RSS

Χωρίς τίτλο και τίτλους…

Η πτυχή ενός τσαλακωμένου ρούχου, η οσμή ενός καμένου φαγητού, η επαφή με κάτι εντελώς καυτό, η όψη ενός γερασμένου σώματος, το άκουσμα ενός εκκωφαντικού θορύβου, η θέα ενός σκελετωμένου σκύλου…
Και τόσα άλλα… Δεν έχουν την ομορφιά τους;
Νομίζω, ότι την έχουν…
Γιατί όλα τα παραπάνω ‘απωθητικά’ για τους περισσότερους από εμάς, εξαρτώνται από τις ιδέες που έχουμε τυπωμένες μέσα στο μυαλό μας και που δεν έχουμε κάνει ποτέ τον κόπο να τις αμφισβητήσουμε και να τις αλλάξουμε…

Και όλα αυτά πάνε κλιμακωτά…
Από το άκρως σιδερωμένο ρούχο, μέχρι το άκρως τσαλακωμένο…
Από την μυρωδιά ενός λαχταριστού εδέσματος, μέχρι την οσμή ενός καμένου φαγητού…
Από το άγγιγμα ενός απαλού χαδιού, μέχρι τον πόνο της επαφής με κάτι εντελώς καυτό…
Από την θέα ενός νεανικού, γραμμωμένου και καλοδιατηρημένου σώματος, μέχρι την όψη ενός γερασμένου σώματος…
Από την ακουστική πανδαισία μιας συμφωνικής μουσικής, μέχρι το άκουσμα ενός εκκωφαντικού θορύβου…
Από… Μέχρι…

Η δήλωση «Μου αρέσει, δεν μου αρέσει», για τους περισσότερους από εμάς είναι Νόμος…
Αλλά…
Εάν προσπαθήσουμε για λίγο να βγούμε έξω από όσα έχουμε διδαχθεί και υιοθετήσει, εάν για λίγο προσπαθήσουμε να εντείνουμε τις πέντε αισθήσεις μας παρατηρώντας και αποδεχόμενοι και όλα όσα είναι αντίθετα με τα γούστα μας…
Εάν προσπαθήσουμε να πειραματιστούμε το άγνωστο, μέσα στο γνωστό μας περιβάλλον…
Τι λέτε να μας συμβεί;

ΚΑΙ…
Εάν όλα αυτά συμβαίνουν σε όσα διαδραματίζονται στον εξωτερικό κόσμο, τον οποίον αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε αισθήσεις μας…
Τι λέτε να γίνεται στον εσωτερικό μας κόσμο;
Εκεί μέσα μας βαθιά, όπου αγαπάμε και μισούμε και συμπαθούμε και αντιπαθούμε και θυμώνουμε και συγχωρούμε και υπερηφανευόμαστε και ντρεπόμαστε και δεχόμαστε και απορρίπτουμε και κακολογούμε και ζηλεύουμε και φθονούμε και…;
Εκεί μέσα μας βαθιά, όπου ποτέ δεν στρέψαμε την προσοχή μας για να δούμε, να παρατηρήσουμε και να αμφισβητήσουμε την ύπαρξη των ιδεών-εντυπώσεών μας για όλους και για όλα;

Θα μου πείτε…
Εκεί μέσα; Στην άβυσσο; Πας καλά βρε Ηρώ;

 
5 Σχόλια

Posted by στο 11 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 

Ύπνος…

-Ορκίζομαι ότι δεν το άγγιξα… (Αλήθεια!!! Δεν το άγγιξα με την θέλησή μου)
-Συγγνώμη δεν σε άκουσα… (Παρά του ότι δεν είμαι κουφή και ήσουν δίπλα μου)
-Ειλικρινά, δεν ξέρω πως το έκανα… (Σοβαρά, απορώ με εμένα)
-Πας καλά; Εγώ το είπα αυτό; (Εγώ ποτέ δεν λέω τέτοια πράγματα)
-Μηχανικά το ακούμπησα εκεί… (Ούτε που το κατάλαβα)
-Αυτό το βλέπω για πρώτη φορά… (Αν και έχω περάσει από δίπλα του πολλές φορές)
-Καλέ… Ήρθες; Δεν σε πρόσεξα… (Τι μου λες; Σε χαιρέτησα κιόλας;)

Και πόσα άλλα…

Έχω κατά καιρούς γράψει σε αυτό εδώ το ιστολόγιο, ότι κοιμάμαι, όπως και οι άλλοι άνθρωποι κοιμούνται… Και ότι υπάρχουν δύο ειδών ύπνοι… Αυτός του φυσικού επιπέδου, δηλαδή αυτός τον οποίον εμείς αποκαλούμε κατάσταση ‘ξύπνιου’ και αυτός του αστρικού επιπέδου, αυτός που αποκαλούμε κατάσταση ‘ύπνου’…
Η μόνη διαφορά σε αυτές τις δύο καταστάσεις, είναι ότι στην κατάσταση ‘ξύπνιου’, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι κοιμόμαστε…
Δεν θα επεκταθώ περισσότερο πάνω σε αυτό, αφενός γιατί οι περισσότεροι αρνούνται να δεχθούν μία τέτοια διαπίστωση (και με το δίκιο τους, αφού είναι κάτι που δεν το έχουν γνωρίσει, παρατηρήσει και κατανοήσει) και αφετέρου γιατί καταντάω γραφική όταν επαναλαμβάνω πράγματα που έχω ξαναγράψει με πλείστες όσες εξηγήσεις…

Απλά για σήμερα, θέλησα να προσθέσω μία μικρή κατανόηση που είχα πάνω στο θέμα…
Και είναι η εξής:
«Εάν δεν μπορώ να κριτικάρω και να καταδικάσω κάποιον για ένα όνειρο που είδε στον ύπνο του και για ό,τι έκανε στην διάρκεια αυτού του ονείρου, γιατί τον κριτικάρω και τον καταδικάζω για ό,τι κάνει στην διάρκεια του ‘ξύπνιου’ του;
Αφού στο ‘ξύπνιο’ του κοιμάται, δεν μπορεί να ονειρεύεται; Και να κάνει άλλα αντί άλλων, χωρίς να ξέρει και να καταλαβαίνει και να θυμάται τι έκανε;»

Αυτή η ανεπιείκια όταν υπάρχει και δυστυχώς υπάρχει από όλους προς όλους, αποδεικνύει για μια ακόμα φορά την κατάσταση της ύπνωσης που βρισκόμαστε σε σχέση με αυτόν που κριτικάρουμε…
Και εάν κάποιοι από εμάς έχουν αντιληφθεί τον ύπνο τους στο ‘ξύπνιο’ τους, είναι σε πολύ χειρότερη μοίρα από όλους τους υπόλοιπους…
Αχχχ…

 
1 σχόλιο

Posted by στο 9 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 

Γεια σας

Καλημέρα φίλοι μου!!!
Η κατάσταση της ανθρωπότητας έχει αγγίξει κάποια όρια, πέραν των οποίων δεν υπάρχει επιστροφή…
Ο κάθε ένας από εμάς, οφείλει να επανεκτιμήσει την ζωή του, τις ανησυχίες και τα θέλω του με σκοπό να αρχίσει να κάνει τα πράγματα που θα του επιτρέψουν να μείνει ικανοποιημένος στο διηνεκές… Στην αιωνιότητα!!!
Γιατί οι πρόσκαιρες ικανοποιήσεις, δεν πρόκειται να γεμίσουν τα κενά του… Περισσότερα και μεγαλύτερα κενά θα εμφανίζονται μπροστά στα μάτια του, κάθε φορά που θα ταπώνει ένα από αυτά…

Άβυσσος είναι η ψυχή μας και ίσως θα πρέπει να μάθουμε να κολυμπάμε μέσα σε αυτήν την άβυσσο… Έτσι, ίσως και να μπορέσουμε να δυναμώσουμε και να βρούμε και να δούμε την έξοδο από αυτήν…
Δεν είναι τα λόγια μου ανέλπιδα… Είναι λόγια γεμάτα αγάπη και προτροπή για αυτό το κάτι, το διαφορετικό από το σύνηθες, ανιαρό και βαρετό που έχουμε ζήσει μέχρι τώρα…
Η διαφυγή είναι προσωπική υπόθεση!!!
Και η επίτευξή της είναι η πρόκλησή μας!!!

Όσοι ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που εθελοτυφλούν, θα πρέπει να προσπαθήσουν να βγάλουν τα θολά γυαλιά της αδιαφορίας από τα μάτια τους, γιατί πρόκειται για την ίδια τους την ζωή πάνω στον πλανήτη μας… Πρόκειται για το εκπληκτικό τους Πνεύμα, που δεν έχει βρει ακόμα απάντηση στα κρυφά τους ερωτήματα…
Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, καλοί μου συνοδοιπόροι!!!
Οι ομοιότητές μας είναι τόσο εκπληκτικές, που δεν χρειάζεται να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει την δυσχερή κατάσταση στην οποίαν έχουν περιέλθει οι άνθρωποι γενικά, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, θρησκείας και έθνους…

Και επειδή ο χρόνος είναι σχετικός με τα ενδιαφέροντά μας, ας δώσουμε στον εαυτόν μας την πολυτέλεια της εκμετάλλευσής του, με πράγματα Ουσιώδη, πρωτοποριακά, καινούρια και ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΑ!!!
Ας πούμε επιτέλους “ΟΧΙ” στις μίζερες συνήθειές μας!!!
Ας βγούμε από την φυλακή που μέσα της έχουμε εγκλωβίσει το Πνεύμα μας!!!
Μπορούμε!!!

 
3 Σχόλια

Posted by στο 7 Μαρτίου 2017 in Σκέψεις

 

Λάμψεις-εκλάμψεις ωσάν ποίηση…

1.
Νωπά μισοτελειωμένα δάκρυα σε έστησαν
κυματιστή φιγούρα εξαΰλωσης…
Από την σάρκινη περιβολή “εξόδου” ζήτησες
ταξίδι αλαργινό… Ψυχή μου!!!
2.
Αλώβητη μέσα στα ρήγματα των στεναγμών…
Ανέγγιχτη στις εκδορές των εκκρεμών αναφιλητών…
Αδιάσπαστη απ’ τις αβυσσαλέες κραυγές των περαστικών…
Αλλά…
Στιγματισμένη μες τα θρύψαλα των οφθαλμών!!!
3.
Σσσς…
Κρούση παράκρουση
σ’ αθρόα μάζωξη…
Λύσεις χαμένες, βουβές
σε όραμα, μελετημένες,
δίχως αντίκρισμα…
Σαγήνη διάχυτη
κι η τέρψη ρέουσα…
4.
Σε ντύθηκα.
Αρπάγη με εδάμασε
στο διάβα της στιγμής
κι η δίψα εξορίστηκε.
Τα όρια χαθήκαν
απ’ της οπής τις εσχατιές.
5.
Στην δίνη πέρατος
το τέρας άτρωτο.
Σε τσαλαβούτημα
στην εκπνοή της
ακροβολίστηκε.
Άχρονη ώθηση
καταρρακώνοντας
μικρά τελώνια…

Με αγάπη από εμένα, όπως πάντα!!!

 
1 σχόλιο

Posted by στο 28 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Λάμψεις-εκλάμψεις ωσάν γνωμικά…

1.
“Όταν ένας άνθρωπος αλλάζει ΣΤΟ παρόν του, αλλάζει ΤΟ παρόν, το παρελθόν και το μέλλον του”.
2.
“Είναι διαφορετικό το να αποδέχεσαι τον εαυτόν σου όπως είναι, από το να αποδέχεσαι την Θεϊκή σπίθα της καρδιάς και να την ακολουθείς”.
3.
“Η αξιο-πρέπεια εμπεριέχει αξιοσύνη και υποχρέωση συνάμα. Ο άξιος άνθρωπος είναι φορέας αξιακών καθηκόντων”.
4.
“Ο Έρωτας προς τον Δημιουργό, γεμίζει την Ψυχή και διαχέεται σε όλα τα δημιουργήματα”.
5.
“Ποιός από εμάς πλήρωσε για τα ‘πνευματικά δικαιώματα’ που απόκτησε με την γέννησή του;”.
6.
“Κάθε προσ-πάθεια οφείλει να διακατέχεται από α-πάθεια… Γιατί το ‘πάθος’ απομυζά το υποκείμενό της”.
7.
“Κάθε ‘γιατί’ οδηγεί σε ένα ‘διότι’ που πρέπει να δημιουργεί ένα νέο ‘γιατί’ και αυτό να μην τελειώνει… Τότε ο ΛΟΓΟΣ αποκαλύπτεται”.
8.
“Κάθε υπερεκτίμηση του εαυτού μας, οφείλεται στην υποτίμηση κάποιου άλλου… Τα ερείσματα όμως που τα αιτιολογούν, είναι ΠΑΝΤΟΤΕ σαθρά”.
9.
“Η ευ-τυχία και η δυσ-τυχία είναι αλληλένδετες… Η μία ακολουθεί την άλλη με σειρά και αυτό γιατί, στηρίζονται στον παράγοντα -τύχη-”.
10.
“Αν μπορούσα να σχηματοποιήσω τον Δημιουργό και το Σύμπαν…
Θα έλεγα ότι η Δικαιοσύνη ανήκει σε Συμπαντικές δυνάμεις, δηλαδή στο δημιούργημα, ενώ η Αγάπη ανήκει στον ίδιο τον Δημιουργό”!!!
11.
“Η Γνώση είναι μέσα μας, είναι υπέροχη και είναι παλιά, σαν το παλιό καλό κρασί. Εμείς μπορούμε απλά να την γευόμαστε σε νέα ποτήρια”!!!

Με αγάπη από εμένα, όπως πάντα!!!

 
2 Σχόλια

Posted by στο 26 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Άνθρωποι… Ωωω… Άνθρωποι!!!

Το φτωχό μου μυαλουδάκι μπορεί να συλλάβει αυτήν την στιγμή κάποια είδη ανθρώπων σε σχέση με τα παθήματα και τα μαθήματα της ζωής…
Υπάρχουν οι άνθρωποι που…

1. παθαίνουν…
Κατά διαστήματα, δυσάρεστα συμβάντα έρχονται στο προσκήνιο της ζωής τους να τους ταράξουν την ησυχία τους και να τους βάλουν σε σωματικές και ψυχολογικές ταλαιπωρίες.

2. δεν παθαίνουν…
Η ζωή τους είναι ένας παράδεισος προσφορών από το Σύμπαν, από την στιγμή της γέννησής τους μέχρι το τέλος τους.

3. μαθαίνουν…
Η Γνώση έχει άμεση προτεραιότητα στην ζωή τους. Θέλουν να είναι ενήμεροι για τις αιτίες όλων όσων διαδραματίζονται γύρω τους.

4. δεν μαθαίνουν…
Αν και ο Αριστοτέλης είπε ότι “Ο άνθρωπος φύσει του ειδέναι ορέγεται”, αυτοί οι άνθρωποι δεν επιθυμούν να μάθουν και ούτε και τους απασχολεί.

1.3. παθαίνουν και μαθαίνουν…
Όπως λέει και ο λαός “Τα παθήματα μαθήματα”. Ερευνούν τις αιτίες των παθημάτων τους και κατανοώντας τις, αποκτούν Γνώση ώστε να μην υποπέσουν πάλι στα ίδια λάθη.

1.4. παθαίνουν και δεν μαθαίνουν…
Για όλα όσα τους συμβαίνουν, δεν ψάχνουν την αντιστοίχηση με τον εσωτερικό τους κόσμο (εκεί όπου βρίσκονται οι αιτίες) και έτσι, όταν η μπόρα περάσει, ξεχνώντας εύκολα ξαναπέφτουν στο ίδιο λάθος, διαμαρτυρόμενοι.

2.3. δεν παθαίνουν και μαθαίνουν…
Εδώ είναι μία πολύ ειδική κατηγορία ανθρώπων που ενώ τίποτα άσχημο δεν τους έχει συμβεί στην ζωή, μαθαίνουν από τα παθήματα των άλλων. Οι άλλοι είναι το παράδειγμά τους προς αποφυγή.

2.4. δεν παθαίνουν και δεν μαθαίνουν…
Και εδώ υπάρχουν άνθρωποι, όπου τίποτα άσχημο δεν τους έχει συμβεί στην ζωή και έτσι απολαμβάνουν ό,τι έχουν. Αλλά, δεν ενδιαφέρονται ουδόλως για το τι συμβαίνει γύρω τους.

3.1. μαθαίνουν και παθαίνουν…
Η Γνώση λέγεται ότι είναι ακριβή. Και για να την αποκτήσει κανείς, οφείλει να εισέλθει στο Πανεπιστήμιο της Σοφίας, όπου τα δίδακτρα που θα καταβάλλει, είναι οι ΘΕΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ταλαιπωρίες που θα υποστεί, στην προσπάθειά του να την αποκτήσει.

3.2. μαθαίνουν και δεν παθαίνουν…
Τα επίπεδα αντίληψης εδώ, σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων, έχουν φτάσει σε επίπεδα τόσο υψηλά, ώστε η μάθηση για αυτούς να είναι το αποτέλεσμα ανεπτυγμένης διαίσθησης και υπερφυσικών ικανοτήτων, χωρίς κόπο και πόνο. Η άποψή μου είναι, ότι πρόκειται για ανθρώπους που πέρασαν από το αμέσως προηγούμενο επίπεδο και το ξεπέρασαν.

4.1. δεν μαθαίνουν και παθαίνουν…
Είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν καμία διάθεση για μάθηση κανενός είδους και εντελώς “ατυχηματικά” υπόκεινται σε παθήματα, λόγω της πλήρους άγνοιας που τους διακατέχει.

4.2. δεν μαθαίνουν και δεν παθαίνουν…
Στην ίδια με την παραπάνω κατηγορία, ανήκουν και αυτοί που επίσης “ατυχηματικά”, δεν υπόκεινται σε παθήματα, παρά την πλήρη άγνοια που τους διακατέχει.

Αυτά………

 
6 Σχόλια

Posted by στο 21 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 

Ο κύκλος και το κενό…

Συνεχίζοντας την προηγούμενη ανάρτησή μου σχετικά με την αρχή και το τέλος, θα σταθώ σε δύο γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου… Όχι το Άλφα και το Ωμέγα, που είναι το πρώτο και τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου, αλλά το Όμικρον και το Ωμέγα…
Με απασχόλησε η σχέση μεταξύ όλων αυτών…

Το Ο-μικρό και το Ω-μεγάλο έχουν την εξής διαφορά, εκτός του μεγέθους τους που δηλώνει το όνομά τους…
Το μεν πρώτο εμφανίζεται γραπτώς σαν ένας κλειστός κύκλος, σχετικό με όσα από ψυχολογικής άποψης ανάφερα στην προηγούμενη ανάρτησή μου, ενώ το δεύτερο εμφανίζεται σαν ένας ανοικτός κύκλος… Και ενώ το κεφαλαίο και το πεζό Όμικρον αποτυπώνονται με τον ίδιο τρόπο “Ο, ο”, το κεφαλαίο και το πεζό Ωμέγα αποτυπώνονται με διαφορετικό τρόπο “Ω, ω”…
Παρατηρούμε ότι το κεφαλαίο Ωμέγα έχει άνοιγμα-κενό στην κάτω του πλευρά, ενώ το πεζό Ωμέγα έχει την μορφή δύο ημικύκλιων ενωμένα στην μέση με ανοίγματα-κενά στην πάνω τους πλευρά…

Για την δική μου λογική, τα κενά που υπάρχουν στο τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου, αντικατοπτρίζουν την απουσία τέλους…

Δηλαδή…
Μπορώ να κινούμαι από την μία άκρη μέχρι την άλλη άκρη του τέλους, αλλά μπορώ επίσης να εισέρχομαι ή να εξέρχομαι απεριόριστα και σε πλήρη ελευθερία έξωθεν του κύκλου ή του ημικυκλίου, μέσω των κενών του, κατά το δοκούν…
Δεν με φυλακίζει τίποτα, δεν με σταματά τίποτα, δεν με εμποδίζει τίποτα και τίποτα δεν με αναγκάζει να κινούμαι κυκλικά σε ανόδους και καθόδους ακριβούς επανάληψης (όπως στο Όμικρον)…

Και αυτή η δυνατότητα, εάν ειδωθεί από ψυχολογικής άποψης, είναι η απουσία τέλους, που συμβαίνει την καταπληκτική μοναδική και συνάμα μαγική στιγμή που ενώ έχεις φτάσει στο άκρο μιας κατάστασης, αντιλαμβάνεσαι το κενό που ξετυλίγεται εμπρός σου, με τις άπειρες δυνατότητες για νέες ανακαλύψεις και νέα μάθηση!!!
Τίποτα δεν τελειώνει για τον Ερευνητή της Γνώσης!!! Και τίποτα δεν ολοκληρώνεται… Η ολοκλήρωση σημαίνει στασιμότητα και θάνατο…

Και εφόσον η ζωή είναι ένα πεδίο έρευνας πέρα και πάνω από την χρόνο και τον τόπο, ο Ερευνητής προτιμά να βγαίνει έξω από τον τρισδιάστατο ή πολυδιάστατο κόσμο μας, και να κολυμπάει στον Ωκεανό της Γνώσης!!!
Εκεί που τα πάντα βρίσκονται σε διαρκή και ακατάπαυστη κίνηση και σε συνεχή δημιουργία και εξέλιξη!!!

 
8 Σχόλια

Posted by στο 18 Φεβρουαρίου 2017 in Σκέψεις

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: