RSS

Ο κύκλος και το κενό…

Συνεχίζοντας την προηγούμενη ανάρτησή μου σχετικά με την αρχή και το τέλος, θα σταθώ σε δύο γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου… Όχι το Άλφα και το Ωμέγα, που είναι το πρώτο και τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου, αλλά το Όμικρον και το Ωμέγα…
Με απασχόλησε η σχέση μεταξύ όλων αυτών…

Το Ο-μικρό και το Ω-μεγάλο έχουν την εξής διαφορά, εκτός του μεγέθους τους που δηλώνει το όνομά τους…
Το μεν πρώτο εμφανίζεται γραπτώς σαν ένας κλειστός κύκλος, σχετικό με όσα από ψυχολογικής άποψης ανάφερα στην προηγούμενη ανάρτησή μου, ενώ το δεύτερο εμφανίζεται σαν ένας ανοικτός κύκλος… Και ενώ το κεφαλαίο και το πεζό Όμικρον αποτυπώνονται με τον ίδιο τρόπο “Ο, ο”, το κεφαλαίο και το πεζό Ωμέγα αποτυπώνονται με διαφορετικό τρόπο “Ω, ω”…
Παρατηρούμε ότι το κεφαλαίο Ωμέγα έχει άνοιγμα-κενό στην κάτω του πλευρά, ενώ το πεζό Ωμέγα έχει την μορφή δύο ημικύκλιων ενωμένα στην μέση με ανοίγματα-κενά στην πάνω τους πλευρά…

Για την δική μου λογική, τα κενά που υπάρχουν στο τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου, αντικατοπτρίζουν την απουσία τέλους…

Δηλαδή…
Μπορώ να κινούμαι από την μία άκρη μέχρι την άλλη άκρη του τέλους, αλλά μπορώ επίσης να εισέρχομαι ή να εξέρχομαι απεριόριστα και σε πλήρη ελευθερία έξωθεν του κύκλου ή του ημικυκλίου, μέσω των κενών του, κατά το δοκούν…
Δεν με φυλακίζει τίποτα, δεν με σταματά τίποτα, δεν με εμποδίζει τίποτα και τίποτα δεν με αναγκάζει να κινούμαι κυκλικά σε ανόδους και καθόδους ακριβούς επανάληψης (όπως στο Όμικρον)…

Και αυτή η δυνατότητα, εάν ειδωθεί από ψυχολογικής άποψης, είναι η απουσία τέλους, που συμβαίνει την καταπληκτική μοναδική και συνάμα μαγική στιγμή που ενώ έχεις φτάσει στο άκρο μιας κατάστασης, αντιλαμβάνεσαι το κενό που ξετυλίγεται εμπρός σου, με τις άπειρες δυνατότητες για νέες ανακαλύψεις και νέα μάθηση!!!
Τίποτα δεν τελειώνει για τον Ερευνητή της Γνώσης!!! Και τίποτα δεν ολοκληρώνεται… Η ολοκλήρωση σημαίνει στασιμότητα και θάνατο…

Και εφόσον η ζωή είναι ένα πεδίο έρευνας πέρα και πάνω από την χρόνο και τον τόπο, ο Ερευνητής προτιμά να βγαίνει έξω από τον τρισδιάστατο ή πολυδιάστατο κόσμο μας, και να κολυμπάει στον Ωκεανό της Γνώσης!!!
Εκεί που τα πάντα βρίσκονται σε διαρκή και ακατάπαυστη κίνηση και σε συνεχή δημιουργία και εξέλιξη!!!

 
8 Σχόλια

Posted by στο 18 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Η αρχή και το τέλος…

Λένε για την αρχή, ότι ισοδυναμεί με το μισό όλων…
Και εγώ τότε σκέφτομαι…
Εάν είναι έτσι, τότε το τέλος τι είναι; Μήπως είναι το άλλο μισό; Και έτσι αυτά τα δύο μισά, να μας κάνουν αθροιστικά ένα ολόκληρο;

Αρχίζει ένας έρωτας… Και μετά, αφού διανύσει τον μισό του χωροχρόνο, αρχίζει να διαλύεται… Και τελειώνει κάποια στιγμή…
Αρχίζει ένα σήριαλ… Τελειώνει…
Αρχίζει μία ιδέα… Ενθουσιασμός στην επεξεργασία της, ανθεί, ωριμάζει και πεθαίνει…
Αρχίζει η ζωή… Το ίδιο με το παραπάνω…

Και αυτό το ένα, το ολόκληρο, τι είναι; Μήπως είναι ένας κύκλος; Ένας κύκλος επαναλαμβανόμενος; Ένας τροχός σε κίνηση, με ανόδους και καθόδους;

Είμαστε και εμείς…
Σημεία απειροελάχιστα πάνω στον τροχό, που φαντασιωνόμαστε ότι αυτός είναι όλο κι όλο… Φαντασιωνόμαστε ότι πιάσαμε το νόημα της ζωής, μόνο και μόνο γιατί, ξεφεύγοντας για λίγο από την σκέψη μας καταφέραμε να δούμε την θέση μας πάνω στον τροχό… Οϊμέ…

Μήπως και αυτό, που μετά δυσκολίας βλέπουμε έξω από τον τροχό (μιας και είναι σε κίνηση…), μήπως και αυτό το θεωρούμε μεγάλη ανακάλυψη; Αλί, αλί και τρις αλί…

Και φθάνουμε να μιλάμε με περισσή αυτάρκεια για Ουρανούς και Απόλυτα, και διαστάσεις και Σύμπαντα και θεό και θεούς και διαβόλους και τριβόλους και “απ’ όλα έχει ο μπαξές”… Και επαναπαυόμαστε στα συμπεράσματά μας, που προέρχονται μέσα από τις αντιλήψεις μας, μέσα από τις γνώσεις μας, μέσα από τις εμπειρίες μας και μέσα από την ανικανότητά μας… Ωωωω… Συγγνώμη… Την ικανότητά μας, ήθελα να πω… Μέσα από την ικανότητά μας να πείθουμε τον εαυτόν μας και πιθανώς και άλλους, για την Αλήθεια που έχουμε τάχα πλησιάσει…
Ποιά Αλήθεια;;;

Ο πήχης έχει ανέβει πολύ ψηλά και είδηση δεν έχουμε πάρει…
Μα όταν “κατά τύχη” το πάρουμε είδηση, άραγε, τι μέλει γενέσθαι;
Μήπως τότε είναι η στιγμή, η μαγική στιγμή της ΑΡΧΗΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ;

 
28 Σχόλια

Posted by στο 17 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Υπάρχει Κόλαση; (Εν ολίγοις…)

Τι είναι; Πού είναι; Πώς είναι; Πώς την αντιλαμβανόμαστε, εάν την αντιλαμβανόμαστε; Τι μπορούμε να κάνουμε γενικά;
Για να υπάρξει μία κοινή συνισταμένη στους ορισμούς, θα αναφερθώ σε δύο μόνο καταστάσεις, που όλοι οι άνθρωποι λίγο πολύ έχουν βιώσει.
Η πρώτη αφορά το φυσικό επίπεδο, αυτό της καθημερινότητας πάνω στον πλανήτη μας, ενώ η δεύτερη αφορά το αστρικό επίπεδο, ή αλλιώς τον κόσμο των ονείρων.
Όλοι έχουμε μάθει, θεωρητικά τουλάχιστον, τι σημαίνει κόλαση… Θεωρώ, ότι το να δούμε και πώς αυτή εμφανίζεται από πρακτικής σκοπιάς, ενδεχομένως να προσθέσει κάτι περισσότερο στην κατανόησή μας.

Σχετικά με την πρώτη κατάσταση, αυτή του φυσικού επιπέδου, όσοι έχουν βιώσει δυσάρεστα συμβάντα που τους έχουν προκαλέσει επώδυνα συναισθήματα, έχουν πολλάκις νιώσει σαν να ζουν μέσα στην κόλαση. Υποφέρουν, δεν ξέρουν πώς να σταματήσουν τον πόνο που τους διαπερνά και παραμένοντας με αυτές τις συνθήκες, ελπίζουν στον παράγοντα χρόνο, για να τους γιατρέψει την πληγωμένη τους καρδιά.
Επειδή όμως ο χρόνος είναι σχετικός, εξαρτώμενος από το μέγεθος της ταύτισης του ατόμου με τα συγκεκριμένα γεγονότα, σε άλλους κρατάει λίγο και σε άλλους πάρα πολύ, τόσος ώστε να τον παρομοιάζουν με την αιωνιότητα…
Εφόσον κάποιος έχει την δυνατότητα να απομακρυνθεί ψυχολογικά και από τα γεγονότα και από προσωπικά του συναισθήματα, θα αντιληφθεί ότι η επούλωση είναι γρηγορότερη και ευθέως ανάλογη του βαθμού της απομάκρυνσής του από αυτά…
Αυτό αποτελεί μία πρώτη λύση στο πρόβλημά του…

Σχετικά με την δεύτερη κατάσταση, του αστρικού επιπέδου, αυτή έχει να κάνει με διαφόρων ειδών εφιάλτες που βλέπουν οι άνθρωποι στην διάρκεια του ύπνου τους. Οι περισσότεροι τους περιγράφουν, σαν κάποιοι άλλοι κακοί και άγριοι άνθρωποι να τους κυνηγούν, άλλοι, σαν να τους απειλούν τερατόμορφες υπάρξεις και πάει λέγοντας…
Νιώθουν ότι αυτό τους συμβαίνει σε όλη της διάρκεια της νύχτας, ακόμα και εάν τα σχετικά όνειρα έχουν διαρκέσει λίγα λεπτά ή ακόμα και λίγα δευτερόλεπτα…
Ο τρόμος, ο φόβος και η αγωνία είναι τα συναισθήματα που τους διακατέχουν και όσο και να προσπαθούν να γλυτώσουν από αυτά, οι δυσκολίες φαίνονται ανυπέρβλητες…
Για να είναι σε θέση κάποιος να διαχειριστεί αυτό το επίπεδο, θα πρέπει να έχει καταστεί ικανός να διαχειρίζεται ανάλογες καταστάσεις και στον κόσμο της εγρήγορσης… Δηλαδή, στις καθημερινές του επαφές, να έχει την δυνατότητα να στέκει ακέραιος και απρόσβλητος από όλων των ειδών τους κινδύνους που μπορεί να τον απειλήσουν… Αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο, γιατί απαιτεί μεγάλες δόσεις αυτογνωσίας με όλα τα επακόλουθά της…
Έτσι, μπορεί και να τρέξει όταν πρέπει, να κρυφτεί όταν πρέπει, να αμυνθεί ή να επιτεθεί ανάλογα και τελικά να καταλήξει σε ένα αίσιο τέλος που δεν θα του έχει αφήσει άσχημα ψυχολογικά κατάλοιπα για την επόμενη ημέρα…
Διαφορετικά, οι νυκτερινοί εφιάλτες θα τον συνοδεύουν και στην διάρκεια της ημέρας, με συμπτώματα κούρασης, θλίψης, μελαγχολίας, αδυναμίας και έλλειψης ενέργειας…

Αυτά τα λίγα προς το παρόν…

%ce%b7

 
4 Σχόλια

Posted by στο 8 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Είναι στιγμές…

Που θέλω να τα τινάξω όλα στον αέρα… Να μην αφήσω τίποτα… Να σβήσω τα πάντα, από το ιστολόγιό μου και από το φατσοβιβλίο…
Και όταν πια η εκρηκτική αυτή τάση έχει ωριμάσει μέσα μου και βρίσκομαι στο παρά πέντε της διαγραφής, τότε τσουπ… Στα ξαφνικά, κάποιος νέος φίλος εμφανίζεται και δηλώνει ότι αρχίζει να ακολουθεί το ιστολόγιό μου… Πράγμα που μου δείχνει ότι πρέπει να “κάνω κράτει” ακόμα…

Δεν καταλαβαίνω πως λειτουργούν κάποια πράγματα… Ποιές δυνάμεις κινούν τα νήματα… Αν και θεωρητικά το γνωρίζω, αλλά στην πράξη συνεχίζουν και με εκπλήσσουν όλα αυτά!!!

Σαν κάτι να γνωρίζει πριν από εμένα, για εμένα, όλα όσα με αφορούν!!! Και είναι εκεί, πανέτοιμο, stand by (που λέμε), να μου υποδείξει άμεσα τι είναι αυτό που πρέπει ή δεν πρέπει να κάνω… Σχεδόν αθόρυβη η δράση του, αλλά που δεν μου αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης της ύπαρξής του…

Αχχχχχχχχχ……………..
Και να μπορούσα να αντιλαμβάνομαι ΜΟΝΟ αυτό!!!

%ce%b7

 
4 Σχόλια

Posted by στο 2 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Οι φίλοι μου και εγώ…

4 φίλοι στο προσκήνιο… Ο Αντώνης, ο Βασίλης, εγώ ο Γιώργος και ο Δήμος…

Λέει ο Βασίλης σε εμένα τον Γιώργο:
-Αυτός ο Αντώνης είναι πολύ θυμώδης… Αμάν… Κοίτα πως κάνει… Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει;

Σκέφτομαι εγώ ο Γιώργος:
-Ήθελα να ήξερα, αυτός ο Βασίλης που κριτικάρει τον Αντώνη, δεν καταλαβαίνει ότι είναι το ίδιο θυμώδης με αυτόν; Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει;
Και λέω εγώ ο Γιώργος στον Δήμο:
-Ο Βασίλης μου κατηγόρησε τον Αντώνη… Ήθελα να ήξερα, τόσο στραβός είναι αυτός ο Βασίλης; Μα αφού επανειλημμένα έχει εκφραστεί και αυτός με θυμό… Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει; Τι λες και εσύ;

Σκέφτεται ο Δήμος:
-Αχχχ… Και να ήξερε και αυτός ο Γιώργος, πόσο θυμώδης είναι, που αναγνωρίζει τον θυμό του Βασίλη, που αναγνωρίζει τον θυμό του Αντώνη… Καλά, δεν βλέπει αυτό που του συμβαίνει;
Και απαντάει μεγαλόφωνα ο Δήμος σε εμένα τον Γιώργο:
Αχχχ… ΚΑΙ ΝΑ ΗΞΕΡΑ ΚΑΙ ΕΓΩ πόσο θυμώδης είμαι, που αναγνωρίζω τον θυμό σου Γιώργο, που αναγνωρίζεις τον θυμό του Βασίλη, που αναγνωρίζει τον θυμό του Αντώνη!!!

Και τότε ο Δήμος θυμάται ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τσουάνγ Τσου, σχετικό με το θέμα και την ταύτιση στην οποία πέφτουν όλα τα όντα με σειρά, επειδή ξεχνούν την πρωταρχική τους φύση!!!
Το διαβάζει σε εμένα τον Γιώργο και μου λέει:
-Μην συνεχίσεις Γιώργο, σε παρακαλώ πολύ…

Και τότε εγώ ο Γιώργος, συντετριμμένος, σκέφτομαι:
Εάν ο Αντώνης, ο Βασίλης, εγώ και λιγότερο ο Δήμος, ήμασταν σε ανάμνηση της πρωταρχικής μας φύσης, τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε…
Και εάν ο Βασίλης, εξ αρχής, έβλεπε τον θυμό όχι στο πρόσωπο του Αντώνη, αλλά στο δικό του πρόσωπο, τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε…

Για αυτό ο Σαμαέλ Αούν Βεόρ, γράφει κάπου:
‘Εάν δείτε στον δρόμο έναν μεθυσμένο να τρικλίζει, να πείτε:
Κοίτα πως παραπατάω’

Υποκλίνομαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Εγώ ο Γιώργος…
Εγώ η Ηρώ!!!

 
3 Σχόλια

Posted by στο 29 Ιανουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Τρία ολόκληρα χρόνια!!!

Σαν σήμερα!!! Τρία χρόνια ολοκληρώθηκαν, γεμάτα δράση, αγάπη και άπλετο σεβασμό στους αναγνώστες μου!!!
Χρόνια αφιερωμένα στην προτροπή για κάτι καλύτερο, κάτι ανώτερο!!! Δεν ξέρω τι κατάφερα, αλλά εάν έστω και ένας παρακινήθηκε να δει με άλλο μάτι την ζωή του, αυτό για εμένα είναι άθλος!!!

Δεν είναι εύκολο αγαπημένοι μου φίλοι!!! Απαιτεί πολλά από εμάς… Απαιτεί να στρέψουμε την προσοχή μας στην αντίθετη κατεύθυνση από τις καθημερινές μας συνήθειες… Απαιτεί αγάπη για τα πνευματικά θέματα και όρεξη για να τα εφαρμόσουμε… Γιατί η θεωρία (δυστυχώς), δεν αλλάζει, δεν καλυτερεύει τον άνθρωπο… Μόνο η πράξη!!! Και σε αυτήν σκοντάφτουμε όλοι!!!

Για αυτό η χαρά μου είναι μεγάλη όταν μέσα στον ενθουσιασμό μου συμπαρασύρω και κάποιους από εσάς να πλησιάσουν το μονοπάτι της Θέωσης!!! Γιατί το να εισέλθει κανείς σε αυτό και να το βαδίσει, είναι από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα της ζωής!!!

Σας ευχαριστώ αγαπημένοι μου φίλοι για το ενδιαφέρον και την προσοχή σας!!! Και εύχομαι να είμαι σε θέση να συνεχίσω να γράφω, για να φανώ αντάξια της αγάπης που μου δείχνετε και της τιμής που μου κάνετε επισκεπτόμενοι το ιστολόγιό μου!!!
Καλή μας συνέχεια!!!

28-1-2017

 
2 Σχόλια

Posted by στο 28 Ιανουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Όποιος κατάλαβε…

κατάλαβε…
Τι άλλο να κάνω;
Το θέμα δεν είναι ότι δεν μπορούν να καταλάβουν κάποιοι, αλλά ότι δεν θέλουν να καταλάβουν… Και αυτό γιατί έχουν παγιωθεί-σταθεροποιηθεί στις δικές τους απόψεις και δεν θέλουν να μετακινηθούν από αυτές ούτε έστω και στο ελάχιστο…
Περί Θεού ο λόγος…
Έχουμε φτάσει πια στο έσχατο σημείο εκφυλισμού… Γιατί το να μιλάμε ή να εκφραζόμαστε θετικά περί Θεότητας, έχει καταντήσει να είναι απαγορευτικό και απορριπτέο…
Και πρέπει να εφευρίσκουμε άλλους όρους για αυτό ή άλλες λέξεις που να το περιγράφουν, γιατί κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε φανατικοί…

Αμάν πια με αυτόν τον όρο… Έλεος… “Φανατισμός”…
Δηλαδή το να είμαι θρησκευόμενη με βάση την θρησκεία που έχω διδαχθεί σε τι με διαφοροποιεί από τον άλλον θρησκευόμενο της δικής του θρησκείας;
Μήπως στην βάση της όλες οι θρησκείες του κόσμου δεν μιλούν για το ίδιο; Εάν σταθούμε σε αυτά που μας χωρίζουν και όχι σε αυτά που μας ενώνουν, τότε πραγματικά αυτό είναι ένας φανατισμός χειρίστου είδους…
Γιατί αυτό που μας ενώνει είναι η ύπαρξη ενός Δημιουργού που τα πάντα εν σοφία εποίησε!!! Ποιός μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό; Μια διερευνητική ματιά στην φύση, στον άνθρωπο, σε όλα τα όντα του πλανήτη, έμψυχα και άψυχα διαβεβαιώνει περίτρανα το λεχθέν!!!
Όπως επίσης αδιαμφισβήτητη είναι και η ύπαρξη της ευσπλαχνίας που μοιράζει σε όλους μας, δίκαιους και άδικους!!! Και αυτή επίσης η εκπληκτική ελευθερία της βούλησης που μας έχει παραδώσει, για να την χειριζόμαστε κατά το δοκούν!!! Πόση Αγάπη περιέχεται σε αυτήν την προσφορά!!!
Κάνουμε ότι θέλουμε, σκεφτόμαστε ότι θέλουμε, αισθανόμαστε όπως θέλουμε και μετά τα βάζουμε με όποιον θέλουμε, γιατί δεν επιθυμούμε με τίποτα να τα βάλουμε με τον εαυτόν μας… Αυτόν τον δίκαιο, καλοσυνάτο, άγιο εαυτόν μας… Που κανέναν δεν έβλαψε, γιατί όλοι οι άλλοι μας έχουν βλάψει…

Στο θέμα μας και πάλι…
Σεβασμός αδέλφια μου!!! Σεβασμός σε όλους για αυτό που πιστεύουν, είτε λόγω φόβου, είτε λόγω αδυναμίας, είτε λόγω αγάπης…
Σεβασμός
στον άθεο, γιατί και αυτός κάπου πιστεύει, αλλά δεν το ξέρει…
στον χριστιανό ορθόδοξο ή στον καθολικό, στον ευαγγελιστή, στον παλαιοημερολογίτη, στον ινδουιστή, στον διαμαρτυρόμενο, στον βουδιστή, στον πανθεϊστή, στον ειδωλολάτρη, στον…
Αφήστε και τον μάγο στην μαγεία του… Λευκή, γκρίζα, μαύρη… Άλλωστε, ότι δώσεις αυτό θα πάρεις… Κουκιά μετρημένα είναι όλα… Μήπως και η ζωή δεν είναι από μόνη της το εκπληκτικό αποτέλεσμα μιας μαγικής διαδικασίας;
Και αφήστε κάποιους να μιλάνε για τον Χριστό και τους δώδεκα αποστόλους και κάποιους άλλους να μιλάνε για τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου!!!

Ένα έχω να πω, χωρίς φόβο και πάθος!!!
Όταν η καρδιά στο βάθος της πάλλεται από τις δονήσεις της πίστης της, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα φτάσει στον αποδέκτη της που είναι Ένας και ο Αυτός!!!

Αυτά τα λίγα από μία πιστή με ανοικτούς ορίζοντες… Εμένα!!!

g2

 
1 σχόλιο

Posted by στο 25 Ιανουαρίου 2017 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: