναι άγνωστο εάν καταφέρουμε να βγούμε σώοι από εκεί, οι αισθήσεις μας πρέπει να είναι σε ετοιμότητα, ώστε να βλέπουμε κάθε τι που μπορεί να μας φανεί χρήσιμο για να μας βοηθήσει…
Στην άγνωστη αυτή ‘διαδρομή’, εμφανίζονται στηρίγματα που και που, που πρέπει να τα αρπάξουμε χωρίς καθυστέρηση, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την πορεία μας και να μην πέφτουμε…
Ακόμα και η ύπαρξη των στηριγμάτων μας είναι άγνωστη, όπως επίσης και η ικανότητά τους να μας κρατάνε ακέραιους…
Όμως δεν έχουμε τίποτε άλλο, εκτός από αυτά…
Εμφανίζονται ξαφνικά και την τελευταία στιγμή εμείς τα αρπάζουμε!!!

Κάποτε, θα φτάσουμε στο τέρμα… Ακόμα και εκεί η αντιληπτικότητά μας θα πρέπει να είναι τέτοια και τόση, ώστε να θέλουμε να φύγουμε από εκεί κάτω, για να ξαναδούμε το φως του ήλιου, πάνω στην επιφάνεια της γης…
Να βρούμε το σπίτι μας πάνω στην γη και μετά να επιστρέψουμε για μία νέα ‘θεληματική’ περιπέτεια!!!

Όπως είναι έξω, έτσι είναι και μέσα!!!
Στην πορεία της ζωής μας, οι κατηφόρες είναι πολλές… Εμείς, δυστυχώς, αφηνόμαστε και καταλήγουμε κτυπημένοι, μια και δύο και χίλιες φορές…
Δεν έχουμε ακόμα καταλάβει το πόσο επιτακτικό είναι να σταματάμε στις κατηφόρες τις κατηφόρες μας, ή ακόμα και να μην τις ξεκινάμε καν, γιατί άλλη επιλογή δεν έχουμε…
Οπότε… Γκρεμοτσακίσματα πολλά, κατανόηση μηδέν…
Όπως επίσης, δεν έχουμε δει πόσες φορές έχουν εμφανιστεί μπροστά μας ‘στηρίγματα’, που αν τα αρπάξουμε, θα επιβιώσουμε ψυχικά και πνευματικά!!!

Το εξαιρετικό γεγονός της παύσης του κατήφορου, εάν το προσπαθούμε, θα συνοδευτεί από ένα εξίσου εξαιρετικό γεγονός…
Το γεγονός της ‘θεληματικής’ καθόδου με σκοπό την Γνώση της μη επανάληψης των πόνων και των ατυχηματικών λαθών μας!!!
Εάν βιώσουμε στο πετσί μας την κάθοδο και την άνοδο, όχι τυχαία αλλά ‘θεληματικά’, τότε η επανάληψη των ίδιων περιστατικών θα γίνει αδύνατη!!!

Και ο αγώνας θα συνεχιστεί, για όσους θέλουν να ζουν και να μαθαίνουν!!!
Μέχρι όσο πάει…

 
2 Σχόλια

Posted by στο 31 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 

Ποιός πονάει;

Δεν είναι μόνο ότι μας δημιούργησε… Ούτε ότι μας έκανε έτσι που να Του μοιάζουμε, ή που, εάν θέλουμε, θα Του μοιάσουμε… Ούτε ότι μας έδωσε πλήρη ελευθερία κινήσεων…
Είναι αυτή η αγάπη Του που δεν έχει όρια!!!
Γιατί σαν Πανταχού Παρών που Είναι, μας συντροφεύει στην χαρά και στην λύπη μας!!!
Και χαίρεται μαζί μας και λυπάται μαζί μας!!!
Αλλά πιο πολύ λυπάται όταν εμείς δεν Τον θέλουμε και φεύγουμε μακριά Του!!!
Γιατί Αυτός ξέρει, ότι όσο πιο πολύ αποκρινόμαστε, τόσο οι λύπες θα αυξάνονται σε βάρος των χαρών…
Γιατί Αυτός έφτιαξε τον Δρόμο!!! Αυτός και την Σκάλα!!!

Και, δυστυχώς, δεν είναι μόνο αυτό…
Κάθε φορά που εμείς πέφτουμε σε ατόπημα, κάθε φορά που εθελοτυφλούμε, κάθε φορά που πληγώνουμε την καρδιά με τα πάθη μας, τότε οι πληγές απλώνονται στους γύρω αδελφούς μας, που είναι όλα τα παιδιά Του!!!
Και ποιός Πατέρας δεν πληγώνεται με τον πόνο των παιδιών του; Μόνο ο πατέρας-τέρας…
Αλλά Αυτός δεν είναι τέρας!!!
Είναι ο τελειότερος των τελειότερων!!!

Και όταν τα πλήθη του όχλου των ελαττωμάτων μας, φωνάζουν το ‘σταύρωσον’ απευθυνόμενοι στον αγαπημένο Του Γιο, τότε ο πόνος είναι αβάσταχτος για τον Γιο, που λιποψυχά για λίγο, μέχρι να νιώσει ότι ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ, ο πόνος είναι αβάσταχτος στην Μητέρα που έχει αναλάβει το βάρος της απομάκρυνσης-διάλυσης των ατοπημάτων μας και ο πόνος είναι αβάσταχτος στον Πατέρα που επέλεξε να στείλει τον Μονάκριβόν Του στα στόματα των λύκων…
Μήπως και καταλάβουν… Μήπως και θελήσουν να σταματήσουν την κατηφόρα που πήραν… Μήπως και θελήσουν να επιστρέψουν στην αγκαλιά Του… Αυτήν την αγκαλιά που ποτέ δεν τους στέρησε, που είναι πάντα ανοιχτή για όλα τα παιδιά Του!!! Που τα χωράει όλα!!!

Και έτσι, περιμένει υπομονετικά…

 
Σχολιάστε

Posted by στο 24 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 

Εν δυνάμει…

Το έχουμε πει πολλές φορές και το έχουμε διαπιστώσει μερικές από αυτές, ότι είμαστε εν δυνάμει ‘θεοί’… Είναι τόσο φυσιολογικό, όπως ο αέρας που αναπνέουμε…
Αυτό που υπάρχει μέσα στον εσωτερικό μας κόσμο και που αντανακλάται και στον εξωτερικό, είναι η δυνατότητα που έχουμε να κάνουμε πράγματα απίθανα, μοναδικά, πρωτοποριακά και ανεπανάληπτα!!!
Είναι όμως απλά δυνατότητα… Είναι όμως απλά πιθανότητα…

Αυτά που απαιτούνται από εμάς για να γίνει η πιθανότητα πραγματικότητα και για να αποκτήσει η δυνατότητα δύναμη δράσης, είναι αρκετά και δεν ανήκουν στην συνήθη καθημερινότητά μας…
Είναι δράσεις διαφορετικές και πολλάκις αντίθετες με όσες είμαστε εθισμένοι να κάνουμε…
Αυτές τις δράσεις, ακόμα και εάν τις έχουμε διαβάσει, ακούσει, γνωρίσει και καταλάβει, μας είναι δύσκολο να τις υλοποιήσουμε γιατί δεν μας προσφέρουν ραχάτι και ηδονή, πράγματα που επιθυμούμε να έχουμε κατ’ αποκλειστικότητα…

Οπότε, στο χέρι μας είναι να αποφασίσουμε…
Ή θέλουμε και το θέλουμε πολύ, ή όχι…
Εφόσον η θέλησή μας υπερβαίνει την αδυναμία μας και εφόσον αποδείξουμε στον ίδιο τον εαυτόν μας την νέα και ανεπιστρεπτί ενασχόλησή μας με το Μεγαλειώδες Άγνωστο, τότε νέοι δρόμοι θα μας προσφερθούν για να τους βαδίσουμε!!!

Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία!!!

 
Σχολιάστε

Posted by στο 21 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 

Θησαυρός…

Δεν υπάρχει άλλη λέξη για να περιγράψω αυτό το βιβλίο-σταθμό στην ανθρώπινη κατανόηση, για όλα όσα υπάρχουν!!!
Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα και πάλι, για εσάς αγαπημένοι μου αναγνώστες!!!

«… όταν υπάρχει φως και λάμψη στην καρδιά του ανθρώπου θα του δοθεί να καταλάβει ότι υπάρχει δρόμος γιατί υπάρχει έρημος, και υπάρχει αλήθεια γιατί υπάρχει φαντασία, και ζωή χάρις στον θάνατο.
Γιατί όντας πλάσμα του Θεού, όμοιος είναι με το Θεό.
Αλλά υπάρχει δρόμος μονάχα γι’ αυτόν που αισθάνεται σε έρημο, και αλήθεια για κείνον που υποφέρει μέσα στην φαντασία. Έτσι επίσης υπάρχει ζωή για όποιον αναγνωρίζει τον θάνατο στον εαυτό του και πεθαίνει και ξαναγεννιέται στην εσωτερική επαγρύπνησή του, προσευχόμενος.
Να εδώ που ο άνθρωπος αισθάνεται την ξηρασία της ερήμου από την χάρη του δρόμου και αναγνωρίζει την φαντασία στο φως της αλήθειας γιατί αν ο άνθρωπος δεν γνώριζε το φως από την αρχή των καιρών πως θα γινόταν να αναγνωρίζει τα σκοτάδια;»

Απλά υποκλίνομαι…

 
Σχολιάστε

Posted by στο 19 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 

Σας έχει τύχει…

Να διαβάζετε ένα βιβλίο για δεύτερη και τρίτη και πολλοστή φορά;
Είμαι σίγουρη ότι σας έχει τύχει…
Ασφαλώς θα πρόκειται για βιβλίο που σας μιλάει!!! Βιβλίο που μέσα στις σελίδες του έχουν γραφεί αλήθειες που σας αφορούν και σας βρίσκουν εντελώς σύμφωνους ή αλήθειες νέες που ανακαλύπτετε κάθε φορά που το ξαναδιαβάζετε!!!
Μου δημιουργεί μεγάλη έκπληξη όταν βρίσκω νέα στοιχεία σε ήδη αναγνωσμένα κείμενα…
Αυτό σημαίνει, όχι ότι έχουν διαβαστεί απρόσεκτα, αλλά ότι το επίπεδο αντίληψης και κατανόησης που έχουμε είναι αρκετά ελαστικό, με αποτέλεσμα να μεταβάλλεται και να μας προσφέρονται νέες αναγνωστικές εμπειρίες μέσα στις ίδιες σελίδες ενός βιβλίου!!!

Ένα από αυτά τα βιβλία που με συγκινούν ιδιαίτερα είναι και το ‘Πέταγμα του φτερωτού φιδιού’ του Armando Cosani!!!
Δεν θυμάμαι πια πόσες φορές το έχω διαβάσει…
Χθες είχα την διάθεση να το ξαναμελετήσω…
Και ιδού τι ανακάλυψα (τα υπογραμμισμένα):
1. Μέχρι σήμερα έχεις πιστέψει ότι οι πέντε αισθήσεις σου σε πληροφορούν σχετικά με τον εξωτερικό κόσμο. Δεν είναι έτσι, δεν υπάρχει τέτοιος εξωτερικός κόσμος, ούτε υπάρχει τέτοιος εσωτερικός κόσμος. Αυτές είναι απατηλές αντιλήψεις που δεν μπορούν να διεισδύσουν πιο πέρα από τις μορφές. Το πραγματικό είναι ότι δεν είσαι μορφή, και όντας Η Ζωή, είσαι όλα όσα Είναι.
2. …είναι πάντα κοιμισμένοι και δεν τους έχει δοθεί να καταλάβουν, ότι κάθε άνθρωπος είναι επίσης η Ανθρωπότητα, που όταν αυτός υποφέρει ή απολαμβάνει είναι και η Ανθρωπότητα που υποφέρει ή απολαμβάνει…
Σκληρή κουβέντα να πει και σκληρή πραγματικότητα να αντέξει ο άνθρωπος…

Σύμφωνα με την άποψή μου, αυτά είναι σχετικά και ανάλογα, με την κατανόηση που μοιράστηκα μαζί σας στο προηγούμενο άρθρο μου και για αυτό σας τα αναφέρω…

Καλή μας συνέχεια!!!

 
3 Σχόλια

Posted by στο 17 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 

Τόσο απλό, μα τόσο αληθινό!!!

Μετά από αυτήν την κατανόηση της καρδιάς μου, για την οποία σας καταστώ κοινωνούς της, θεωρώ ότι όλα όσα μέχρι στιγμής έχω πει και έχω γράψει εδώ και τρία χρόνια, ανήκουν πραγματικά στο παρελθόν!!!

Με γυρόφερνε η ιδέα, σαν σκέψη εδώ και αρκετό καιρό…
Άλλοτε έλεγα ότι ‘Όλοι είμαστε ένα’, χωρίς όμως να μπορώ να το νιώθω ακέραια μέσα στην καρδιά μου…
Άλλοτε έλεγα ότι ‘Εγώ είμαι εσύ’, ξεχνώντας πανεύκολα την ουσία της πρότασης…
Άλλοτε έλεγα ότι βλέπω τον καθένα σαν ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου, χωρίς πάλι να μπορώ να ταυτιστώ με τον άλλον έξω από εμένα, μιας και υπήρχα και εγώ σαν κάτι ξεχωριστό από αυτά τα ‘κομμάτια’…
Άλλοτε έλεγα ότι όλοι είμαστε αδέλφια, παιδιά του Δημιουργού, αλλά και πάλι σε στιγμές αδυναμίας δεν ένιωθα να έχω αδελφικά συναισθήματα για κάποιους…
Άλλοτε έλεγα ότι οι άλλοι είναι η αντανάκλασή μου, μα ώρες ώρες έβλεπα στους άλλους λάθη και παραλείψεις που εγώ δεν είχα κάνει ποτέ, μέχρι τότε…
Άλλοτε έλεγα ότι αυτά που αντιλαμβάνομαι ανήκουν στον μικρόκοσμό μου, χωρίς να μπορώ να το τεκμηριώσω επαρκώς…

Και όλα αυτά μέχρι τώρα!!!
Είναι μία νέα κατανόηση που θέλω να πιστεύω ότι είναι τόσο σημαντική όσο σημαντικός είναι και ο αέρας που αναπνέω!!!
Και που με βάση αυτήν την κατανόηση, όλα έχουν νόημα!!! Όλα μπορούν να εξηγηθούν!!! Και είναι η παρακάτω:

‘Όλα όσα μας συμβαίνουν, αφορούν εμάς’!!!
‘Όλα όσα μου συμβαίνουν αφορούν εμένα’!!!

Όταν όλα με αφορούν, σημαίνει ότι οι πάντες και τα πάντα μέσα σε μένα και έξω από εμένα, είναι εκεί για να μου θυμίζουν εμένα!!!
Εμένα, σαν κάτι καλό και συνετό, εμένα σαν κάτι ελλιπές, εμένα σαν κάτι δύστροπο και απόκοσμο, εμένα στο μέσον και στο κέντρο του κόσμου μου…
Δεν ξέρω αν μπορέσω με απλά παραδείγματα να σας κάνω να καταλάβετε την απλή αυτή αλήθεια…

Για παράδειγμα
-Γράφω ένα γνωμικό σαν σοφή συμβουλή προς όλους και φυσικά ΚΑΙ εμένα… Δυστυχώς ή ευτυχώς, άσχετα αν αυτό το γνωμικό ταιριάζει σε κάποιους, έχει γραφεί ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ, γιατί εγώ είμαι εκείνη που έχω την ανάγκη να το επεξεργαστώ μέσα μου και να ψάξω να δω τι συμβαίνει μέσα στην ψυχολογική μου χώρα και τι μπορώ να κάνω σχετικά με αυτό!!!
-Βλέπω έναν γνωστό άνθρωπο, για τον οποίον έχω μέσα στο κεφάλι μου πολλές εντυπώσεις… Ταυτίζομαι θεληματικά και πλήρως με αυτόν τον φανταστικό άνθρωπο, τον άνθρωπο των εντυπώσεών μου και από αυτήν την θέση, βλέπω αυτόματα εμένα με τα ίδια ακριβώς γνωρίσματα που έχω αποδώσει σε αυτόν!!! Είναι εκπληκτικό όταν συμβαίνει!!!
-Μιλάει κάποιος άγνωστος… Από τα αποθηκευμένα στοιχεία μέσα μου, βγάζω το συμπέρασμα ότι λέει ανοησίες… Ταυτίζομαι θεληματικά και πλήρως με αυτόν και βλέπω όλα τα άχρηστα στοιχεία που κουβαλάω χρόνια τώρα και τις ανοησίες που έχω πει και εγώ, βασισμένη σε αυτά τα στοιχεία!!! Και είναι σαν να μιλάω εγώ!!! Κυριολεκτικά, μιλάω εγώ!!!
-Λέω σε κάποιον ότι αν ήμουν στην θέση του, θα έκανα αυτό ή το άλλο ή το παράλλο… Μόνο που ΕΙΜΑΙ στην θέση του, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι και όλα όσα του λέω, πρέπει να τα κάνω εγώ, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ!!!
-Κάποιος αντιμετωπίζει μια αναποδιά, ένα πρόβλημα, μία απώλεια, κάτι τις… ΕΓΩ είμαι αυτή που αντιμετωπίζω το συγκεκριμένο θέμα!!! Η αναποδιά μου είναι αυτή όταν…. μπλα μπλα μπλα… Το πρόβλημά μου είναι τότε που… μπλα, μπλα, μπλα… Η απώλειά μου είναι σε σχέση με εκείνο το… μπλα, μπλα, μπλα…
Και εάν εκ πρώτης όψεως σας φαίνεται αδύνατον να συμβαίνει η αναλογικότητα, τότε δεν έχετε παρά να σταθείτε εκεί, συγκεντρωμένοι πάνω στο πρόβλημα του άλλου και να αναρωτηθείτε ως εξής: ‘Εμένα αυτό δεν μου έχει συμβεί; Εμένα αυτό δεν μου συμβαίνει;’… Εφόσον η αναρώτηση είναι ειλικρινής, η απάντηση θα έρθει γρήγορα και θα σας προξενήσει και έκπληξη!!!

Δυστυχώς δεν μπορώ προς το παρόν να επεκταθώ περισσότερο πάνω σε αυτό το θέμα, επειδή είμαι πάνω στην προσπάθεια να το κάνω λόγια, να το κάνω πράξη, να το βιώσω μέσα στο μεδούλι των οστών μου!!!

Τόσο απλό, τόσο αληθινό και τόσο επώδυνο στην δράση!!! Μέχρι να φτάσω να νιώσω την ελευθερία που έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο!!! Από όλους και από όλα!!!

Εύχομαι και ελπίζω να μπορέσω να σας ξαναγράψω, γιατί νέοι ορίζοντες ανοίχτηκαν μπροστά στην όρασή μου!!! Θέλει δουλειά εκ μέρους μου!!!

 
6 Σχόλια

Posted by στο 14 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 

Εδώ που τα λέμε…

Είναι μία συντροφιά και το φατσοβιβλίο… Για τις ώρες που δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις, καμία αντίρρηση να μπαίνεις στον κόσμο του…
Αν όμως λάβεις τον όρο ‘χρήστη’ στην κυριολεξία και σπαταλάς τις ώρες σου, αναμένοντας απόκριση και λάικ, τότε τα πράγματα αλλάζουν…

Μου συμβαίνει συχνά αυτό… (Σε σας;)
Γράφω κάτι και περιμένω… Φυσικά και έχω κάτι άλλο να κάνω… Φυσικά και μπορώ να μην περιμένω… Φυσικά και μπορώ να δω την απόκριση την άλλη μέρα… Και φυσικά, τίποτα από τα παραπάνω δεν κάνω…
Αλλά περιμένω…
Να απαντήσω, να χαιρετίσω, να γελάσω, να ‘διορθώσω’ τεχνηέντως και καλυμμένα (μη τυχόν και προσβάλλω κάποιον φίλο, κάτι που απεύχομαι)…

Τώρα, θα μου πεις…
Αργόσχολη είσαι, δεν πειράζει…
Έλα όμως που δεν είμαι και τόσο αργόσχολη… Έλα που αφήνω πίσω άλλα σημαντικά πράγματα ζωής, για να συμμετέχω όλο και περισσότερο σε έναν κόσμο που δεν έχει και τόσο επαφή με την πραγματικότητα…
Και θα μου πεις, επίσης…
Καλά, εσύ βρε Ηρώ, όλο και κάτι ουσιαστικό γράφεις, όλο και κάτι χρήσιμο διαδίδεις, οπότε δεν πειράζει…
Έλα όμως που πειράζει… Πειράζει εμένα, που ενώ γράφω για να μοιράζω τις σκέψεις μου, στενοχωριέμαι όταν δεν έχουν απόκριση…
Γιατί συμβαίνει αυτό; Όταν τις έγραφα, τις έγραφα για να διαβαστούν ή τις έγραφα γιατί αυτές οι σκέψεις-ιδέες μιλούσαν σε εμένα μόνο, ανεξάρτητα από τους αποδέκτες;
Απάντηση καμία…

Τι ρόλο παίζω τελικά; Να σας πω τι ρόλο παίζω…
Είμαι μία χρήστης (του φατσοβιβλίου), το δηλώνω ευθαρσώς και λυπάμαι για λογαριασμό μου…
Και επειδή όλοι οι χρήστες (με την γνωστή έννοια…) είναι για λύπηση και όλες οι χρήσεις είναι δυσάρεστες, όταν κάποιος το καταλαβαίνει αυτό και έχει λίγο νιονιό μέσα στο κεφάλι του, προσπαθεί να αλλάξει…
Τώρα θα αποδείξω στον εαυτόν μου πόσο νιονιό διαθέτω, εάν διαθέτω…
Ίδωμεν…

 
3 Σχόλια

Posted by στο 14 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: